Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Я не лічу, што гэта важна, — уздыхнула Герміёна. — Нават калі ён быў сумленны з намі, такіх дурасцяў я ніколі яшчэ не чула ў жыцці.
— Пачакай, — сказаў Рон. — Таемны Пакой таксама лічыўся міфам, так?
— Але Рэліквіі Смерці не могуць існаваць, Рон!
— Можаш гэта паўтарыць колькі заўгодна, але адна Рэліквія усё жа існуе, — сказаў Рон, — сказаў Рон. — Плашч-Нябачнік Гары...
— “Казка пра трох братоў” — гэта ўсяго толькі гісторыя, — адрэзала Герміёна. — Аповяд пра тое, наколькі людзі баяцца смерці. Калі б выжыць было гэтак жа лёгка, як хавацца пад Плашчом-Нябачнікам, у нас бы ўжо было ўсё, чаго мы жадаем!
— Не ведаю, непераможная палачка нам бы не парашкодзіла, — сказаў Гары, круцячы ў руках цярновую палачку, якая яму зусім не падабалася.
— Такой палачкі няма, Гары!
— Ты сказала, што было шмат палачак... і гэтая Палка Смерці або як яе там завуць...
— Добра, нават калі ты думаеш, што Старэйшая Палачка існуе, то што ты скажаш пра Камень Уваскрашэння? — яна паказала ў паветры знак двукоссяў, у голасе гучаў відавочны сарказм. — Ніякай магіяй нельга ўваскрасіць мёртвых, усё!
— Калі мая палачка злучылася з Самі-Ведаеце-Чыёй, яна выклікала маіх маму і тату... і Сэдрыка...
— Але яны ж не паўсталі з мёртвых на самай справе, так? — сказала Герміёна. — Яны былі... накшталт зданяў, гэта не тое ж, што вярнуць кагосьці да жыцця.
— Але дзяўчына з казкі не вярнулася на самай справе, так? У казцы гаварылася, што калі чалавек памёр, ён прыналежыць Смерці. Але другі брат усё роўна бачыў яе, размаўляў з ёй, ці не так? Ён нават жыл з ёй нейкі час...
У выразе твару Герміёны ён убачыў турботу і нешта невызначанае. Затым, калі яна зірнула на Рон, Гары зразумеў, што гэта быў страх: ён напалохаў яе гутаркамі пра жыццё з мёртвымі.
— І гэты Певерэл, якога пахавалі ў Годрыкавай Лагчыне, — паспешна сказаў ён, спрабуючы тлумачыць больш пераканаўча. — Ты ж пра яго нічога не ведаеш, так?
— Не, — адказала яна, відавочна цешачыся змене тэмы. — Я правярала яго, пасля таго як убачыла знак на яго магіле; калі б ён быў вядомым або зрабіў нешта важнае, я ўпэўнена, ён быў бы у адной з нашых кніг. Адзінае месца, дзе я знайшла імя “Певерэл” — гэта “Прыродная Высокароднасць: Генеалогія Чараўнікоў”. Пазычыла ў Крычара, — растлумачыла яна, калі Рон падняў бровы. — Яго імя зачыцца сярод частакроўных сем’яў, якія перарваліся па мужчынскай лініі. Выходзіць, Певерэлы былі аднымі з першых сем’яў, якія зніклі.
— “Якія перарваліся па мужчынскай лініі”? — паўтарыў Рон.
— Гэта значыць, што прозвішча знікла, — сказала Геерміёна. — Шмат стагоддзяў таму, у выпадку Певерэлаў. У іх маглі быць нашчадкі, але іх клікалі б па-іншаму.
І раптам Гары ахнуў, у яго памяці зявіўся той врагмент, які адсутнічаў, у якім ён знайшоў прозвішча Певерэла: брудны стары, які размахваў выродлівым пярсцёнкам перад тварам службоўца, і раптам ён закрычаў:
— Вальдор Гаўнт !
— Што? — разам перапыталі Рон і Герміёна.
— Вальдор Гаўнт! Дзядуля Самі-Ведаеце-Каго! У Віры Памяці! З Дамблдорам! Вальдор Гаўнт сказаў, што ён — нашчадак Певерэлаў!
Рон і Герміёна відавочна былі пастаўленыя ў тупік.
— Пярсцёнак, той пярсцёнак, які стаў Хоркурксам, Вальдор Гаўнт сказаў, што на ім быў герб Певерэлаў! Я бачыў, як ён размахваў ім перад носам хлопца з Міністэрства!
— Герб Певерэлаў? — сцісла сказала Герміёна. — Ты бачыў, як ён выглядае?
— Не зусім, — сказаў Гары, спрабуючы ўспомніць. — Нічога асаблівага ў ім не было, наколькі мне было відаць, можа быць, некалькі драпін. Я бачыў яго блізка, толькі калі яно ўжо было выкрыта.
На твару Герміёны пачало выяўляцца разуменне таго, што адбывалася, калі яна раптам шырока раскрыла вочы. Рон у шоку глядзеў то на аднаго, то на іншага.
— Жах... ты думаеш, гэта быў той знак? Знак Рэліквій Смерці?
— Чаму б і не? — узбуджана сказаў Гары. — Вальдор Гаўнт быў старым невукам, які жыў як свіння і турбаваўся толькі пра сваіх продках. Калі пярсцёнак перадаваўся стагоддзямі, ён мог і не ведаць, што гэта была за рэч. У хаце не было кніг, і паверце мне, гэта быў не той чалавек, які стаў бы чытаць казкі дзецям. Яму б вельмі спадабалася лічыць гэтыя драпіны гербам, таму што быць чыстакроўным — усё роўна, што быць каралеўскай крывёй.