De Herrezen Draak

Perijn trok zijn hoofd tussen zijn schouders en rende over de donkere binnenplaats naar de stallen zonder de kap van zijn mantel op te slaan. Ze moet een reden hebben. Een rottig verhaal meemaken is niet genoeg, behalve voor een krankzinnige! Voor hij langs de staldeuren schoot, had de regen zijn wilde krullen doorweekt en ze tegen zijn hoofd geplakt.

Moiraine was er al, in een druipende oliemantel, samen met Nieda die een lantaarn vasthield voor Lan zodat hij de paarden kon opzadelen. Er was één paard meer, een voskleurige ruin met een nog forsere neus dan die van Zarine.

‘Ik zal elke dag duiven sturen,’ zei de forse vrouw. ‘Niemand zal me verdenken. Het Fortuin hale me! Zelfs de Witmantels zeggen niets dan goeds over mij.’

‘Luister, vrouw!’ snauwde Moiraine. ‘Ik heb het niet over een Witmantel of een Duistervriend. Je moet deze stad ontvluchten en ervoor zorgen dat iedereen waar je om geeft met je meegaat. Je hebt me ruim tien jaar gehoorzaamd. Gehoorzaam me nu!’ Nieda knikte, maar met tegenzin, en Moiraine gromde van ergernis.

‘De vos is van jou, meisje,’ zei Lan tegen Zarine. ‘Klim erop. Als je niet weet hoe je moet rijden, zul je het al doende moeten leren, of mijn aanbod aannemen.’

Ze greep de zadelknop en zwaaide gemakkelijk in het zadel, ik heb al eens eerder op een paard gezeten, steengezicht, nou ik eraan denk.’

‘Wat bedoelde je, Moiraine?’ wilde Perijn weten, terwijl hij zijn zadeltassen over Stappers rug gooide. ‘Je zei dat hij erachter zou komen waar ik ben. Hij weet het. De grijzels!’ Nieda giechelde en hij vroeg zich geërgerd af hoeveel ze feitelijk wist of geloofde van alle dingen waarvan ze zei dat ze er niet in geloofde.

‘Sammael heeft die grijzels niet gestuurd.’ Moiraine besteeg Aldieb rustig en met een rechte rug, alsof ze totaal geen haast had. ‘Maar de Duisterhond kwam van hem. Ik geloof dat die mijn spoor volgde. Hij zou ze niet allebei gestuurd hebben. Iemand wil jou, maar ik denk dat Sammael niet eens van je bestaan af weet. Nog niet.’ Perijn verstijfde, met één been in de stijgbeugel. Hij staarde naar de Aes Sedai, maar haar aandacht was meer gericht op geruststellende klopjes op de nek van de merrie dan op zijn vragende gezicht.

‘Goed, dat ik achter je aanging,’ zei Lan, en de Aes Sedai snoof luid. ‘Ik wou dat je een vrouw was, gaidin. Dan had ik je als een Novice naar de Toren gestuurd om gehoorzaamheid te leren!’ Hij trok zijn wenkbrauwen op, raakte het gevest van zijn zwaard aan en zwaaide zich toen in het zadel. Ze zuchtte. ‘Misschien is het eigenlijk wel goed dat je ongehoorzaam bent. Soms. Bovendien geloof ik dat zelfs Sheriam en Siuan Sanche je nog geen gehoorzaamheid kunnen bijbrengen.’

‘Ik begrijp het niet,’ zei Perijn. Ik lijk dat nogal vaak te zeggen en ik begin er genoeg van te krijgen. Ik wil een paar antwoorden, zodat ik het kan begrijpen. Hij trok zich verder op in het zadel zodat Moiraine niet op hem neer kon kijken; ze was al genoeg in het voordeel. ‘Als hij de grijzels niet stuurde, wie dan wel? Als een Myrddraal of een andere Verzaker...’ Hij hield op omdat hij moest slikken. Nóg een Verzaker! Licht! ‘Als iemand anders ze heeft gestuurd, waarom hebben ze het elkaar dan niet verteld? Het zijn toch allemaal Duistervrienden? En waarom ik, Moiraine? Waarom ik? Het is Rhand die de rottige Herrezen Draak is!’

Hij hoorde hoe Zarine en Nieda naar adem snakten en besefte toen pas wat hij had gezegd. Moiraines stalen blik scheen hem levend te villen. Haastige, rottige tong. Vroeger dacht ik toch altijd eerst na voor ik wat zei? Hij dacht dat vroeger vóór Zarine was, vóór hij voor het eerst Zarines ogen had gevoeld. Ook nu keek ze naar hem en haar mond hing open.