De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Nu,’ zei Moiraine, terwijl zijn pijl wegschoot. De lucht tussen haar handen vatte vlam, gierde op de Duisterhonden af en liet de nacht verdwijnen. De paarden schreeuwden en bokten.
Perijn beschermde zijn ogen met zijn arm tegen de withete, brandende gloed als van een openbarstende oven; een onverwacht daglicht vlamde op en was verdwenen. Toen hij zijn arm weer weghaalde, dansten er vlekjes voor zijn ogen en het lichte, vervagende beeld van het vlammenspoor. Waar de Duisterhonden geweest waren, was de helling leeg, gehuld in het nachtelijk donker en de regen. De enige schaduwen die bewogen, werden geworpen door de wolken die langs de maan schoven.
Ik dacht dat ze vuur zou werpen of de bliksem oproepen, maar dit... ‘Wat was dat?’ vroeg hij hees.
Moiraine tuurde in de richting van Illian, alsof ze door al die spannen duisternis kon kijken. ‘Misschien heeft hij het niet gezien,’ zei ze half in zichzelf. ‘Het is ver weg en als hij niet stond uit te kijken, heeft hij het misschien niet opgemerkt.’
‘Wie?’ vroeg Zarine. ‘Sammael?’ Haar stem beefde een beetje. ‘U zei dat hij in Illian was. Hoe kan hij dan iets gezien hebben? Wat hebt u gedaan?’ iets wat verboden is,’ zei Moiraine koel. ‘Verboden door eden, die zeker zo sterk zijn als de Drie Geloften.’ Ze nam Aldiebs teugels van het meisje over en klopte kalmerend op de nek van de merrie, iets wat bijna tweeduizend jaar lang niet meer is gebruikt. Iets waarvoor ik gesust kan worden, louter de kennis ervan volstaat al.’
‘Zouden we...?’ Loials stem was een vaag gerommel. ‘Zouden we niet beter kunnen gaan? Er kunnen er meer zijn.’
‘Ik denk van niet,’ zei de Aes Sedai onder het opstijgen. ‘Hij zou geen twee pakken tegelijk loslaten, zelfs al had hij er twee; ze zouden zich tegen elkaar keren en niet achter hun prooi aangaan. En ik geloof dat we niet zijn belangrijkste prooi waren, anders was hij wel zelf gekomen. Wij waren slechts een ergernis, denk ik,’ – ze klonk kalm, maar het was duidelijk dat ze niet graag als een kleine ergernis gezien werd – ‘en misschien een extra voor zijn weitas, als het niet te veel moeite zou kosten. Hoe dan ook, het dient nergens toe om zo dicht in z’n buurt te blijven.’
‘Rhand?’ vroeg Perijn. Hij kon bijna voelen hoe Zarine zich naar voren boog om te luisteren. ‘Als wij het niet zijn, is het dan Rhand waarop hij jacht maakt?’
‘Misschien,’ zei Moiraine. ‘Of misschien Mart. Bedenk dat hij ook ta’veren is en dat hij de Hoorn van Valere heeft gestoken.’ Zarine maakte een verstikt geluid. ‘Hij heeft de Hoorn gestoken? Iemand heeft hem al gevonden?’
De Aes Sedai schonk haar geen enkele aandacht. Ze boog zich vanuit haar zadel naar Perijn toe en staarde hem recht in de ogen; glinsterend donker in gepolijst goud. ‘Wederom gaan de gebeurtenissen sneller dan ik voorzag. Daar houd ik niet van. Dat zou jij ook niet moeten doen. Als gebeurtenissen mij ontsnappen, zouden ze jou ook onder de voet kunnen lopen, en de rest van de wereld erbij.’
‘We hebben nog vele spannen naar Tyr af te leggen,’ zei Lan. ‘De Ogier had een goed voorstel.’ Hij zat al in het zadel.
Moiraine bleef Perijn nog even aankijken, ging toen rechtop zitten en tikte de flanken van de merrie met haar laarzen aan. Ze was reeds halverwege de heuvel voor hij zijn boog ontspannen had en Stappers teugels van Loial had overgenomen. Bloedvuur, Moiraine, ergens zal ik antwoorden vinden!
Mart leunde tegen een omgevallen stam en genoot van het warme kampvuur – de regen was drie dagen geleden naar het zuiden afgedreven, maar hij voelde zich nog steeds klam. Desondanks was hij zich op dat moment nauwelijks bewust van de dansende vlammen. Nadenkend staarde hij naar de kleine, met was bestreken rol in zijn hand. Thom was verdiept in het stemmen van zijn harp en zat stil te mopperen over regen en vocht, en keek niet een keer in Marts richting. In hun donkere bosje tsjirpten de krekels. De zonsondergang had hen halverwege het volgende dorp overvallen en ze hadden dit bosje naast de weg gekozen. Al twee nachten hadden ze geprobeerd een kamer te krijgen en beide keren had de boer zijn honden op hen losgelaten. Mart trok zijn mes uit de schede en aarzelde. Geluk. Ze zei dat bet soms ontplofte, niet altijd. Geluk. Heel zorgvuldig maakte hij overlangs een snee. Het was een rol, van papier, van lagen papier zoals hij al had gedacht – thuis had hij na het afsteken van vuurwerk stukjes papier op de grond gevonden – maar er leek alleen maar vuil in te zitten, kleine grijszwarte korrels en stof. Hij schudde wat in z’n hand en tikte er met een vinger op. Hoe konden korrels in Lichtsnaam ontploffen?
‘Het Licht mag me branden!’ brulde Thom. Hij propte zijn harp in de kist, als om die te beschermen tegen wat er in Marts hand lag. ‘Probeer je ons om zeep te brengen, kerel? Heb je nog nooit gehoord dat deze dingen in lucht tien keer zo hard ontploffen als in vuur? Vuurwerk staat dicht bij Aes Sedai-werk, kerel.’
‘Misschien,’ zei Mart, ‘maar ik vond niet dat Aludra eruitzag als een Aes Sedai. Dat dacht ik ook altijd van meester Alverens klok – dat het Aes Sedai-werk was – maar toen ik de achterkant eenmaal open had, zag ik dat die vol stukjes metaal zat.’ Hij bewoog zich ongemakkelijk bij die herinnering. Die dag had vrouw Alveren hem als eerste te pakken gekregen, met de Wijsheid, zijn vader en de dorpsmeester meteen daarna, en niemand had geloofd dat hij alleen maar had willen kijken. Ik had het allemaal weer in elkaar kunnen zetten, ik denk dat Perijn er een had kunnen maken, als hij die wieltjes en veren en weet-ik-veel wat nog meer had kunnen bekijken.’
‘Ik denk dat je je daarin vergist, kerel,’ zei Thom droog. ‘Zelfs een slechte klokkenmaker is niet onbemiddeld, en ze werken er hard voor. Maar een klok ontploft niet in je gezicht!’
‘Dit ook niet. Ach wat, het is nu waardeloos.’ Hij gooide het handjevol papier en korreltjes in het vuur en Thom gaf een krijs. De korrels vonkten, flitsten en verspreidden de geur van bijtende rook. ‘Je wilt ons écht om zeep helpen.’ Thoms stem klonk onvast en hij begon steeds harder en hoger te praten. ‘Als ik besloten heb dat ik dood wil, ga ik in Caemlin wel naar het koninklijk paleis en knijp ik Morgase.’ Zijn snor trilde. ‘Doe dat niet nog eens!’
‘Het ontplofte niet,’ zei Mart en staarde nadenkend naar het vuur. Hij zocht aan het andere uiteinde van de met oliestof omwikkelde rol en trok er een stuk vuurwerk uit dat iets groter was. ‘Ik vraag me af waarom er geen knal was.’
‘Het kan me niet schelen waarom er geen knal was! Doe dat niet meer!’ Mart keek hem lachend aan. ‘Hou op met beven, Thom. Je hoeft niet bang te zijn. Ik weet nu wat erin zit. Tenminste, ik weet nu hoe het eruitziet, maar... Nee, zeg maar niets. Ik ga er niet nog een opensnijden, Thom. Het is trouwens leuker om ze aan te steken.’ ik ben niét bang, varkenshoeder op modderpoten,’ zei Thom met groot vertoon van waardigheid, ik tril van woede omdat ik reis in het gezelschap van een boerenpummel met geitenverstand die ons allebei om zeep zal brengen omdat hij niet verder kan...’
‘Hé, vuur!’
Ze keken elkaar aan toen paardenhoeven naderden. Voor eerlijke lieden was het laat om te reizen. Maar de koninginnegarde hield zo dicht bij Caemlin de wegen veilig, en het viertal dat in het licht van het kampvuur kwam rijden, zag er zeker niet uit als rovers. Een ervan was een vrouw. De mannen hadden allemaal lange mantels aan en leken haar gevolg. Ze zag er aardig uit, met blauwe ogen, een gouden halsketting, een grijszijden gewaad en een fluwelen mantel met een grote kap. De mannen stegen af. Een pakte haar teugels aan, een ander hield haar stijgbeugel vast, en met een glimlach naar Mart kwam ze naar het vuur toe, terwijl ze haar handschoenen uittrok.