Pamięć Światłości

Pevara doścignęła Androla, gdy wchodził do jednej z chat.

– Światłości – rzuciła. – Zapomniałam, jak zimne potrafią być niektóre z nas.

– Och, nie wiem – odpowiedział Androl. – Słyszałem, że niektóre z was wcale nie są takie złe.

– Uważaj na nich, Androl – rzekła Pevara, oglądając się za siebie. – Wielu będzie postrzegało cię jako zagrożenie albo użyteczne narzędzie.

– Jesteś po naszej stronie. – Androl zmierzał do pokoju, w którym przy kubkach ciepłej herbaty czekali Canler, Jonneth i Emarin. Cała trójka leczyła się z ran otrzymanych w walce. Najszybciej Jonneth. Emarin miał najgorsze rany, zwłaszcza emocjonalne. Podobnie jak Logain był poddany procesowi Konwersji. Pevara dostrzegła, że patrzy przed siebie pustym wzrokiem, zaś niekiedy na jego twarzy pojawiało się przerażenie, jak gdyby przypominał sobie coś strasznego.

– Wy trzej nie powinniście być tutaj – powiedziała Pevara, stojąc z rękami opartymi na biodrach i patrząc na Emarina i pozostałych dwóch mężczyzn. – Wiem, że Logain obiecywał wam awans, a wciąż macie tylko miecze na kołnierzach. Jeśli którakolwiek z tych kobiet zobaczyłaby was, wzięłaby was za Strażników.

– Nie zobaczą nas! – odrzekł Jonneth, uśmiechając się. – Androl przeprowadziłby nas przez bramę zanim zdążylibyśmy zakląć!

– Co robimy teraz? – zapytał Canler.

– Cokolwiek zażyczy sobie Logain – odrzekł Androl.

Logain… zmienił się od czasu przejścia ciężkiej próby. Androl szepnął do Pevary, że zrobił się bardziej ponury. Mówił mniej. Wciąż wydawał się zdeterminowany, by wziąć udział w Ostatniej Bitwie, ale tymczasem zebrał ludzi i z uwagą przeglądali rzeczy, które znaleźli w pokoju Taima. Pevara obawiała się, że Konwersja rozbiła go wewnętrznie.

– Logain sądzi, że mapy znalezione w komnatach Taima mogą coś zawierać – rzekł Emarin.

– Logain zadecyduje, gdzie będziemy najbardziej potrzebni, i tam się udamy – powiedział Androl.

– A co z Lordem Smokiem? – zapytała ostrożnie Pevara.

Wyczuła niepewność Androla. Przybył do nich Asha’man Naeff, przynosząc wieści i rozkazy – a wraz z nimi pewne sugestie. Smok Odrodzony wiedział, że nie wszystko w Czarnej Wieży toczy się dobrze.

– Pozostawił nas samych celowo – powiedział Androl.

– Przybyłby, gdyby mógł! – rzekł Jonneth. – Słowo daję.

– Zostawił nas, a sam uciekł – odezwał się Emarin. – Albo chce sam uderzyć. Stał się srogim człowiekiem. Może nawet okrutnym.

– To nie ma znaczenia – oznajmił Androl. – Czarna Wieża nauczyła się radzić sobie bez niego. Światłości! Zawsze umiała przetrwać bez niego. On nie ma z nami prawie nic wspólnego. To Logain dał nam nadzieję. To jemu przysiągłem wierność.

Inni skinęli głowami. Pevara poczuła, że dzieje się tu coś ważnego. „Jednakże nie będą mogli polegać na nim w nieskończoność” – pomyślała. „Smok Odrodzony zginie podczas Ostatniej Bitwy”. Świadomie lub nie, dał im szansę, by stali się niezależnymi ludźmi.

– Jednakże wezmę sobie jego ostatni rozkaz do serca – powiedział Androl. – Nie będę tylko narzędziem walki. Skaza została zmazana. Walczymy nie po to, by umierać, ale po to, by żyć. Mamy powód, by żyć. Poinformujcie o tym innych i pozwólcie, bym odebrał od nich przysięgę, iż uznają Logaina za naszego przywódcę. A potem ruszymy na Ostatnią Bitwę. Nie jako słudzy Smoka Odrodzonego, nie jako marionetki Zasiadającej Amyrlin, lecz jako Czarna Wieża. Ludzie, którzy nie są niczyją własnością.

– Ludzie, którzy nie są niczyją własnością – wyszeptała pozostała trójka, kiwając głowami.