De Herrezen Draak

Boven hun hoofd joegen dikke zwarte wolken. De straat was even donker als het eind van een schemering. En verlaten; de mensen wilden kennelijk niet door de regen verrast worden. Een man rende over een brug, verderop in de straat. Hij was de enige die Perijn zag. De wind wakkerde aan en blies een lap stof over de ongelijke straatstenen. Een andere, die onder de rand van een stijgsteen vastzat, klapperde met een zweepachtig geluid. De donder gromde en rolde. Perijn trok zijn neus op; de wind voerde de geur van vuurwerk met zich mee. Nee, niet precies vuurwerk. Het rook naar verbrande zwavel. Bijna. Zarine klopte met haar mes op de tafelpoot in zijn handen. ‘Je bent echt sterk, grote man. Je trok die stoel uit elkaar alsof hij van twijgjes gemaakt was.’

Perijn gromde. Hij besefte dat hij zich oprichtte, en kromp met opzet wat in elkaar. Dwaze meid! Zarine lachte zachtjes, en plotseling wist hij niet meer of hij zich op moest richten of blijven zoals hij was. Dwaas! Deze keer bedoelde hij zichzelf. Je wordt verondersteld te zoeken. Naar wat? Hij zag alleen de straat, rook alleen die lucht die leek op verbrande zwavel. En natuurlijk Zarine.

Ook Loial scheen zich af te vragen waar hij naar moest kijken. Hij krabde zich achter een oortoefje, tuurde de straat op en af en krabde toen achter zijn andere oor. Toen staarde hij naar het dak van de herberg. Lan dook op uit het steegje naast de herberg en liep de straat in. Zijn ogen namen de donkere schaduwen tussen de gebouwen op. ‘Misschien heeft hij iets gemist,’ mompelde Perijn, hoewel hij dat nauwelijks kon geloven, en keerde zich naar het steegje. Ik moet rondkijken, dus kijk ik rond. Misschien heeft hij echt iets gemist. Lan was een eind verderop in de straat blijven staan en staarde naar de straatstenen bij zijn voeten. Toen liep de zwaardhand snel terug naar de herberg, maar hij bleef strak naar de stenen voor zich turen alsof hij iets volgde. Wat het ook was, het bracht hem recht naar een stijgsteen, vlak naast de deur van de herberg. Hij stond stil en staarde naar de bovenkant van het grijze steenblok.

Perijn besloot de steeg niet meer in te gaan – om te beginnen stonk die net zo erg als de kanalen in dit deel van Illian – en liep in plaats daarvan naar Lan toe. Hij zag onmiddellijk waar de zwaardhand naar keek. In de bovenkant van de stijgsteen stonden twee afdrukken, alsof een enorme hond daar zijn voorpoten op had laten rusten. De geur van verbrande zwavel was hier het sterkst. Honden maken geen afdrukken in steen. Licht, dat doen ze niet! Nu kon hij ook het spoor zien dat Lan gevolgd had. De hond was tot aan de stijgsteen de straat doorgelopen, had zich omgedraaid en was teruggegaan. Hij had daarbij sporen in de stenen achtergelaten, alsof het een kale akker was geweest. Dat doen ze gewoon niet!

‘Duisterhond,’ zei Lan, en Zarine snakte naar adem. Loial kreunde zachtjes. Voor een Ogier dan. ‘Een Duisterhond laat geen sporen op de grond achter, smid, zelfs niet op modder, maar steen is een andere zaak. Sinds de Trollok-oorlogen is er ten zuiden van de Dhoembergen geen Duisterhond meer gezien. Deze hier was op jacht, zou ik zeggen. En nu hij zijn prooi heeft gevonden, is hij verdwenen om het zijn meester te vertellen.’

Mij! dacht Perijn. Grijzels en Duisterhonden jagen achter mij aan! Dit is waanzin!

‘Bedoel je dat Nieda gelijk had?’ vroeg Zarine benepen. ‘Osegrim rijdt werkelijk met de Wilde Jacht? Licht! Ik heb altijd gedacht dat het slechts een verhaaltje was.’

‘Gebruik je hoofd, meisje,’ zei Lan ruw. ‘Als de Duistere werkelijk vrij was, zouden we nu allemaal erger dan dood zijn.’ Hij tuurde de straat af in de richting waarin de sporen gingen. ‘Maar Duisterhonden zijn erg genoeg. Bijna even gevaarlijk als Myrddraal, en moeilijker te doden.’

‘Nou haal je er Grijpers bij,’ mompelde Zarine. ‘Grijzels. Grijpers. Duisterhonden. Je kunt me maar beter naar de Hoorn van Valere voeren, man. Welke andere verrassingen staan me nog te wachten?’

‘Geen vragen,’ zei Lan. ‘Je weet nog steeds zo weinig dat Moiraine je van je eed kan ontslaan, als je zweert ons niet te volgen. Ik wil die eed aanvaarden en dan mag je weg. Het zou verstandig zijn om nu die eed af te leggen.’

‘Je kunt me niet bang maken, steengezicht,’ zei Zarine. ‘Ik ben niet makkelijk bang te maken.’ Maar ze klonk bang. En rook ernaar, ik heb een vraag,’ zei Perijn, ‘en ik wil een antwoord. Jij hebt deze Duisterhond niet bespeurd, Lan, en Moiraine evenmin. Waarom niet?’ De zwaardhand bleef een tijd stil. ‘Smid, het antwoord daarop,’ zei hij ten slotte, ‘zou meer kunnen inhouden dan jij en ik willen weten. Ik hoop dat het antwoord ons niet allemaal doodt. Zorg ervoor dat jullie drieën zoveel mogelijk slaap krijgen. Ik betwijfel of we vannacht in Illian blijven en ik vrees dat ons een moeilijke rit te wachten staat.’