Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гэта азначала, што Вальдэморт шукаў Старэйшую Палачку, нават не ўсведамляючы ўсёй яе моцы, не ведаючы. Што на самай справе яна — адна з трох… а паколькі палачку немагчыма схаваць, яе прасцей за ўсё знайсці… Крывавы след Старэйшай Палачкі акрапляе старонкі гісторыі Чарадзейнага міру…
Гары глядзеў на аблокі, як іх папялістыя і серабрыстыя выгібы слізгалі міма белага месяца. Галава яго стала яснай ад здзіўлення ўласным адкрыццям.
Ён вярнуўся ў намёт. Ён быў у шоку ад таго, што Герміёна дагэтуль трымала ў руках ліст Лілі, а Рон сядзеў побач з ёй з выразам недаверу на твары. Няўжо яны не разумелі, як далёка яны зайшлі ўсяго толькі за некалькі хвілін?
— Гэта ўсё? — сказаў Гары, спрабуючы дамагчыся ад іх той жа ўпэўненасці, якую выпрабоўваў ён. — Гэта ўсё тлумачыць. Рэліквіі Смерці існуюць, і ў мяне ёсць адна… можа быць дзве…
Ён падняў Снітч.
— … а Самі-Ведаеце-Хто шукае трэці. Але ён не разумее… ён думае, што гэта проста моцная палачка…
— Гары, — сказал Герміёна, пыдыходзячы да яго і аддаючы ліст Лілі, — мне шкада. Але я думаю, што ты ўсё зразумеў няправільна.
— Няўжо ты не бачыш? Усё сыходзіцца…
— Не, не сыходзіцца, — сказала яна. — Не сыходзіцца, Гары, ты проста злёгку разышоўся. Калі ласка, проста адкажы мне: калі б Рэліквіі сапраўды існавалі, а Дамблдор пра іх ведаў, што той, хто завалодае імі, стане Гаспадаром Смерці… Гары, чаму ён не сказаў табе? Чаму?
У яго ўжо быў адказ.
— Ты сама казала, Герміёна! Вам трэба пазнаць пра іх самім! Гэта Пошук!
— Я ўсяго толькі сказала гэта, каб паспрабаваць угаварыць цябе пайсці да Лаўгудаў! — раздражнённа закрычала Герміёна. — Я не верыла ніводнаму слову!
Гары не звярнуў увагі.
— Дамблдор заўсёды прымушаў мяне самастойна нешта пазнаваць. Ён даваў мне пазнаць сваю сілу, рызыкаваць. Гэта падобна на тое, што ён рабіў.
— Гары, гэта не гульня, гэта не трэніроўка! Гэта жыццё, і Дамблдор пакінуў табе досыць ясны інструкцыі: знайсці і знішчыць Хоркурксы! Гэты знак нічога не значыць, забудзься пра Рэліквіі Смерці, мы не можам дазволіць, каб нас пераследвалі…
Гары амаль яе не слухаў. Ён круціў Снітч у руках, частка яго спадзявалася, што ён адчыніцца, а ўнутры апынецца Камень Уваскрашэння, і ён давядзе Герміёне, што ён мае рацыю, што Рэліквіі існууць.
Ён павярнуўся да Рона.
— Ты не верыш у гэта, так?
Гары паглядзеў на яго, Рон замарудзіўся.
— Не ведаю… гэта значыць… сёе-тое сапраўды сходзіцца… — сказаў Рон ніякавата. — Але калі глядзіш на ўсе рэчы ў цэлым… — ён глябока ўдыхнуў. — Я думаю, нам трэба пазбавіцца ад Хоркурксаў, Гары. Гэта тое, што сказаў нам зрабіць Дамблдор. Магчыма… мы павінны забыць пра гэтыя Рэліквіі.
— Дзякуй, Рон, — сказала Герміёна. — Я пайду на дзяжурства першай.
Яна прайшла міма Гары і села каля выхаду за намёта, спыняючы ўсё дзейства.
Але Гары не мог заснуць той ноччу. Думка пра Рэліквіі Смерці завалодала ім, ён не мог супакоіцца, пакуль думкі круціліся ў яго галаве: палачка, камень і Плашч… калі б ён толькі мог завалодаць імі…
Я адчыняюся ў канцы… Што будзе ў канцы? Чаму ён не мог дастаць камень зараз? Калі б ў яго быў камень, ён бы мог задаць гэтыя пытанні асабіста Дамблдору… і Гары шаптаў Снітчу словы ў цемры, спрабуючы ўсё нават змяіную Мову, але залаты шарык не адчыняўся…
А палачка, Старэйшая Палачка, дзе яна была схаваная? Дзе зараз шукаў Вальдэморт? Гары ўжо жадаў. Каб яго шнар зноў загарэўся і паказаў яму думкі Вальдэморта, таму што ўпершыню ён і Вальдэморт былі аб’яднаныя жаданнем завалодаць адной і той жа рэччу… Вядома. Ідэя не спадабалася б Герміёне… Але яна ж і не верыла… Ксенафіліюс меў рацыю па-свойму… Абмежаваная. Недалёкая. З вузкімі паданнямі… Яна баялася праўды, думкі пра Рэліквіі Смерці, асабліва Камень Уваскрашэння… і Гары зноў прыціснуў вусны да Снітча, цалуючы яго, амаль праглынаючы, але халодны метал не паддаваўся…
Ужо амаль святлела, калі ён успомніў пра Луну, якая сядзела адна за рашоткай у Азкабане, акружаная Дэментарамі, і раптам яму стала сорамна за сябе. Ён забыў пра яе з-за ліхамаланкавага захаплення Рэліквіямі. Калі б ён мог выратаваць… але ён бы не змог прайсці праз такую колькасць Дэментараў. Цяпер, калі гэтая думка заняла яго, ён зразумеў, што не спрабаваў выклікаць Патронуса цярновай палачкай… трэба было паспрабаваць раніцай… Калі б ён мог дастаць палачку лепей…