Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Не ведаю, не мая справа.

— Як гэта, вы тут прыслуга і не ведаеце, калі ён з’ехаў?

— Ведаю ці не, я не абавязана кожнаму адказваць.

Аліцыя зняла капялюш, паправіла перад люстэркам валасы і села ў крэсла.

— Вы ж мяне ведаеце, — спакойна сказала яна, — і ведаеце, што я знаёмая пана Вінклера.

— Ведаю. Але мне не давалі распараджэння, каб я кожнай знаёмай, што бегае за маім панам, усё расказвала. Шмат бы знайшлося такіх аматарак.

Зоська так сказала наўмысна, і яе аж распірала ад радасці, што яна дапякла жанчыне, якую не магла цярпець.

— Вам здаецца, што я «бегаю» за панам Вінклерам?

— А хіба не? — здзекліва спыталася дзяўчына.

— І вы мяне не любіце?

Зоська паціснула плячыма.

— І не скажаце мне, калі пан вернецца?

— Адкуль жа я магу ведаць? Ён казаў, што едзе да настолькі прыгожай жанчыны, што другой такой на свеце няма, — зманіла дзяўчына, цалкам усведамляючы, якое ўражанне выкліча яе наіўны тон, — а калі яна такая прыгожая, то пэўна ж яму не захочацца хутка вяртацца.

Аліцыя сціснула вусны і адвярнулася. У гэты момант яе позірк упаў на стол, дзе ляжала тэлеграма. Яна хутка ўстала і схапіла яе, перш чым Зоська паспела ёй перашкодзіць.

Аліцыя чытала, і твар яе рабіўся ўсё бляднейшы. Раптам яна ўсё зразумела: Юлька — палюбоўніца Багдана, яны так усё зладзілі, каб пазбавіцца ад Аліцыі…

— О, гадзіна, гадзіна… — зашыпела яна праз сціснутыя зубы і, не звяртаючы ўвагі на Зоську, спешна надзела капялюш, узяла сумку і выбегла.

Аліцыя была напаўпрытомная, калі загадала ехаць на вакзал. Тут яна даведалася, што найбліжэйшы поезд на Хель адыходзіць у сем вечара.

— Калі б удалося яшчэ трапіць у аэрапорт, — сказаў служачы, — то вы б паспелі на самалёт да Гданьска. Але ўжо, відаць, не атрымаецца, бо засталося толькі пяць хвілін.

Аліцыя супакоілася. Канечне, яна не паспее. Зрэшты, перш за ўсё трэба авалодаць сабой, узяць сябе ў рукі. Яна не памятала, каб калі-небудзь так хвалявалася.

Аліцыя назвала таксісту адрас на Тапалёвай.

— Ох, гадзіна, гадзіна… Чакай жа, ты!.. Шчаня! Найпрыгажэйшая ў свеце жанчына! — выбухнула яна кароткім здзеклівым смехам. — Але я табе адпомшчу, страшна адпомшчу!.. Гадзіна!

— Слухаю вас? — павярнуўся да яе шафёр.

Толькі цяпер яна заўважыла, што гаварыла ўголас.

— Вам я нічога не гаварыла, — кінула Аліцыя ледзь не са злосцю і падумала: «Авалодаць сабой, авалодаць сабой любой цаной!»

Яна баялася дапусціць у сваю свядомасць думку, што губляе Друцкага, што выпускае з рук шчасце, якое яна не можа аддаць, таму што яе жыццё страціць сэнс і вартасць.

«О, Бох, Бох, як я цябе кахаю! Як я цябе кахаю…»

— Два злотыя сорак грошаў, — сказаў таксіст, спыняючы аўто.

— Што? — не зразумела яна.

— Два сорак.

— Ага, калі ласка.

Аліцыя хісталася, узыходзячы па лесвіцы:

— Пачакай жа, змяя, пачакай!