Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Jes, kokinan supon, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, mi aĉetis cepon kaj kvin dekagramojn da vermiĉeloj. Ĉi tie, mi petas, tio ĉio estas. En tiu ĉi poŝo estas cepo kaj en la alia vermiĉeloj. Salon ni havas en la kancelario kaj pipron ankaŭ. Restis jam nenio alia ol aĉeti kokinon. Malantaŭ la stacidomo mi iris do en Iszatarczan. Estas tio propre vilaĝo, kvazaŭ eĉ ne temus pri urbo, kvankam en la unua strato estas tie skribite ‘La urbo Iszatarcza’. Mi trairis unu straton kun ĝardenetoj, duan, trian, kvaran, kvinan, sesan, sepan, okan, naŭan, dekan, dekunuan, ĝis ĉe la fino de dektria strato, kie malantaŭ dometo estis jam herbejoj, paŝtis sin kaj promenis aro da kokinoj. Mi iris al ili kaj elektis la plej grandan, la plej pezan, bonvolu ĝin rigardi, sinjoro ĉefleŭtenanto, ĝi estas preskaŭ nur graso, oni eĉ ne devas ĝin pripalpi kaj tuj ekkonas ĉe la unua vido, ke oni ŝutis al ĝi multe da grajno. Mi prenis ĝin do tute publike en ĉeesto de la loĝantaro, kiu hungare ion al mi kriis, tenis ĝin je la kruroj kaj demandis kelkajn homojn ĉeĥe kaj germane, al kiu tiu kokino apartenas, por ke mi povu ĝin de li aĉeti, kiam subite el tiu dometo ĉe la rando elkuras viro kun virino kaj komencas min insulti unue hungare kaj poste germane, ke en plena taglumo mi ŝtelis al li kokinon. Mi diris al li, ke li min ne alkriu, ke mi estas sendita por aĉeti ĝin al vi, kaj mi rakontis al li, kiel statas la aferoj. Kaj tiu kokino, kiel mi tenis ĝin je la kruroj, subite komencis svingi la flugilojn kaj volis elflugi, kaj kiel mi tenis ĝin nur tiel malforte en la mano, ĝi levis al mi la manon kaj volis sidiĝi sur la nazo de sia sinjoro. Kaj li tuj komencis krii, ke mi laŭdire ekbatis lin per tiu kokino sur la faŭkon. Kaj tiu ulino jelpis kaj senĉese kriis al la kokino: ‘kok, kok, kok, kok’. Sed en tiu momento iaj idiotoj, kiuj tion ne komprenis, alkondukis kontraŭ mi patrolon, honvedojn, kaj mi mem admonis ilin iri kun mi al la stacia komandantaro, por ke mia senkulpeco evidentiĝu kiel oleo super akvo. Sed kun tiu sinjoro leŭtenanto, kiu havis tie deĵoron, estis malfacila parolo, eĉ kiam mi lin petis, ke li vin demandu, ĉu estas vero, ke vi sendis min por aĉeti al vi ion bonan. Li min ankoraŭ alkriis, ke mi fermu la faŭkon, ke eĉ tiel laŭdire rigardas el miaj okuloj forta branĉo kun kvalita pendumila ŝnurego. Li estis ŝajne en tre malbona humoro, kiam li al mi diris, ke tiel grasa povas esti nur soldato, kiu rabas kaj ŝtelas. En la stacio oni havas laŭdire pli da plendoj, antaŭhieraŭ ie apude perdiĝis al iu meleagro, kaj kiam mi al li diris, ke tiutempe ni estis ankoraŭ en Györ, li respondis, ke tia elturniĝo ĉe li ne valoras. Oni do sendis min al vi kaj alkriis min tie ankoraŭ apuntato, kiam mi lin ne vidis, laŭdire ĉu mi ne scias, kiun mi havas antaŭ mi. Mi diris al li, ke li estas apuntato, se li soldatus ĉe ĉasistoj, ke li estus ĉefpatrolanto kaj ĉe artilerio ĉefkanoniero.”
“Švejk,” diris post momento la ĉefleŭtenanto Lukáš, “vi havis jam tiom da strangaj hazardoj kaj malfacilaĵoj, tiom da, kiel vi diras, ‘miskomprenoj’ kaj ‘eraroj’, ke de tiuj viaj akcidentoj helpos al vi foje eble tamen nur dika ŝnurego ĉirkaŭ la kolo en soldatkvadrato kun ĉiuj soldataj honorigoj. Ĉu vi komprenas?”
“Jes, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, kvadrato el tiel nomata ‘bataliono fermita en kvadraton’ konsistas el kvar, escepte ankaŭ el tri aŭ kvin kompanioj. Ĉu vi ordonas, sinjoro ĉefleŭtenanto, meti en la supon el tiu ĉi kokino pli da vermiĉeloj, por ke ĝi estu pli densa?”
“Švejk, mi ordonas al vi malaperi eĉ kun la kokino, aŭ mi ĉirkaŭbatos ĝin je via kapo, idioto…”
“Laŭ la ordono, sinjoro ĉefleŭtenanto, sed celerion, obee mi raportas, mi ne trovis, karoton ankaŭ ne. Mi aldonos ter…”
Švejk jam ne elparolis “pomojn” kaj elflugis eĉ kun la kokino antaŭ la stabvagonon. La ĉefleŭtenanto Lukáš eltrinkis je unu gluto vinan glason da konjako.
Švejk soldatsalutis antaŭ fenestroj de la vagono kaj foriris.
Baloun post feliĉe finiĝinta psika lukto ĝuste sin preparis por tamen nur malfermi la skatoleton da sardinoj de sia ĉefleŭtenanto, kiam aperis Švejk kun kokino, kio vekis naturan emocion ĉe ĉiuj ĉeestantoj en la vagono, kaj ĉiuj ekrigardis lin tiel, kvazaŭ ili volus kun certeco diri: “Kie vi tion ŝtelis?”
“Mi aĉetis ĝin por sinjoro ĉefleŭtenanto,” diris Švejk, eltirante el poŝoj cepon kaj vermiĉelojn. “Mi volis kuiri al li el ĝi supon, sed li tiun kokinon jam ne volas, li donacis ĝin do al mi.”
“Ĉu ĝi ne estis mortaĉa?” demandis suspekteme la ĉefserĝento-kontisto Vaněk.
“Mi mem tordorompis al ĝi la kolon,” respondis Švejk, eltirante tranĉileton el poŝo.
Baloun dankeme kaj samtempe kun sento de estimo ekrigardis Švejkon kaj komencis senvorte prepari alkoholan bolaparaton de la ĉefleŭtenanto. Poste li prenis tasojn kaj kuris kun ili por akvo.
Al Švejk proksimiĝis la telegrafisto Chodounský kaj proponis, ke li helpos ĝin al li senplumigi, ĉe kio li ekflustris al li en la orelon intiman demandon: “Ĉu estas tio malproksime de ĉi tie? Ĉu oni devas transgrimpi sur korton, aŭ estas tio en libera spaco?”
“Mi ĝin aĉetis.”
“Sed silentu, ĉu tiel kondutas kamarado, ni vidis, kiel oni vin kondukis.”
Sed li fervore partoprenis la senplumigadon de la kokino. Al grandaj, gloraj preparoj aliĝis ankaŭ la kuiristo-okultisto Jurajda, kiu distranĉis terpomojn kaj cepon por la supo.
La plumaro, elĵetita el la vagono, vekis la atenton de la leŭtenanto Dub, kiu ĉirkaŭiris vagonojn.
Li ekvokis internen, ke montriĝu tiu, kiu senplumigas kokinon, kaj inter la pordo aperis kontenta vizaĝo de Švejk.
“Kio tio estas?” ekkriis la leŭtenanto Dub, levante de la tero fortranĉitan kokinan kapon.
“Tio estas, obee mi raportas,” respondis Švejk, “kapo de kokino, speco de nigraplumaj italaj kokinoj. Tiuj estas, sinjoro leŭtenanto, tre bonaj ovoportulinoj. Ili ovumas ĝis 260 ovojn jare. Bonvolu, mi petas, rigardi, kiel riĉan ovarion ĝi havis.” Švejk tenis intestojn kaj ceterajn internaĵojn de la kokino antaŭ la nazo de la leŭtenanto Dub.
Dub forkraĉis, foriris kaj post momento revenis:
“Por kiu estas tiu kokino?”
“Por ni, obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto. Rigardu, kiom da graso ĝi havas.”
La leŭtenanto Dub foriris, murmurante: “Ni renkontiĝos ĉe Filipio[263].”
“Kion li diris?” turnis sin Jurajda al Švejk.
“Ni interkonsentis renkontiĝon ie ĉe Filipo. Tiuj noblaj sinjoroj ordinare estas sodomianoj.”
La kuiristo okultisto proklamis, ke sole estetikistoj estas samseksemaj, kio rezultas jam el la nura esenco de estetiko.
La ĉefserĝento-kontisto Vaněk poste rakontis, kiel pedagogoj en hispanaj klostroj malvirgigas infanojn.
Kaj dum akvo en kaldroneto sur la alkohola bolaparato komencis boli, Švejk menciis pri tio, kiel oni konfidis kolonion da forlasitaj vienaj infanoj al edukisto kaj tiu la tutan kolonion malvirgigis.
“Nu ja, tio estas pasio, sed la plej malbona estas, kiam tio kaptas ulinojn. En Prago II. estis antaŭ jaroj du forlasitaj moŝtulinoj, eksedziniĝintaj, ĉar ili estis publikulinoj, laŭnome Mourek kaj Šousek, kaj tiuj foje, kiam floris ĉerizarboj en aleo ĉe Roztoky, kaptis tie vespere maljunan, centjaran, impotentan gurdiston, fortrenis lin en arbareton ĉe Roztoky kaj tie lin perfortis. Kaj kion ĉion ili al li faris! En Žižkov vivas sinjoro profesoro Aksamit kaj tiu tie fosis, serĉis tombojn de kaŭraj prahomoj[264] kaj kelke da ili elprenis, kaj tiuj ulinoj fortrenis lin, tiun gurdiston, en tian elfositan tombon kaj tie lin frotegis kaj misuzis. Kaj la profesoro Aksamit venis tien la sekvantan tagon kaj vidas, ke en la tombo io kuŝas. Li eksentis ĝojon, sed estis tio la gurdisto, turmentita kaj martirigita fare de tiuj eksedziniĝintaj moŝtulinoj. Ĉie ĉirkaŭ li estis iaj lignopecetoj. Post kvin tagoj tiu gurdisto mortis kaj tiuj kanajlaj ulinoj estis ankoraŭ tiel arogantaj, ke ili partoprenis lian entombigon. Tio estas jam perverseco.”
263
Filipio (Philippi) — makedona urbo, kie en la jaro 42 a.K. Antonio kaj Oktavio venkis en la batalo kontraŭ Bruto kaj Kasio; la vortojn “Ni rekontiĝos ĉe Filipio” diris al Bruto lia malbona fantomo kelke da tagoj antaŭ la batalo. La eldiro signifas “venos la tempo de rekompenco”.
264
tomboj el la epoko de la tajlita ŝtono, ĉirkaŭ la jaro 4000 a.K., kiam oni entombigadis mortintojn en kaŭra pozicio, kun la genuoj sub la mentono.