Każde martwe marzenie

Rozdział 28

Nad­cho­dził świt i obóz zry­wał się na nogi, wraz z ja­zgo­tem trą­bek, okrzy­ka­mi ofi­ce­rów, z rże­niem koni i trą­bie­niem sło­ni. De­ana jed­nak za­wsze była już na no­gach przy­naj­mniej pół go­dzi­ny przed ca­łym tym ra­ba­nem.

Po­trze­bo­wa­ła tej po­ran­nej ci­szy i sa­mot­no­ści, w któ­rej mo­dli­twy, na­wet szep­ta­ne, roz­brzmie­wa­ją naj­gło­śniej.

Więc za­nim przy jej na­mio­cie za­mel­do­wa­li się pierw­si goń­cy, zdą­ży­ła już wstać, po­mo­dlić się, ubrać, ucze­sać i zjeść śnia­da­nie. Z pew­nym za­cie­ka­wie­niem co­dzien­nie ob­ma­cy­wa­ła tak­że brzuch – chy­ba zdą­żył się już lek­ko za­okrą­glić. Nie było wąt­pli­wo­ści, że mi­nie mie­siąc albo dwa i trze­ba bę­dzie po­sze­rzać pasy do tal­he­rów.

Goń­cy po­ja­wia­li się za­raz po po­bud­ce, mel­du­jąc o wszyst­kim, co ją in­te­re­so­wa­ło. Czy stra­że zła­pa­ły ja­kichś de­zer­te­rów? Czy noc­ne pod­jaz­dy tra­fi­ły na zwia­dow­ców Krwa­we­go Ka­hel­le? Czy przy­szły wie­ści ze sto­li­cy?

Mel­dun­ki były co­dzien­nie ta­kie same.

Nie­wie­lu na­jem­ni­ków roz­my­śli­ło się i pró­bo­wa­ło zde­zer­te­ro­wać, ich kom­pa­nie szły na tę woj­nę dość chęt­nie, w koń­cu w więk­szo­ści byli to lu­dzie ży­ją­cy z wal­ki, a Bia­łe Ko­no­we­ryn pła­ci­ło te­raz nad­zwy­czaj szczo­drze.

Jak do­tąd wy­sy­ła­ne na zwiad po­jaz­dy nie tra­fia­ły też na żad­ne zor­ga­ni­zo­wa­ne siły bun­tow­ni­ków. Ale schwy­ta­no kil­ku­dzie­się­ciu zbie­głych nie­wol­ni­ków, któ­rzy zmie­rza­li do Krwa­we­go Ka­hel­le. A to zna­czy­ło, że ci, któ­rzy umknę­li Sło­wi­kom, za­nie­śli już wieść o mar­szu jej ar­mii na za­chód.

To było oczy­wi­ste. I nie­moż­li­we do unik­nię­cia, więc nie przej­mo­wa­ła się ani chwi­li.

Cza­sem czy­ta­ła li­sty z pa­ła­cu, któ­re przy­cho­dzi­ły śred­nio co dru­gi lub trze­ci dzień. Co praw­da po­słań­cy mię­dzy Bia­łym Ko­no­we­ryn a jej ar­mią mu­sie­li się po­ru­szać w gru­pach li­czą­cych po kil­ku­na­stu zbroj­nych, bo po­je­dyn­czy jeźdź­cy roz­pły­wa­li się w po­wie­trzu, ale przy­naj­mniej De­ana mia­ła bie­żą­ce in­for­ma­cje o tym, co dzie­je się w sto­li­cy.

Po­pra­wi­ła ek­cha­ar i we­szła do głów­nej sali na­mio­tu.

— Pani Oka, Pło­mie­niu Aga­ra. — Słu­żą­ca skło­ni­ła się ni­sko i wska­za­ła na stół, gdzie le­ża­ło kil­ka do­ku­men­tów, pió­ro i ka­ła­marz. — Przy­szły li­sty z mia­sta.

Nie mo­gła od­uczyć przy­dzie­lo­nych jej przez Va­ra­lę ko­biet, żeby prze­sta­ły ją tak trak­to­wać. Jak­by spo­dzie­wa­ły się, że De­ana za­raz sta­nie w ogniu i spo­pie­li je sa­mym spoj­rze­niem. Co praw­da była w cią­ży i cza­sem mia­ła ocho­tę to zro­bić, ale bez prze­sa­dy.

— Do­brze, Mir­riah, mo­żesz mnie zo­sta­wić. I po­wiedz stra­ży, żeby przez kwa­drans nikt mi nie prze­szka­dzał.

Się­gnę­ła po pi­sma, spraw­dza­jąc od­ru­cho­wo stan pie­czę­ci. Wy­glą­da­ły na nie­na­ru­szo­ne. Wes­tchnę­ła cięż­ko, gdy uświa­do­mi­ła so­bie, co robi; naj­wy­raź­niej pa­ra­no­ja pa­nu­ją­ca w tym księ­stwie za­czę­ła się udzie­lać tak­że jej.

Pierw­szy list, na bla­do­li­lio­wym pa­pie­rze, po­kry­ty był schlud­nym, drob­nym pi­smem prze­ło­żo­nej Domu Ko­biet i nie za­wie­rał żad­nych re­we­la­cji. Stan La­we­ne­re­sa nie uległ zmia­nie, ksią­żę na­dal trwał w tym swo­im pół­śnie. Dziew­czę­ta ko­bie­ce­go skrzy­dła – De­ana zo­rien­to­wa­ła się już, że Va­ra­la na­zy­wa „dziew­czę­ta­mi” wszyst­kie słu­żą­ce, ku­char­ki i po­ko­jów­ki w pa­ła­cu, na­wet te, któ­re były od niej o wie­le star­sze – na­dal nie opusz­cza­ły ćwi­czeń z bro­nią.