Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Гары абгарнуўся, каб паглядзець на Рона і Герміёну. Здавалася, яны таксама не разумеюць, пра што кажа Ксенафіліюс.

— Рэліквіі Смерці?

— Цалкам дакладна, — адказаў Ксенафіліюс. — Вы ніколі не чулі пра іх? Я не здзіўлены. Вельмі, вельмі мала чараўнікоў вераць у іх існаванне. Госць на вяселлі твайго брата, той ёлуп, — Ксенафіліюс кіўнуў у бок Рона. — Што накінуўся на мяне за тое, што я фарсіў знакам “вядомага Цёмнага чараўніка”! Якое невуцтва. У Рэліквіях няма нічога Цёмнага — прынамсі, у агульным сэнсе. Некаторыя выкарыстоўваюць такі знак проста дзеля таго, каб адкрыць сябе такім жа веруючым, у надзеі, што гэта дапаможа ім у Пошуку.

Ён размяшаў некалькі кавалачкаў цукру ў настойцы Гардыкаранёў і трохі адпіў.

— Выбачайце, — сказаў Гары. — Але я дагэтуль не разумею.

З ветлівасці ён таксама зрабіў невялікі глыток са свайго кубка і яго ледзь не знудзіла: варыва было цалкам агідным і нагадвала па гусце дражэ “Берці Ботс” са смакам сопляў.

— Ці бачыце, тыя, хто верыць у Рэліквіі Смерці, шукаюць іх, — сказаў Ксенафіліюс і прыцмокнуў вуснамі, ацэньваючы густ настойкі Гардыкаранёў.

— Але што такое Рэліквіі Смерці? — спытала Герміёна.

Ксенафіліюс адставіў убок пусты кубак.

— Я лічу, што вам знаёма “Казка пра трох братоў”?

Гары адказаў: “Не”, але Рон і Герміёна, дружна адказалі: “Так”.

Ксенафіліюс з сур’ёзным выглядам кіўнуў.

— Зразумела, містэр Потэр, усё пачынаецца з “Казак пра трох братоў”. У мяне дзесьці ёсць кніга...

Безуважлівым поглядам ён абвёў пакой, стосы пергамента і кніг, але Герміёна сказала:

— У мяне ёсць арыгінал, містэр Лаўгуд, яна ў мяне з сабой, — і выцягнула з маленькай, упрыгожанай пацеркамі сумачкі “Байкі барда Бідла”.

— Арыгінал? — рэзка спытаў Ксенафіліюс і, пасля ківу Герміёны, працягнуў. — Тады чаму б вам не прачытаць яго нам уголас? Так нам усім стане зразумела.

— Э-э-э... добра, — нервова сказала Герміёна. Яна адкрыла кнігу, і Гары ўбачыў у загалоўку старонкі знак, які яны разглядалі, у той час, калі Герміёна, паціху кашлянуўшы, пачала чытаць.

— “Аднойчы тры браты, якія вандравалі па закінутай дарозе ў змярканні...”

— Апоўначы, мама заўсёды нам так распавядала, — сказаў Рон, які выцягнуўся ў крэсле і закінуў рукі за галаву. Герміёна кінула яму раздражнёны погляд.

— Выбачай, я проста думаю што “апоўнач” гучыць крышачку страшней! — сказаў Рон.

— Так, страху ў нашай жыцці сапраўды трэба крышачку больш, — сказаў Гары, перш чым паспеў сябе спыніць. Ксенафіліюс, здавалася, не звяртаў адмысловай увагі на тое, што адбывалася, а пільна ўзіраўся праз акно ў неба. — Працягвай, Герміёна.

— “Браты апынуліся ля ракі занадта глыбокай, для таго каб яе можна было перайсці ўброд і занадта небяспечнай, каб пераплысці. Аднак браты былі знаўцамі чарадзейных мастацтваў, і яны проста ўзмахнулі чарадзейнымі палачкамі, і над здрадлівымі водамі вырас мост. Яны былі на паўдарогі да іншага берага, калі шлях ім заступіла фігура ў каптуры. І Смерць загаварыла з імі...” — Прабач, — перабіў Гары. — Смерць загаварыла з імі?

— Гэта ж казка, Гары!

— Дакладна, выбач. Працягвай.

— “І Смерць загаварыла з імі. Яна была вельмі злосная з-за таго, што яе абдурылі тры новыя ахвяры, бо звычайна вандроўцы танулі ў рацэ. Але Смерць была хітрая. Яна зрабіла выгляд, быццам віншуе трох братоў з іх магічным Трыюмфам, і сказала, што кожны з іх заслугоўвае прыз за тое, што змог яе абхітрыць.”

— “Так, старэйшы брат, які валодаў духам ваяра, папрасіў чарадзейную палачку больш магутную, чым любая з іншых, чарадзейную палачку, годную чараўніка, што перамог Смерць! Тады Смерць пайшла да бузіны, якая расла на беразе ракі, стварыла з яе галіны чарадзейную палачку і аддала яе старэйшаму брату.

Другі брат, які быў чалавекам напышлівым, вырашыў яшчэ больш зняважыць Смерць і папрасіў для сябе ўладу адбіраць у Смерці іншых. Тады Смерць абрала на рачным беразе камень і аддала яго другому брату, сказаўшы, што гэты Камень валодае сілай вяртаць зваротна тых, хто ўжо мёртвы.

І, нарэшце, Смерць спытала трэцяга, малодшага брата, чаго б ён пажадаў. Малодшы брат быў самым сціплым, але разам з тым і самым мудрым з усіх братоў, і ён не давяраў Смерці. Таму ён папрасіў тое, што дало б яму магчымасць сысці так, каб Смерць не змагла б яго пераследваць. І вельмі неахвотна Смерць уручыла яму свой ўласны Плашч-Нябачнік.”

— У Смерці ёсць Плашч-Нябачнік? — зноў перапыніў Гары.

— Так яна можа заставацца непрыкметнай для людзей, — сказаў Рон. — часам, ёй надакучае ганяцца за імі, яна размахвае рукамі і пранізліва віскоча... прабач, Герміёна.