Każde martwe marzenie

Tak. Mia­ła w ręku siłę, z któ­rą mo­gła re­al­nie my­śleć o zdła­wie­niu bun­tu.

Tyl­ko jej ser­ce wca­le się do tego nie rwa­ło.

Wes­tchnę­ła, przy­cią­ga­jąc szyb­kie spoj­rze­nia Sło­wi­ków peł­nią­cych war­tę przy jej na­mio­cie. Spoj­rza­ła na naj­bliż­sze­go.

— Je­śli są­dzisz, że wzdy­cham z tę­sk­no­ty za księ­ciem albo in­nych bab­skich głu­pot, to wy­bij to so­bie z gło­wy, Ni­wel. — Po­zna­ła już twa­rze i imio­na więk­szo­ści z pięć­dzie­się­ciu swo­ich oso­bi­stych straż­ni­ków. — Mam woj­nę do wy­gra­nia.

— Z po­mo­cą Aga­ra po­ko­na­my ich, pani.

— Tak. Wiem. Py­ta­nie tyl­ko, co bę­dzie, je­śli Agar stwier­dzi, że mamy so­bie ra­dzić sami.

— Je­śli Pan Ognia ze­chce pod­dać nas pró­bie, nie za­wie­dzie­my go. — War­tow­nik wy­prę­żył się i za­sa­lu­to­wał włócz­nią. — By­le­by tyl­ko te cięż­ko­no­gie cioł­ki spi­sa­ły się jak na­le­ży.

— Spi­szą się, za­pew­niam cię. Ale cze­kaj, jak ich na­zwa­łeś? Cięż­ko­no­gie cioł­ki? Mu­szę za­pa­mię­tać.

Żoł­nierz nie spe­szył się ani na mo­ment, prze­ciw­nie, uśmiech­nął sze­ro­ko. Ba­wo­ły i Sło­wi­ki nie lu­bi­ły się zbyt­nio, lecz, na szczę­ście, da­rzy­ły pew­nym sza­cun­kiem. A ona mu­sia­ła pil­no­wać, żeby ta rów­no­wa­ga mię­dzy nie­chę­cią a uzna­niem nie zo­sta­ła za­chwia­na. Na miej­sce, gdzie roz­bi­ja­no jej na­miot, wy­bra­ła za­tem obóz cięż­kiej pie­cho­ty. Po pierw­sze, by oka­zać za­ufa­nie Ro­do­wi Ba­wo­łu, a po dru­gie, by nie mu­sieć bez prze­rwy pa­trzeć na wcho­dzą­ce­go jej w oczy Wu­ara Sam­po­re­go, któ­re­go na­chal­na uprzej­mość była co­raz bar­dziej krę­pu­ją­ca. Jed­nak jej oso­bi­stą gwar­dię sta­no­wił od­dział Sło­wi­ków. W ten spo­sób nie ura­zi­ła żad­ne­go z af’ge­mi­dów, no i nie mia­ła wra­że­nia, że jest więź­niem albo za­kład­ni­kiem któ­re­goś z nich.

Chy­ba za­czy­na­ła być co­raz lep­sza w ta­kich gier­kach. I za­czy­na­ła też co­raz le­piej ro­zu­mieć men­tal­ność kształ­to­wa­ną przez Rody Woj­ny.

Gdy ma­łe­go chłop­ca wy­ku­py­wa­no od wła­ści­cie­la i prze­ka­zy­wa­no do ahy­ry, przy­dzie­la­no go do nie­wiel­kie­go od­dzia­łu, z któ­rym spę­dzał naj­bliż­sze lata. Wspól­ne ćwi­cze­nia, mo­dli­twy, po­sił­ki, mo­dli­twy, spa­nie w jed­nej sali, mo­dli­twy oraz sta­no­wią­ca je­den z fi­la­rów szko­le­nia nie­ustan­na ry­wa­li­za­cja z in­ny­mi grup­ka­mi chłop­ców spra­wia­ły, że gdy już od­pa­dli naj­słab­si, taka dru­ży­na zży­wa­ła się ni­czym ro­dze­ni bra­cia. Do tego do­cho­dził za­ha­cza­ją­cy o fa­na­tyzm kult Pana Ognia, wie­lo­go­dzin­ne me­dy­ta­cje w cza­sie wpa­try­wa­nia się w pło­mie­nie, mo­dli­twy, po­sty, re­cy­to­wa­nie mantr. Wy­ku­wa­nie – jak po­wta­rza­no – kling z serc.

Po­tem przy­dzie­la­no ich do więk­szych od­dzia­łów, u Ba­wo­łów był to bry­tah, u Sło­wi­ków per­dia, czy­li li­czą­cy oko­ło dwu­stu koni od­dział jeźdź­ców, i po­wta­rza­no sche­mat. Ćwi­cze­nia, mo­dli­twy, wspól­ne po­sił­ki i nie­ustan­ne kon­ku­ro­wa­nie z po­zo­sta­ły­mi „ko­tła­mi” i cho­rą­gwia­mi… Aż wresz­cie skła­da­no przy­się­gę wier­no­ści Ro­do­wi Woj­ny i prze­no­szo­no ry­wa­li­za­cję na wszyst­kich poza nim.

Tych męż­czyzn na­praw­dę wy­ku­wa­no ni­czym sta­lo­we ostrza, by sta­no­wi­li broń. I byli bro­nią o prze­ra­ża­ją­cej sku­tecz­no­ści. Dla nich tyl­ko Agar był bo­giem praw­dzi­wych wo­jow­ni­ków, tyl­ko wła­sny Ród się li­czył, tyl­ko bra­cia-żoł­nie­rze, z któ­ry­mi spę­dzi­ło się kil­ka­na­ście lat, byli god­ni za­ufa­nia. Resz­ta, na­wet ro­dzi­ce i ro­dzeń­stwo, któ­re cza­sem spro­wa­dza­no do ahyr, była ni­czym.

I, dzię­ki niech będą Pra­mat­ce, jak na ra­zie ich wier­ność obej­mo­wa­ła tak­że jej oso­bę.