Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Пах з кухні валіў з ног. Больш за ўсё ён быў падобны на пах падпаленай бялізны.
Гары задаваўся пытаннем, ці зможа ён з’есці хоць крышачку таго, што прыгатаваў Ксенафіліюс, і ці апынецца гэтага досыць, каб не абразіць яго пачуцця.
— А што вы ўсёткі думаеце пра Плашч? — павольна вымавіў Рон. — Вы не разумееце, што тут Ксенафіліюс мае рацыю? Я маю на ўвазе Плашч Гары, то, наколькі ён добры. Я ўсё не перастаю думаць пра гэта. Я ніколі не чуў ні пра што нават падобнае на плашч Гары. Гэта сапраўды. Мы ж яшчэ ніколі не трапляліся, карыстаючыся ім…
— Вядома ж не трапляліся, Рон, мы ж былі нябачныя пад Плашчом!
— Так, але матэрыял, з якога ён зроблены… Мне ніколі ў галаву гэта не прыходзіла, але я чуў, што ад уздзеяння чар тканіна старых плашЦёў зношваецца спрэс, або што яны пачынаюць драцца на кавалкі, трухлеючы з часам літаральна да дзір. Плашч Гары дастаўся яму ад бацькі, ён вядома не ідэальна новы, гэта дакладна, але ён захаваўся… выдатна!
— Так, добра, Рон, ну а Камень!?
Пакуль яны шапталіся, Гары прайшоўся па пакоі, слухаючы іх у паўголасу. Дайдучы да шрубавай лесвіцы, ён падняў адсутны погляд на наступны паверх і літаральна аслупянеў. Гары ўласнай персонай разглядаў сябе са столі верхняга пакоя! Пасля секунднага замяшання ён сцямніў, што гэта было не люстэрка, гэта быў партрэт. Паддаўшыся сваёй цікаўнасці, ён стаў паднімацца ўверх па лесвіцы.
— Гары, што ты робіш?! Я не думаю, што ты можаш вось так разгульваць вакол без дазволу, пакуль Ксенафіліюса няма!
Але Гары ўжо быў на іншым паверсе. Луна ўпрыгожыла столь сваёй спальні пяццю выкананымі ў дасканаласці партрэтамі Гары, Рона, Герміёны, Джыні і Нэвіла. Яны не рухаліся, як партрэты у Хогвартсу, але кожны з іх несумненна быў створаны пры дапамозе магіі. Гары паказалася, што малюнкі дыхаюць. Здавалася, што хупавыя залатыя ланцугі сплятаюцца вакол партрэтаў, звязваючы іх разам, але пасля пільнага погляду на іх хвіліну або ледзь даўжэй, Гары зразумеў, што на самай справе гэта быў адзін надпіс, тысячаразова паўтораны залатымі чарніламі: “ сябры... сябры… сябры…”.
Гары пачуў велізарны прыліў пяшчоты да Луны. Ён агледзеў яе пакой. Паблізу ложка знаходзілася вялікая фатаграфія юнай Луны і жанчыны, якая глядзела на яе з вялікай цеплынёй. Яны абдымалі адзін аднаго.Луна з гэтага малюначка была значна больш ахайна апранутая, чым тая, якую Гары звычайна бачыў у жыцці. Фатаграфія была пыльнай. Гэта здалося Гары трохі дзіўным. Ён уважліва агледзеўся вакол. Нешта было не так. Светла-сіні дыван таксама быў пакрыты тоўстым пластам пылу. Адзежная шафа, дзверцы якой былі расхінутыя, апынулася пустой. Ложак быў некранутым і выглядаў так, быццам некалькі тыдняў на ім на спалі. Самотнае павуцінне, якое вісела над блізкім акном, зацягнула крывава-чырвонае неба.
— Нешта не так? — спытала Герміёна ў Гары, які спускаўся па прыступках, але перш чым ён змог адказаць, з кухні паказаўся Ксенафіліюс з падносам, нагружаным міскамі.
— Містэр Лаўгуд, — вымавіў Гары. — Дзе Луна?
— Што, выбачай?
— Дзе Луна?
Ксенафіліюс спыніўся на верхняй прыступцы.
— Я… я ўжо табе казаў. Яна пайшла на мост Ботыс, лавіць Плімпаў.
— Чаму ж тады вы накрылі паднос толькі на чацвярых?
Ксенафіліюс паспрабаваў адказаць, але не вымавіў ні гуку. У пакоі толькі чулася пыхценне друкаванага станка, які бесперапынна працаваў, ды нягучнае пазвонкванне місак на падносе ў дрыготкіх руках Ксенафіліюса.
— Я думаю, што Луна тут не была ўжо некалькі тыдняў, — працягнуў Гары. — Яе адзежа знікла, ложак некрануты. Дзе яна? І чаму вы ўвесь час глядзіце за акно?
Ксенафіліюс выпусціў паднос. Міскі выляцелі і разбіліся дашчэнту, Гары, Рон і Герміёна выхапілі палачкі. Рука Ксенафіліюса застыгля на паўдарогі да кішэні пінжака. Да гэтага моманту прэс ужо надрукаваў груду часопісаў, і нумары “Квіблера” лінулі струмнем з-пад абруса на падлогу; друкаваны станок заціх і спыніўся.
Герміёна нахіліліся і выцягнула адзін з нумароў, пры гэтым яе палачка ўсё яшчэ была нацэлена на містэра Лаўгуда.
— Гары, ты толькі зірні на гэта!
Гары падышоў да яе настолькі хутка, наколькі гэта было магчыма ва ўмовах такой страшнай бязладзіцы. На вокладцы “Квіблера” красаваўся яго ўласны партрэт, азаглаўлены словамі: “Нежаданы Нумар Адзін” і подпіс пра грошавую узнагароду.
— “Квіблер” ужо змяніў свой погляд на новы? — абыякава вымавіў Гары,але яго думкі працавалі вельмі хутка.
— А што гэта вы рабілі, калі выходзілі ў сад, містэр Лаўгуд? Пасылалі саву ў Міністэрства?
Ксенафіліюс аблізнуў вусны.