Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Скарыстаўшыся шумам, які выдаваў Ксенафіліюс на лесвіцы, ён пачаў чысціць сябе ад абломкаў. Рон быў завалены мацней. Гары і Герміёна падняліся так хутка, як маглі і сталі прабірацца да таго месца, дзе пад абломкамі быў пахаваны Рон. Вызваліўшы ад цяжару спачатку яго грудзі, а затым ногі. У гэты час Ксенафіліюс, пхаючы і драпаючы, набліжаўся ўсё бліжэй і бліжэй; Герміёна, нарэшце, зладзілася з канчатковым вызваленнем Рона, ужыўшы заклён Левітацыі.
— Добра, — выдыхнула Герміёна, у той час як пабіты друкаваны станок, які блакаваў вяршыню лесвіцы, пачаў уздрыгваць. Ксенафіліюс быў яшчэ далёка ад іх. Герміёна дагэтуль заставалася з ног да галавы белай ад пылу.
— Ты мне давяраеш, Гары?
Гары кіўнуў.
— Добра, тады, — Герміёна зашаптала. — дай мне Плашч-Нябачнік. Рон, ты надзенеш яго.
— Я? Але Гары…
— Калі ласка, Рон! Гары, сцісні крапчэй маю руку, Рон, вазьміся за маё плячо.
Гары выцягнуў левую руку. Рон знік пад Плашчом. Друкуваны станок, які закрываў лесвіцу завібрыраваў. Ксенафіліюс спрабаваў ссунуць яго, ужываючы заклён Левітацыі. Гары не разумеў, чаго чакала Герміёна.
— Чакаем… — шаптала яна. — Чакаем… у любую секунду…
Твар Кленафіліўса, бледны, нібы ліст паперы, з’явіўся над вечкам буфета.
— Ступефай! — выкрыкнула Герміёна, паказаўшы сваёй палачкай перш на яго твар, а затым на падлогу пад імі. — Дэпрымо! — і заклёнам прабіла ў палу дзірку, якая вяла ў гасціную.
Яны камянем паваліліся ўніз. Гары па-ранейшаму з усіх сіл сціскаў яе руку, знізу раздаўся лямант і ён заўважыў мімаходам, як двое мужчын спрабуюць убегчы з шляху лавіны абломкаў і кавалкаў мэблі з пабітай дашчэнту столі, якая асыпала ўсю прастору вакол іх. Герміёна выгнулася ў паветры, і грукат выбуху хаты стукнуў Гары па вушах, у той час як яна захапляла яго за сабой усё далей у цемру.
XXII. Рэліквіі Смерці
Гары, цяжка дыхаючы, зваліўся на траву і маментальна падняўся на ногі. Падобна, яны прызямліліся на нейкае поле, калі ўжо шарэла. Герміёна ўжо бегала вакол, размахваючы палачкай.
— Пратэго Таталум… Сільвільё Хексія…
— Подлы здраднік, — затыхаўся Рон, выбіраючыся з-пад Плашча-Нябачніка і кідаючы яго Гары. — Герміёна, ты проста геній, сапраўдны геній. Не веру, што мы выбраліся.
— Каве Інімікум… Няўжо я не казала яму, што гэта быў Рог Грамаманта, няўжо я не казала? А цяпер хата разляцелася на кавалкі!
— Так яму і трэба, — сказаў Рон, аглядаючы падраныя джынсы і парэзы на нагах. — Як думаеце, што з ім зробяць?
— Спадзяюся, што не заб’юць! — сказал Герміёна. — Вось чаму я жадала, каб Пажыральнікі ўбачылі Гары, перш чым мы ўцяклі, каб яны ведалі, што Ксенафіліюс не ілгаў!
— А мяне навошта схавала? — спытаў Рон.
— Ты павінен ляжаць у ложку з брызглянкай, Рон! Яны выкралі Луну, таму што яе бацька падтрымаў Гары! Што б здарылася з тваёй сям’ёй, калі б яны пазналі, што ты з ім?
— Але як жа твае мама з татам?
— Яны ў Аўстраліі, — сказала Герміёна. — З імі ўсё павінна быць у парадку, яны нічога не ведаюць.
— Ты — геній, — з захапленнем паўтарыў Рон.
— Так, сапраўды, так і ёсць, — з запалам пагадзіўся Гары. — не ведаю, што б мы без цябе рабілі.
Яна праззяла, але тут жа стала сур’ёзнай.
— Але як жа Луна?
— Ну, калі яны кажуць праўду і яна ўсё яшчэ жывая… — пачаў Рон.
— Не кажы так, не кажы! — піскнула Герміёна. — Яна павінна быць жавой, павінна!
— Тады яна, напэўна у Азкабане, — сказаў Рон. — Вядома, калі яна там выжвые… у шматлікіх не выходзіць…
— У яе атрымаецца, — сказаў Гары. Ён нават не думаў пра іншы заход. — Луна моцная, значна мацней, чым здаецца. Напэўна, ужо чытае сакамернікам лекцыі пра Вракспуртаў і Нарглаў.
— Спадзяюся, ты маеш рацыю, — сказала Герміёна. Яна закрыла вочы рукой. — Мне было б шкада Ксенафіліюса, калі...
— ... калі б ён толькі што не паспрабаваў прадаць нас Пажыральнікам, ага, — сказаў Рон.
Яна паставілі намёт і ўладкаваліся ў ім, Рон прыгатаваў ім гарбаты. Пасля таго, як яны пазбеглі амаль немінучага палону, нават халодны намёт здаваўся ім хатай: бяспечнай, знаёмай і прыязнай.
— Ну навошта мы туды пайшлі? — праенчыла Герміёна пасля некалькі хвілін маўчання. — Гары, ты меў рацыю, усё зноў здарылася як у Годрыкавай Лагчыне, і да таго ж мы страцілі гэтулькі часу! Рэліквіі Смерці... такое трызненне... хоць, наогул, — яе наведала раптоўная думка. — Ён мог усё выдумаць праўда? Ён сам, напэўна, не верыць у Рэліквіі Смерці, проста адцягваўнас гутаркамі, пакуль не з’явіліся Пажыральнікі!
— Не думаю, — сказаў Рон. — Калі ты ў стане такога стрэсу, вельмі складана нешта складаць з ходу. Я зразумеў гэта, калі мяне схапілі Паляўнічыя.Мне было значна лягчэй адлюстроўваць Стэна, таму што пра яго я трохі ведаў, чым адлюстраваць новага для мяне чалавека. На старога Лаўгуда аказвалі такі ціск, ён зрабіў усё, каб нас утрымаць. І лічу, ён сказаў праўду, але ён лічыць гэта праўдай, проста яму трэба было ўтрымаць нас гутаркай.