Każde martwe marzenie

Po­dzie­li­ła się tą wie­dzą z resz­tą.

— To oczy­wi­ste, naj­ja­śniej­sza pani. — Wuar Sam­po­re skło­nił się, a jego ja­sne oczy roz­bły­sły. — Gdy­by nie byli dzi­cy i za­wzię­ci, nie od­nie­śli­by tylu zwy­cięstw. Ale nie zdo­by­li dość bro­ni i pan­ce­rzy, by uzbro­ić całą swo­ją ar­mię, je­śli moż­na tak po­wie­dzieć o ban­dzie skła­da­ją­cej się w znacz­nej czę­ści z ko­biet i star­ców.

De­ana par­sk­nę­ła krót­ko.

— Sto­isz przed dziew­czy­ną uzbro­jo­ną w sza­ble, któ­ra po­ko­na­ła w po­je­dyn­ku Sza­fi­ro­wy Miecz Trzcin, i ga­dasz ta­kie rze­czy. Ja wi­dzia­łam przy­go­to­wa­nia nie­wol­ni­ków do po­wsta­nia, wi­dzia­łam śla­dy po sznur­kach od pro­cy na dło­niach i męż­czyzn, i ko­biet. I za­pew­niam cię, że ka­mień wy­strze­lo­ny z ta­kiej pro­cy może roz­wa­lić ci gło­wę, na­wet je­śli strze­lać bę­dzie ja­kaś baba. Mam na­dzie­ję, że taka śmierć nie bę­dzie dla cie­bie nie­ho­no­ro­wa?

Sło­wik za­czer­wie­nił się gwał­tow­nie.

— Pło­mień Aga­ra po­wi­nien wie­dzieć, że żad­na śmierć w służ­bie Pana Ognia nie może być nie­ho­no­ro­wa.

— Cie­szę się, że tak my­ślisz. — Zro­bi­ła ko­lej­ne kół­ko. — Am­lu­wer Kot na­pi­sał tyl­ko, że w obo­zie są ko­bie­ty nie­bio­rą­ce udzia­łu w wal­ce. Nie zna­czy to, że nie we­zmą w niej udzia­łu, je­śli będą mu­sia­ły. Ale i bez tego Krwa­wy Ka­hel­le może wy­sta­wić prze­ciw­ko nam co naj­mniej sie­dem­dzie­siąt ty­się­cy lu­dzi. To jed­nak nie jest naj­waż­niej­sza z wie­ści, któ­re do­sta­li­śmy — zro­bi­ła dra­ma­tycz­ną pau­zę. — Jego Ksią­żę­ca Wy­so­kość Han­tar Seh­ra­win wy­słał po­słań­ców do Po­mwe. Z proś­bą, by­śmy wpu­ści­li jego woj­ska do mia­sta.

Za­re­ago­wa­li tak, jak się spo­dzie­wa­ła. Obaj ofi­ce­ro­wie za­ci­snę­li pię­ści i zęby, Brim­gorn Uvie wzru­szył ra­mio­na­mi, jed­no­cze­śnie krę­cąc prze­czą­co gło­wą, a Umne­res wy­krzy­wił usta w po­gar­dli­wym uśmiesz­ku. No oczy­wi­ście. Ci cho­ler­ni Ge­ghij­czy­cy ośmie­li­li się wejść z ar­mią do na­sze­go kra­ju, a gdy prze­gra­li swo­ją bi­twę, że­brzą te­raz o ra­tu­nek. Niech cze­ka­ją; gdy już skoń­czy­my z bun­tow­ni­ka­mi, zaj­mie­my się nimi, jak na­le­ży.

— Ro­zu­miem wa­sze mil­cze­nie. — Sta­nę­ła po­środ­ku kom­na­ty. — I za­pew­niam, że sama nie wiem, czy śmiać się, czy zło­ścić. Ich ksią­żąt­ko za­pew­ne li­czy­ło, że gdy uda mu się po­ko­nać Ka­he­la-saw-Kir­hu i gdy zja­wi się pod Bia­łym Ko­no­we­ryn z nie­do­bit­ka­mi zbun­to­wa­nych nie­wol­ni­ków pro­wa­dzo­nych w kaj­da­nach, to zdo­bę­dzie to, cze­go nie uda­ło się zdo­być Ob­ra­ro­wi z Kam­be­hii.

Na mo­ment po­gar­da roz­la­ła się po ca­łej twa­rzy Umne­re­sa z Luwi, za­bły­sła w jego oczach.

— Li­nia ro­do­wa z Ge­ghii Pół­noc­ne­go od stu lat nie ma dość czy­stej krwi, by wejść do Oka — po­wie­dział.

— Ale on nie wcho­dził­by do Oka. Jego ce­lem było za­pew­ne od­po­wied­nie mał­żeń­stwo i za­ło­że­nie no­wej dy­na­stii.

— Mał­żeń­stwo? Z kim… Oooch — Mag skrzy­wił się, jak­by De­ana ka­za­ła mu zjeść cy­try­nę. — Nikt by się na to nie zgo­dził, pani.

— Na­praw­dę, mi­strzu Umne­re­sie? Je­steś pe­wien? Ksią­żę na bia­łym ko­niu przy­by­wa pod mia­sto, trzy­ma­jąc w ręku włócz­nię z za­tknię­tą na niej gło­wą Krwa­we­go Ka­hel­le. A so­jusz z Ge­ghij­czy­ka­mi po­zwa­la Bia­łe­mu Ko­no­we­ryn oto­czyć Kam­be­hię z pół­no­cy oraz z po­łu­dnia i wchło­nąć ją w cią­gu kil­ku mie­się­cy. Kto sta­wił­by tam czo­ła po­łą­czo­nym ar­miom na­szych dwóch księstw? Wierz mi, prze­ko­ny­wa­no by mnie do tego mał­żeń­stwa na wszyst­kie moż­li­we spo­so­by. Zwłasz­cza że prze­cież La­we­ne­res nie jest moim mę­żem.

Wpra­wi­ła ich w lek­kie za­kło­po­ta­nie, jak zwy­kle, gdy pod­kre­śli­ła swój sta­tus dzie­wi­czej wy­bran­ki Aga­ra w czwar­tym mie­sią­cu cią­ży. Na­dal ją to ba­wi­ło.

— Kos­se, jak do­brym ofi­ce­rem jest Am­lu­wer Kot?

— Kot? Naj­lep­szym, jaki słu­ży na za­cho­dzie. Wal­czył pod moim do­wódz­twem z Ge­ghij­czy­ka­mi pod Twier­dzą Czte­rech Księstw, ucie­rał nosa Wa­he­si, gdy pró­bo­wa­ło prze­no­sić słu­py gra­nicz­ne, trzy­mał w ry­zach ban­dy na po­gra­ni­czu. Za­pro­wa­dził po­rzą­dek wo­kół Po­mwe że­la­zną ręką.

— Jest bo­jaź­li­wy albo głu­pi?

— Prze­cież już od­po­wie­dzia­łem na to py­ta­nie, pani. — Ba­wół zmarsz­czył śmiesz­nie nos, jak­by coś mu za­śmier­dzia­ło. — Nie. Nie jest.