Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Ĉu vi tion salis?” turnis sin Švejk al Baloun, kiu eluzis ĝeneralan intereson pri la rakontado de Švejk kaj kaŝis ion en sian dorsosakon, “montru, kion vi tie faras?”
“Baloun,” diris Švejk serioze, “kion vi volas fari per tiu kokina femuro? Rigardu do. Li ŝtelis al ni la kokinan femuron por poste sekrete ĝin al si kuiri. Ĉu vi scias, Baloun, kion vi faris? Ĉu vi scias, kiel en la soldatservo oni punas tiun, kiu priŝtelis sian kamaradon sur la batalkampo? Oni alligas lin al kanontubo kaj la ulon elpafas kun obuso. Nun estas jam malfrue ĝemi. Kiam ie en la fronto ni renkontos artilerion, vi aliĝos ĉe la plej proksima ĉefkanoniero. Sed intertempe vi ekzercos pro puno. Rampu el la vagono.”
La malfeliĉa Baloun degrimpis kaj Švejk, sidante inter la pordo de la vagono, komandis: “Atenton! Ripoz’! Atenton! Rigardi dekstren! Atenton! Rigardu denove antaŭen! Ripoz’!
Nun vi faros korpomovojn surloke. Turni dekstren! Homo! Vi estas bovino. Viaj kornoj devas troviĝi tie, kie antaŭe vi havis la dekstran ŝultron. Returni! Turni dekstren! Turni maldekstren! Transverse dekstren! Ne tiel, idioto! Returni! Transverse dekstren! Nu vidu, mulo, ke tio funkcias! Transverse maldekstren! Turni maldekstren! Maldekstren! Front’! Front’, idioto! Ĉu vi ne scias, kio estas Front’? Rekte antaŭen! Turnu vin! Genuiĝi! Al la tero! Sidiĝi! Leviĝi! Sidiĝi! Al la tero! Leviĝi! Al la tero! Leviĝi! Sidiĝi! Leviĝi! Ripoz’!
Vidu do, Baloun, tio estas saniga, vi almenaŭ malsatiĝos.!”
Ĉirkaŭe komencis grupiĝi amasoj kaj ĝoje krii.
“Faru afable lokon,” kriis Švejk, “li marŝos. Atentu do, Baloun, ke mi ne devu vin revenigi. Mi ne ŝatas superflue turmenti la viraron. Do:”
“Direkte al la stacidomo! Rigardu, kien mi montras. Marŝ’! Taĉmento, halt’! Haltu, diable, aŭ mi vin malliberigos. Taĉmento, halt’! Fine, ke vi haltis, idioto. Mallongigi la paŝon! Ĉu vi ne scias, kion signifas ‘mallongigi la paŝon’? Mi montros al vi tion, ke vi havos post tio bluaĵojn! Plenpaŝe! Ŝanĝi la paŝon! Surloke! Bubalo! Se mi diras ‘Surloke’, vi devas levi la piedaĉojn sur la loko.”
Ĉirkaŭe estis jam almenaŭ du kompanioj.
Baloun ŝvitis, konsciis nenion kaj Švejk plu komandis:
“Egalpaŝe! Taĉmento, marŝi reen!”
“Taĉmento, halt’!”
“Trote!”
“Taĉmento, marŝ’!”
“Paŝe!”
“Taĉmento, halt’!”
“Ripoz’!”
“Atenton! Direkte al la stacidomo. Trote! Halt’! Turnu vin! Direkte al la vagono! Trote! Mallongigi la paŝon! Taĉmento, halt’! Ripoz’! Nun vi momenton ripozos. Kaj poste ni komencos denove. Ĉe bona volo ĉio iras glate.”
“Kio ĉi tie okazas?” eksonis la voĉo de la leŭtenanto Dub, kiu maltrankviliĝinte alkuris.
“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto,” diris Švejk, “ke ni iom trejnas, por ke ni ne forgesu soldatekzercaĵojn kaj superflue ne maldiligentaĉu dum la altvalora tempo.”
“Degrimpu el la vagono,” ordonis la leŭtenanto Dub, “mi havas da tio jam vere sufiĉe. Mi forkondukos vin al sinjoro bataliona komandanto.”
Kiam Švejk troviĝis en la stabvagono, la ĉefleŭtetanto Lukáš foriris tra la alia elirejo el la vagono kaj paŝis al kajo.
La kapitano Ságner, kiam la leŭtenanto Dub raportis al li pri strangaj ekscesoj de la brava soldato Švejk, kiel li sin esprimis, estis ĝuste en tre bona humoro, ĉar Gumpoldskirchen estis vere eminenta.
“Vi do ne volas superflue maldiligentaĉi dum la altvalora tempo,” li ekridetis signifoplene, “Matušič, venu ĉi tien!”
La bataliona kuriero ricevis ordonon alvoki ĉefserĝenton Nasáklo de la dekdua kompanio, kiu estis konata kiel la plej granda tirano, kaj senprokraste havigi al Švejk fusilon.
“Tiu ĉi viro,” diris la kapitano Ságner al la ĉefserĝento Nasáklo, “ne volas superflue maldiligentaĉi dum la altvalora tempo. Kunprenu lin malantaŭ la vagonon kaj unu horon faru kun li ekzercaĵojn per fusilo. Sed sen ĉia kompatemo, senrespire. Ĉefe bele komandon post komando, pafilon teren, alceli, teren!”
“Vi vidos, Švejk, ke vi ne enuos,” li diris al li ĉe foriro. Kaj jam post momento sonis malantaŭ la vagono kruda komando, kiu solene eĥis super reloj. La ĉefserĝento Nasáklo, kiu ĝuste ludis ‘dudek unu’ kaj tenis la bankon, kriegis en la dian spacon: “Pafilon teren! — Pafilon surŝultren! Pafilon teren! — Pafilon surŝultren!”
Poste tio por momento silentiĝis kaj oni aŭdis kontentan kaj pripenseman voĉon de Švejk: “Tion ĉion mi lernis antaŭ jaroj dum la aktiva soldatservo. Kiam oni komandas ‘Pafilon teren!’, la fusilo staras apogita ĉe la dekstra kokso. La kolbopinto formas rektan linion kun la piedpintoj. La dekstra mano estas nature streĉita kaj tenas la fusilon tiel, ke la dikfingro ĉirkaŭpremas la fusiltubon, la ceteraj fingroj devas kunpremi antaŭan parton de la kolbo, kaj se oni komandas ‘Pafilon surŝultren!’, la fusilo estas libere sur rimeno sur la dekstra ŝultro, per la tuba aperturo supren kaj per la fusiltubo malantaŭen…”
“Jam sufiĉe da tiu babilado,” eksonis denove komando de la ĉefserĝento Nasáklo. “Atenton! Rigardi dekstren! Herrgott, kiel vi tion faras…”
“Mi estas en la pozicio ‘Pafilon surŝultren’ kaj ĉe ‘Rigardi dekstren!’ mia dekstra mano deglitas tra la rimeno suben, mi ĉirkaŭpremas la kolon de la kolbo kaj ĵetas per la kapo dekstren, al tiu ‘Atenton!’ mi reprenas la rimenon per la dekstra mano kaj mia kapo rigardas antaŭen al vi.”
Kaj denove sonis la voĉo de la ĉefserĝento: “Pafilon porti! Pafilon teren! Pafilon porti! Pafilon surŝultren! Surmeti bajoneton! Demeti bajoneton! Bajoneton kaŝi! Al la preĝo! Fini la preĝon! Surgenuiĝi al la preĝo! Ŝargi! Pafi! Pafi transverse dekstren! La celo: stabvagono! Distanco ducent paŝojn… Prepari sin! Alceli! Pafi! Demeti pafilon! Alceli! Pafi! Alceli! Pafi! Pafilon teren! Surmetaĵo normala! Kartoĉojn kaŝi! Ripoz’!” La ĉefserĝento volvis al si cigaredon.
Švejk intertempe pririgardis numeron sur la fusilo kaj ekvokis: “4268! Tian numeron havis lokomotivo en Pečky sur la deksesa trako. Oni decidis fortreni ĝin al riparejo en Lysá nad Labem, sed tio ne iris tiel glate, ĉar, sinjoro ĉefserĝento, tiu lokomotivestro, kiu havis la taskon tien ĝin fortreni, havis tre malbonan memoron por numeroj. Fervoja liniestro alvokis lin do en sian kancelarion kaj diras al li: ‘Sur la deksesa trako estas lokomotivo numero 4268. Mi scias, ke vi havas malbonan memoron por ciferoj, kaj se oni skribos al vi ian numeron sur paperon, ke vi tiun paperon perdos. Sed donu bonan atenton, se vi estas tiel memore malforta por ciferoj, kaj mi montros al vi, ke tio estas tre facila memorteni kian ajn numeron. Rigardu: la lokomotivo, kiun necesas fortreni al la riparejo en Lysá nad Labem, havas la numeron 4268. Atentu do. La unua cifero estas kvar, la dua du. Memoru do jam kvardek du, tio estas duoble du, laŭvice de la komenco kvar, dividite per du estas du kaj vi havas denove kvar kaj du, unu apud la alia. Nun ne ektimu. Kiom estas duoble kvar, ok, ĉu ne vere? Enskribu do en la memoron, ke la oko estas la lastvica cifero en la numero 4268. Restas ankoraŭ, kiam vi jam memoras, ke la unua cifero estas kvar, la dua du, la kvara ok, iel saĝe memori tiun seson, kiu iras antaŭ la oko. Kaj tio estas terure simpla. La unua cifero estas kvar, la dua du, kvar kaj du faras ses. Vi do estas jam certa, ke la dua cifero de la fino estas seso, kaj tiu vico da ciferoj jam neniam malaperos al ni el la memoro. Vi havas en la kapo fiksita la numeron 4268. Aŭ vi povas veni al la sama rezulto ankaŭ ankoraŭ pli simple…’”