Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Мне?

— Толькі вам.

Праз дзве гадзіны ён выходзіў з дому. Зоська прасавала піжаму і напявала нешта вясёлае. Друцкі пацалаваў яе ў вусны:

— Да пабачэння, малышка!

— Да пабачэння пану… але…

— Але што? — затрымаў ён яе на парозе.

— Але на ноч, відаць… не прыйду… Бо пляткарыць будуць… Да заўтрашняга ранку?

— Добра. Ранкам! Чым раней, тым лепш.

— А вы… вы… сёння не паедзеце ў вёску да гэтай пані?..

— Ні за што на свеце! — засмяяўся Друцкі.

— Гэта добра. Да пабачэння.

Зоська праводзіла яго палымяным поглядам.

Друцкі грымнуў дзвярыма аўто і, зірнуўшы на свае вокны, убачыў Зоську, якая высоўвалася з-за фіранкі. Ён памахаў ёй рукой і рэзка рушыў.

На Дэмбовай яму адчыніў брамку бурклівы барадач і заявіў, што прафесар яшчэ не вярнуўся з чыгункі.

— Адкуль?

— З вакзала. Ён жа сына праводзіў.

— Сына? — Друцкі стаў як укапаны.

У гэты момант у вітальню ўвайшоў доктар Кунокі.

— А, як жа я рады! — усклікнуў ён з яшчэ больш ажыўленай, чым звычайна, усмешкай, якой ён заўсёды вітаў Друцкага. — Ну, праходзьце, прафесар хутка прыедзе. Што вы паробліваеце?

Друцкі некалькімі фразамі расказаў, што быў на Хелі і нават хацеў туды вярнуцца, але яго нешта «ўкусіла», і ён не паедзе.

— Мне тут Антоні сказаў, што, відаць, тут быў Пётр?

Кунокі кіўнуў галавой.

— Караль яго забраў са Швецыі назаўсёды?

— Не. Пан Пётр хацеў пазнаёміцца з Польшчай, зараз ён едзе ў Закапанэ, у Кракаў і далей, але сюды яшчэ вернецца. Я вас папрашу, — дадаў доктар пасля паўзы, — каб вы не гаварылі прафесару, што я вам пра гэта расказаў.

— Ну натуральна… натуральна… натуральна, — паўтараў задуменны Друцкі. — А… ці не можаце вы мне сказаць, як… хм… Караль абыходзіўся з сынам?..

Японец нахіліўся да яго і пачаў:

— Ведаеце, я даўно думаў, што імпульсам, які скіраваў навуковую цікавасць прафесара да праблемы так званага «ўглядання», была асабістая справа. Няцяжка было зрабіць такую выснову, гледзячы на тое, з якім захапленнем, страсцю, нервам ён гэтым займаўся. Ну, і сама рызыка даследаванняў… Таму што… Вы дазволіце, я буду з вамі шчырым?

— Калі ласка, доктар!

— Дык вось, мае падазрэнні змяніліся ўпэўненасцю ў момант, калі я ўбачыў Пятра. Не, яшчэ раней, у момант, калі я пачуў праз дзверы яго голас. Гэта быў ваш голас, пане Вінклер.

Друцкі закусіў вусны.

— Так, — працягваў Кунокі, — гэты хлопец неверагодна падобны да вас.

— Чорт! Чорт!..

— Не толькі фізічна, але і псіхічна. Гэта амаль ваша копія. Прызнаюся, што тады мне ўсё стала ясна. Прафесар падазрае, што вы бацька Пятра і… гэта не дзіўна…

— Доктар, — падняўся Друцкі, — доктар, але я клянуся, што жонка Караля ніколі не была маёй каханкай! Ніколі! Доктар, вы можаце мне паверыць?

Японец лагодна ўзяў яго за руку:

— Супакойцеся. Я вам веру. Больш за тое, я перакананы, што гэта так. Думаю, што — нягледзячы на іншыя меркаванні, — вы, з вашай натурай, з вашым тыпам псіхікі не змаглі б хлусіць, не хацелі б і не адчувалі б у гэтым патрэбы. А зрэшты… зрэшты, і сам прафесар ужо сёння верыць вам.