Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto,” ekparolis Švejk, “ke hodiaŭ estas la dudek kvaran de majo. Hieraŭ estis la dudek trian de majo, kiam Italio deklaris al ni militon. Kiel mi estis nun ekstere, oni parolas pri nenio alia.”

La honvedoj kun la serĝento foriris kaj sube restis nur la geedzoj István, kiuj senĉese volis grimpi en la vagonon.

“Se vi, sinjoro ĉefleŭtenanto, havus ĉe vi ankoraŭ kvinflorenon, ni povus tiun kokinon aĉeti. Tiu kanajlo postulas pro ĝi dek kvin florenojn, sed en tion li enkalkulas dekflorenon pro tiu sia kontuzita okulo,” diris Švejk per tono de rakontanto, “sed mi opinias, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke dek florenojn pro tia stulta okulo estas tro. Al tornisto Matějó oni forbatis en ‘Ĉe la maljuna sinjorino’ la tutan makzelon kun ses dentoj pro dudek florenoj, kaj tiame la mono havis pli altan valoron ol nun. Ja eĉ Wohlschläger pendumas pro kvar florenoj[262].”

“Iru ĉi tien,” kapsignis Švejk al la viro kun kontuzita okulo kaj la kokino, “kaj vi, aĉulino, tie restu!”

La viro eniris la vagonon. “Li scipovas iom germane,” rimarkis Švejk, “komprenas ĉiujn insultojn kaj ankaŭ li mem scias sufiĉe bone germane insulti.”

“Do, dek florenojn,” li turnis sin al la viro, “kvin florenojn la kokino, kvin la okulo. Kvin florena kokeriki, kvin florena okulumi, ĉu interkonsentite? Ĉi tie estas stabvagono, ŝtelisto. Donu al mi la kokinon!”

Li ŝovis en manplaton de la surprizita viro dekflorenon, forprenis de li la kokinon, tordorompis al ĝi la kolon kaj poste elpuŝis lin el la vagono, metinte al li amike la manon, kiun li forte ekskuis: “Bonan tagon, kamarado, adiaŭ, rampu al via maljunulinaĉo. Aŭ mi deĵetegos vin suben.”

“Vidu do, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke ĉion eblas reakordigi,” diris Švejk al la ĉefleŭtenanto Lukáš, “plej bone estas, se ĉio finiĝas sen skandalo, sen longaj ceremonioj. Nun ni kun Baloun kuiros al vi tian kokinan supon, ke oni sentos ĝin ĝis Transilvanio.”

La ĉefleŭtetanto Lukáš jam ne eltenis, elpuŝegis la kompatindan kokinon el la mano de Švejk kaj poste ekkriis: “Ĉu vi scias, Švejk, kion meritas la soldato, kiu en la milita tempo prirabas pacaman loĝantaron?”

“Honoran pafekzekuton per pulvo kaj plombo,” respondis Švejk solene.

“Vi, Švejk, kompreneble meritas pendumilan ŝnuregon, ĉar vi komencis rabi kiel unua. Vi, ulo, mi vere ne scias, kiel vin nomi, forgesis vian ĵuron. Al mi krevos pro tio la kapo.”

Švejk demande ekrigardis la ĉefleŭtenanton Lukáš kaj rapide refutis: “Obee mi raportas, ke mi ne forgesis la ĵuron, kiun nia popolo devas plenumi en la milito. Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke mi solene ĵuris al mia la plej moŝta arkiduko kaj estro Francisko Jozefo la unua esti fidela kaj obei ankaŭ generalojn de Lia Moŝto kaj ĝenerale ĉiujn miajn superulojn kaj altrangulojn, estimi ilin kaj ŝirmi, plenumi iliajn decidojn kaj ordonojn en ĉiuj servoj, kontraŭ ĉiu malamiko, estu tio kiu ajn, kaj kie ajn petos tion la volo de Lia Imperiestra kaj Reĝa Moŝto, sur akvo, sub akvo, sur la tero, en aero, tage eĉ nokte, en bataloj, atakoj, luktoj kaj en diversaj aliaj situacioj, ĝenerale sur ĉiu loko…”

Švejk levis la kokinon de sur la tero kaj daŭrigis, starante rekte kaj rigardante en la okulojn de la ĉefleŭtenanto Lukáš, “en ĉiu tempo kaj ĉe ĉiu okazo kuraĝe kaj brave batali, ke mi neniam forlasos miajn soldatarojn, flagojn, standardojn kaj kanonojn, neniam eĉ iomete interkompreniĝos kun la malamiko, ĉiam mi kondutos tiel, kiel tion postulas la soldatserva reglamento kaj kiel decas al obeemaj soldatoj, ke ĉi-maniere mi volas kun honoro vivi kaj morti, al kio helpu min dio. Amen. Kaj tiun kokinon, obee mi raportas, mi ne ŝtelis, mi ne rabis kaj kondutis dece, konsciante mian ĵuron.”

“Lasu tiun kokinon, bruto,” alkriegis lin la ĉefleŭtenanto Lukáš, ekbatinte Švejkon per skriboj en la manon, en kiu Švejk tenis la mortintinon, “rigardu tiujn ĉi aktojn. Jen, tie ĉi vi havas tion nigro sur blanko: ‘Oni antaŭvenigas infanterianon Švejk Jozefo, laŭ lia proklamo kurieron de la menciita marŝkompanio… pro krimo de rabo…’ Kaj nun al mi diru, marodisto, hieno — ne, foje mi vin tamen nur mortigos, mortigos, ĉu vi komprenas — diru al mi, rabista idioto, kiel vi tiel malbonmoriĝis.”

“Obee mi raportas,” diris Švejk afable, “ke nepre povas temi pri nenio alia ol pri eraro. Kiam mi ricevis tiun vian ordonon prizorgi kaj aĉeti al vi ie ion bonan al manĝo, mi komencis mediti, kio eble estus la plej bona. Malantaŭ la stacidomo estis tute nenio, nur ĉevala salamo kaj sekigita azena viando. Mi ĉion bone pripensis, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto. Sur la batalkampo necesas havi ion nutran, por pli bone toleri la militajn turmentojn. Kaj tial mi volis fari al vi teruran ĝojon. Mi volis kuiri al vi kokinan supon, sinjoro ĉefleŭtenanto.”

“Kokinan supon,” ripetis post li la ĉefleŭtenanto, kaptante sin je la kapo.