Każde martwe marzenie

Tra­dy­cją jest, że po tak wiel­kiej i krwa­wej re­be­lii za­bi­ja się więk­szość schwy­ta­nych żyw­cem bun­tow­ni­ków. Cza­sem na­wet wszyst­kich i po­dej­rze­wam, że nasi af’ge­mi­dzi mają na to wiel­ką ocho­tę. Zwłasz­cza Wuar Sam­po­re. Nie są­dzę, Pani Oka, aby ta­kie roz­wią­za­nie ra­do­wa­ło two­je ser­ce. Dla­te­go też za­war­łem z Wan­mu­rem umo­wę, za któ­rą bio­rę peł­ną od­po­wie­dzial­ność te­raz i w przy­szło­ści, Moja Pani, bo do­bro Bia­łe­go Ko­no­we­ryn za­wsze sta­wia­łem po­nad wła­sne ży­cie.

Umo­wa brzmi na­stę­pu­ją­co:

Co naj­mniej dwa­dzie­ścia ty­się­cy nie­wol­ni­ków schwy­ta­nych przez na­szą ar­mię po stłu­mie­niu po­wsta­nia tra­fi do ko­palń i hut Ba­mo­ra Wan­mu­ra. Będą mie­li za­pew­nio­ny wikt i opie­kę, choć oczy­wi­ście zo­sta­ną pod­ję­te do­dat­ko­we środ­ki za­po­bie­ga­ją­ce bun­to­wi w przy­szło­ści. Je­śli nie­wol­ni­ków bę­dzie wię­cej, Kom­pa­nia Po­łu­dnio­wych Ma­gar­hów ma pra­wo pier­wo­ku­pu. Je­śli bę­dzie ich mniej, po­go­dzi się ze stra­tą.

Po­trze­bu­je­my pie­nię­dzy, więc li­cząc na Two­ją wy­ro­zu­mia­łość, przy­ją­łem już to sre­bro, któ­re­go część w for­mie za­licz­ki i za­chę­ty wy­sła­łem w wia­do­me Ci miej­sce. Z resz­ty ka­za­łem wy­bi­jać mo­ne­ty.

Dziś przy­szła od­po­wiedź. Po­zy­tyw­na. Wy­ru­szy­li i są go­to­wi zro­bić wszyst­ko, cze­go żą­da­my. Wy­bacz, że pi­szę tak ogól­ni­ko­wo, ale obo­je wie­my, o kogo cho­dzi, a list ten może wpaść w nie­po­wo­ła­ne ręce.

Niech Agar od Ognia ma Cię w opie­ce, Pani, niech Jego Świa­tło roz­ja­śnia Ci dro­gę w tych mrocz­nych cza­sach.

Twój słu­ga, Wiel­ki Ko­hir Dwo­ru, Evi­kiat ze Smesh”.

Na mar­gi­ne­sie li­stu do­pi­sa­no po­spiesz­nie:

„Wy­bacz, Pani, przy­po­mnia­łem so­bie jesz­cze jed­no. Przy­wód­ca wia­do­mych Ci lu­dzi wy­śle sy­gnał o swo­im przy­by­ciu. Oto jaki…”.

De­ana prze­czy­ta­ła i uśmiech­nę­ła się sze­ro­ko. Pta­ki? No, no, ktoś tu ma fan­ta­zję…

Za­sta­na­wia­ła się chwi­lę i wło­ży­ła list Evi­kia­ta w pło­mień świe­cy. To pi­smo nie mia­ło pra­wa tra­fić w żad­ne ręce. Po­cze­ka­ła, aż pa­pier roz­bły­śnie ja­sno, i wrzu­ci­ła reszt­ki do srebr­nej misy.

Do­pa­lił się szyb­ko.

Musi wy­dać roz­ka­zy obu af’ge­mi­dom w spra­wie chwy­ta­nia i trak­to­wa­nia jeń­ców. I do­brze oce­nić czas przy­by­cia pod Po­mwe. Z do­kład­no­ścią do pół dnia.

Od tego mogą za­le­żeć losy ca­łej woj­ny.

* * *

Wie­czór wy­peł­nio­ny był woj­sko­wą krzą­ta­ni­ną, lecz wraz z za­pad­nię­ciem nocy przy­ci­chły ha­ła­sy to­wa­rzy­szą­ce za­kła­da­niu obo­zu. Od­le­gły o kil­ka­set kro­ków las po­hu­ki­wał jesz­cze dzi­ki­mi wrza­ska­mi małp, nie­za­do­wo­lo­nych, że ktoś wtar­gnął na ich te­ren, ale i on stop­nio­wo cichł. Tyl­ko od cza­su do cza­su z po­bli­skie­go obo­zo­wi­ska sło­ni do­bie­ga­ło trą­bie­nie, któ­re­mu od­po­wia­da­ło rże­nie koni i ryt­micz­ne po­krzy­ki­wa­nia war­tow­ni­ków.

Te zwy­kłe, nor­mal­ne od­gło­sy od­po­czy­wa­ją­cej ar­mii na­peł­nia­ły ser­ce De­any smut­kiem. Każ­da taka noc ozna­cza­ła ko­lej­ne pięt­na­ście, cza­sem dwa­dzie­ścia mil wę­drów­ki, któ­ra zbli­ża­ła ją do nie­uchron­nej bi­twy.

Prze­sta­ła się już mo­dlić do Wiel­kiej Mat­ki o cud. Wie­ści, że Krwa­wy Ka­hel­le wy­co­fał swo­ją ar­mię i uciekł na za­chód, na rów­ni­ny czar­nych ple­mion, nie na­de­szły i na pew­no nie na­dej­dą. Ra­por­ty z Po­mwe były ja­sne, ar­mia nie­wol­ni­ków na­dal ob­le­ga­ła mia­sto, mimo iż jej do­wód­ca mu­siał wie­dzieć, że woj­ska Ko­no­we­ryn ma­sze­ru­ją z od­sie­czą.

Co wię­cej, pro­wi­zo­rycz­ne for­ty­fi­ka­cje wznie­sio­ne przez bun­tow­ni­ków su­ge­ro­wa­ły, że na­sta­wia­ją się oni nie na dłu­gie ob­lę­że­nie, lecz na szyb­ki szturm. Do­kład­nie tak, jak prze­wi­dy­wał to Evi­kiat. A Po­mwe nie było twier­dzą, lecz mia­stem han­dlo­wym, oto­czo­nym mu­rem na tyle tyl­ko wy­so­kim i fosą na tyle tyl­ko głę­bo­ką, by po­wstrzy­mać łu­pież­cze ban­dy. Evi­kiat miał ra­cję, su­ge­ru­jąc, że licz­na ar­mia, na­wet je­śli uzbro­jo­na bar­dziej w de­spe­ra­cję i nie­na­wiść niż w stal, może je zdo­być szyb­ciej, niż za­kła­da­li to af’ge­mi­dzi Ro­dów Woj­ny.