Pamięć Światłości

– Przeklęci zawsze nas dotyczą – odrzekł Perrin, wstając. Sięgnął w dół, dotknął ramienia Gaula i obaj zwrócili się w kierunku, który wskazała Steps. Miejsce nie zostało podane dokładnie, ale kiedy Perrin przybył na Ziemie Graniczne, natknął się na wilki, które spotkały Poszukiwaczkę Serca dzień wcześniej. Wysłały Perrinowi pozdrowienia, pytając, czy nie zechciałby im przewodzić.

Odrzucił ich propozycję, usiłując ustalić, gdzie widziano Poszukiwaczkę Serca. Było to w Merrilorze.

Perrin przeniósł się w tamtą stronę. W powietrzu snuła się dziwna mgła. Wysokie drzewa, które rozwinął Rand, odzwierciedlały się tutaj wysuwając swe wierzchołki wysoko ponad mgłę.

Gdzieniegdzie, niczym kapelusze grzybów, widać było rozstawione namioty. Wiele z nich należało do Aielów. Pomiędzy nimi płonęły świecące we mgle ogniska, na których gotowano strawę. Obóz znajdował się tu dostatecznie długo, by pojawiać się w wilczych snach, choć klapy namiotów były teraz gdzie indziej, zaś posłania zniknęły, migocąc w tym nierealnym świecie.

Perrin poprowadził Gaula pomiędzy rzędami namiotów i koni, które stały nieuwiązane. Obydwaj zamarli, słysząc czyjeś mamrotanie. Perrin zastosował trik, który podpatrzył kiedyś u Lanfear, tworząc wokół siebie strefę… czegoś wokół siebie, co było niewidzialne, ale powstrzymywało dźwięk. Było to dziwne, ale Perrinowi udawało się stworzyć barierę, w której nie było powietrza. Dlaczego jednak powstrzymywała dźwięk?

Perrin i Gaul podkradli się do płóciennego namiotu. Należał do Rodela Ituralde, jednego z ważniejszych dowódców, sądząc po sztandarze. Znajdująca się wewnątrz kobieta przeglądała leżące na stole dokumenty, które znikały w jej rękach.

Perrin nie rozpoznał jej, choć wydawała mu się boleśnie znajoma. Nie spodziewał się tego po jednej z Przeklętych. Nie tego szerokiego czoła, bulwiastego nosa, rozbieganych oczu i rzednących włosów. Nie rozumiał jej przekleństw, ale ich znaczenie wywnioskował z tonu kobiety.

Gaul popatrzył na towarzysza, a Perrin sięgnął po swój młot, po czym zawahał się. Zaatakowanie Zabójcy to było jedno, ale jednego z Przeklętych? Perrin był pewien, że w wilczym śnie zdoła odeprzeć sploty. A jednak…

Kobieta ponownie zaklęła, bo jeden z dokumentów znów zniknął w jej rękach. Potem podniosła wzrok.

Reakcja Perrina była natychmiastowa. Pomiędzy sobą a kobietą stworzył cienką jak papier ścianę, która po stronie kobiety wyglądała zupełnie jak replika krajobrazu widocznego za plecami Perrina, a po jego stronie byłe przezroczysta. Popatrzyła prosto na niego, ale go nie widziała. Odwróciła się.

Stojący obok Perrina Gaul wydał z siebie westchnienie ulgi. „Jak ja to zrobiłem?” – pomyślał Perrin. Nie próbował czegoś takiego nigdy wcześniej; po prostu wydawało mu się, że tak trzeba.

Poszukiwaczka Serca – to musiała być ona – poruszyła palcami, a namiot nad jej głową podzielił się na dwie części, zaś jego płócienne klapy opadły w dół. Kobieta uniosła się w powietrzu, płynąc w czerń nawałnicy.

Perrin wyszeptał do Gaula:

– Czekaj tutaj i bądź czujny na wypadek niebezpieczeństwa.

Gaul skinął głową. Perrin ostrożnie podążył za Poszukiwaczką Serca, za pomocą myśli unosząc się w powietrze. Usiłował utworzyć kolejną ścianę pomiędzy sobą a nią, ale trudno było utrzymać właściwy obraz podczas ruchu. Zamiast tego utrzymywał dystans, stworzywszy pomiędzy sobą a Przeklętą pustą, brązowozieloną ścianę, mając nadzieję, że jeśli kobieta spojrzy w dół, nie zauważy małego kuriozum.

Poszukiwaczka Serca zaczęła poruszać się szybciej, a Perrin zmusił się, by za nią nadążyć. Spojrzał w dół i został nagrodzony wywołującym mdłości widokiem malejącego Merriloru. Potem Merrilor pociemniał i zniknął w ciemnościach.

Nie pokonywali chmur. Ziemia blakła, tak samo jak i chmury, i wkroczyli w jakieś ciemne miejsce. Wokół Perrina pojawiły się punkciki światła. Kobieta zatrzymała się i zawisła w powietrzu na kilka chwil, po czym pomknęła w prawo.

Perrin podążył za nią, zmieniając kolor – skórę, ubranie, wszystko – na czarno, tak by być niewidocznym. Kobieta zbliżyła się do jednego ze świetlnych punkcików, a w miarę jak się poruszała, punkcik powiększał się, aż wreszcie stał się dominujący na niebie.

Poszukiwaczka Serca wyciągnęła ręce i naparła nimi na światło. Mamrotała coś do siebie. Czując, że musi usłyszeć, co ona mówi, Perrin odważył się przysunąć bliżej, choć obawiał się, że walące głośno serce go wyda.

– …zabrać to mnie? – mówiła. – Myślisz, że o to dbam? Daj mi twarz pękniętego kamienia. O co dbam? Nie o siebie. Będę mieć twoje miejsce, Moridin. Ono będzie moje. Ta twarz sprawi, że oni mnie nie docenią. Cholera z wami.

– Ruszajcie i rzućcie swoje armie przeciwko nim, głupcy – mówiła dalej do siebie. – Odniosę wielkie zwycięstwo. Owad może mieć tysiąc odnóży, lecz tylko jedną głowę. Zniszcz głowę, a zwyciężysz. Wszystko, co robicie, to odcinanie nóg, głupcze. Głupi, arogancki, nieznośny głupcze. Ja dostanę to, co mi się należy, ja…