Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Герміёна адкрыла рот, збіраючыся адказаць, але зноў закрыла яго, выгляд у яе пры гэтым быў яшчэ больш збянтэжаны, чым раней. Яна, Гары і Рон пераглянуліся, і Гары зразумеў, што ўсе яны думалі пра адно і тое ж. Так здарылася, што Плашч, такі ж, як і той, пра які толькі што распавёў ім Ксенафіліюс, у гэты самы момант знаходзіўся ў пакоі з імі.
— Вось бачыце, — працягнуў Ксенафіліюс такім тонам, быццам атрымаў над імі перамогу ў разумнай спрэчцы. — Ніхто з вас ніколі не бачыў падобнай рэчы. Яе ўладальнік быў бы бязмерна багаты, вам так не здаецца?
Ён зноў кінуў хуткі погляд за акно. Неба зараз толькі злёгку было афарбавана ружовым колерам.
— Добра, — у замяшанні вымавіла Герміёна. — Скажам, Плашч існаваў… а што наконт каменя, містэр Лаўгуд? Прадмета, які вы назвалі Каменем Уваскрашэння?
— А што наконт яго?
— Ну, як ён можа існаваць у рэчаіснасці?
— Давядзіце, што не можа, — сказаў Ксенафіліюс.
Герміёна абурылася.
— Але гэта… Прабачце, але гэта цалкам недарэчна! Як я магу давесці, што ён не існуе? Вы прапаноўваеце мне сабраць.. усе камяні ў свеце і праверыць іх? Я маю наўвазе, як можна сцвярджаць, што нешта існуе, засноўваючыся толькі на перакананні, што ніхто не можа давесці зваротнага?
— Можна, — адказаў Ксенафіліюс. — Мне ўцешна бачыць, што вашы паданні трохі пашырэлі.
— А Старэйшая Палачка, — Гары паспяшаўся ўмяшацца перш, чым Герміёна змагла працягнуць спрэчку.
— Вы лічыце, што і яна існуе?
— О, ну ў гэтым выпадку доказаў звышдастаткова, — сказаў Ксенафіліюс. — Старэйшая палачка — тая Рэліквія, якую прасцей за ўсё адсачыць, таму што яе шлях — гэта пераход з адных рук у іншыя.
— І што ж гэта? — перапытаў Гары.
— Пераход, пры якім уладальнік палачкі захопліваў яе ў ранейшага, калі ён па-сапраўднаму з’яўляўся яе гаспадаром, — растлумачыў Ксенафіліюс. — Несумненна, вы чулі пра тое, якім шляхам палачка перайшла да Эгберту Вапячаму, пасля забойства ім Эмерыка Жудаснага? Або як памёр ва ўласным склепе Гадэлют пасля таго, як яго сын Херавард забраў у яго палачку? Пра жудаснага Люксіаса, які адабраў палачку ў забітага ім Барнабаса Дэверыла? Крывавы след Старэйшай Палачкі акрапляе старонкі гісторыі Чарадзейнага міру.
Гары зірнуў на Герміёну. Яна неўхвалявальна глядзела на Ксенафіліюса, але не запярэчыла яму.
— Так дзе, па-вашаму, Старэйшая Палачка зараз? — спытаў Рон.
— На жаль, хто ведае? — адказаў Ксенафіліюс, паміж тым пільна ўзіраючыся ў акно. — Хто ведае, дзе знаходзіцца Старэйшая Палачка? След абрываецца на Аркусе і Лівіюсе. Але хто можа адказаць, хто з іх у рэчаіснасці перамог Люксіаса, а хто забраў палачку? І хто можа сказаць, кім былі пераможаныя яны? Гісторыя, на жаль пра гэта замоўчвае.
Паўстала паўза. Нарэшце Герміёна спытала суха:
— Містэр Лаўгуд, ці мае якое-небудзь стаўленне да Рэліквій Смерці сям’я Певерэлаў?
Ксенафіліюс апынуўся збянтэжаным, і Гары стаў нешта ўзгадваць, аднак ён не мог зразумець, што ж гэта было. Певерэлы… ён чуў гэтае імя раней…
— Навошта ж вы тлумілі мне галаву, юная дзяўчына! — ускінуўся Ксенафіліюс, ён распрастаўся на крэсле і вытарашчыў вочы на Герміёну. — Я думаў, што вы не знаёмыя з Пошукам Рэліквій! Шматлікія з нас, якія шукаюць гэтыя Рэліквіі, перакананыя, што Певерэлы маюць самае, самае непасрэднае стаўленне з Рэліквіямі!
— Хто такія гэтыя Певерэлы? — спытаў Рон.
— Гэтае імя было на надмагіллі ў Годрыкавай Лагчыне, — адказала Герміёна, па-ранейшаму гледзячы на Ксенафіліюса. — “Ігнотус Певерэл”.
— Сапраўды! — сказаў Ксенафіліюс, падняўшы ўверх указальны палец. — Знак Рэліквій Смерці на магіле Ігнотуса — пераканаўчы доказ!
— Доказ чаго? — перапытаў Рон.
— Таго, што трое казачных братоў былі на самай справе трыма братамі Певерэламі — Антыёхам, Кэдмусам і Ігнотусам! Што яны і былі першымі ўладальнікамі Рэліквій!
З гэтымі словамі ён яшчэ раз зірнуў у акно, падняўся і, падхапіўшы паднос, накіраваўся да шрубавай лесвіцы.
— Вы застанецеся на абед? — крыкнуў ён, схаваўшыся ўнізе ў чарговы раз. — Усе стала просяць наш рэцэпт гатавання супу з Прэснаводнымі Плімпамі.
— Мабыць, каб адправіцца на экскурсію ў Аддзяленне Атручванняў Лякарні Святога Мунга, — прамармытаў Рон.