Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
І жаданне авалодаць Старэйшай Палачкай, непераможнай палачкай Смерці, зноў паглынула яго…
Яны склалі намёт наступнай раніцай і пайшлі далей скрозь сцяну дажджу. Лівень турыў іх на бераг, дзе яны і размясціліся той ноччу, так было ўвесь тыдзень, вакол іх было толькі мокрыя пейзажы, якія ўганялі Гары ў дэпрэсію. Ён мог думаць толькі пра Рэліквіі Смерці. У ім нібы загарэўся агеньчык, які не маглі патушыць нават нявера Герміёны або настойлівыя сумневы Рона. Але чым больш ён жадаў знайсці Рэліквіі, тым менш яму гэта дастаўляла радасці. Ён вінаваціў Рона і Герміёну: іх адмаўленне не падабалася яму гэтак жа, як і дождж, ад якога ў яго псаваўся настрой, але нічога не магло забіць у ім упэўненасць, якая заставалася нязменнай. Вера Гары і прага Рэліквій авалодала ім настолькі, што ён адчуваў сябе ізаляваным ад двух сваіх сябраў і іх апанаванасцю Хоркурксамі.
— Апанаванасць? — са злосцю сказала Герміёна, калі аднойчы ўвечары ён выпадкова вымавіў гэтае слова, пасля таго як Герміёна паказала яму на яго страту цікавасці ў пошуку Хоркурксаў. — Мы не апантаныя, Гары! Мы спрабуем зрабіць тое, штожадаў ад нас Дамблдор!
Але яму была нецікавая яе ўтоеная крытыка. Дамблдор пакінуў асабіста ёй знак Рэліквій, а ў тым, што Камень Уваскрашэння быў схаваны ўнутры Снітча, Гары і не сумняваўся. Ні адзін не можа жыць, пакуль жывы іншы… Гаспадар Смерці… чаму Рон і Герміёна не разумелі?
— “Апошні ж вораг вынішчыцца — смерць”, — спакойна працытаваў Гары.
— Я думала, што мы дужаемся з Сам-Ведаеш-Кім, — адгыркнулася Герміёна і Гары перастаў спрабаваць пераканаць яе.
Нават загадна срэбнай лані, якую парачка абмяркоўвала так актыўна, здавалася Гары меней важнай, ледзь цікавым суправаджэннем. Яго хвалявалі толькі боль у яго шнары, які паўстаў зноў, хоць ён рабіў усё, каб схаваць яго ад іншых. Ён шукаў адзіноты, калі яна ўзнікала, але тое, што ён бачыў, расчароўвала яго. Яго з Вальдэморта бачанні сталі горшай якасці: размытымі, без рэзкасці. Усё, што ён мог адрозніць — гэта чэрап і гару, больш падобную на цень, чым на нешта матэрыяльнае.
Абвыкшы да рэзкіх бачанняў, падобным на рэальнасць, Гары вельмі знерваваўся такой змене. Ён хваляваўся, што сувязь паміж ім і Вальдэмортам была пашкоджаная, сувязь, якой ён адначасова баяўся і, што б ён ні казаў Герміёне, да якой імкнуўся.
Гары нейкім чынам суаднёс гэтыя размытыя малюначкі і сваю зламаную палачку, як быццам гэтая цярновая палачка была віной таму, што ён не мог больш чытаць думкі Вальдэморта так добра, як раней.
Праходзілі тыдні, а Гары заўважаў, што Рон пачаткаў браць на сябе адказнасць. Магчыма, з-за таго, што ён ад іх збег, магчыма, з-за таго, што лідэрскія здольнасці Гары цяпер пакідалі жадаць лепшага, ён пачаткаў заклікаць астатніх да дзеяння.
— Засталося тры Хоркрукса, — паўтараў ён. — Нам трэба прыдумаць план, ну давайце жа! Дзе мы не шукалі? Давайце яшчэ раз. Прытулак...
Дыягон Алея, Хогвартс, хата Рэдлаў, Боргін і Беркс, Албанія, усё месцы, дзе калісьці жыў або працаваў Том Рэдл, дзе ён быў або забіваў, пра якія яны ведалі, іх ізноў і зноў пералічвалі Рон і Герміёна. Гары ўмешваўся толькі каб папытаць Герміёну перастаць яму надакучаць. Яму б больш спадабалася сядзець у адзіноце і цішыні, імкнучыся прачытаць думкі Вальдэморта, пазнаць больш пра Старэйшую Палачку, але Рон настойваў адпраўляцца туды, дзе яны менш усяго чакалі знайсці тое, што шукалі, рухацца далей.
— Ніколі не ведаеш, — зноў настойліва паўтараў ён. — Верхні Флэглі — гэта вёска чараўнікоў, ён мог жадаць жыць тамака. Пайдзем — праверым.
У гэтыя перыядычныя вылазкі на тэрыторыю чараўнікоў яны наторкаліся на Паляўнічых.
— Некаторыя напэўна не лепш Пажыральнікаў, — сказаў Рон. — Тыя, што злавілі мяне, выклікалі жаль, але Біл лічыць, што некаторыя з іх на самай справе небяспечныя. Па "Потэр-Дазору" сказалі...
— Дзе?
— Па "Потэр-Дазору", няўжо я табе не казаў, як гэта завецца? Гэта праграма на радыё, якая адна кажа пра тое, што адбываецца на самай справе! Амаль усе праграмы падпарадкоўваюцца кіраўніцтву Сам-Ведаеш-Каго, усе, акрамя "Потэр-Дазору", я вельмі жадаю, каб ты паслухаў, але наладзіцца не так-та проста...
Увесь вечар Рон правёў у спробах злавіць хвалю, выстукваючы розныя рытмы палачкай па бесправадным радыё, пакуль круціліся прымачы. Зрэдку ён наторкаўся на рады па збавенні ад драконавай воспы, а аднойчы на песню "Кацёл, поўны гарачага моцнага кахання". Працягваючы стукаць, Рон спрабаваў адгадаць пароль, мармычучы розныя словы.
— Звычайна гэта звязана з Ордэнам, — казаў ён. — У Біла атрымалася здагадацца. У мяне таксама павінна...
Але Рону не везла да самога сакавіка. Гары сядзеў на дзяжурстве ў уваходу ў намёт, утаропіўшыся на куст гіацынтаў, якія не вестка як выраслі пасярод мерзлай зямлі, як раптам Рон закрычаў з намёта.