Een Kroon van Zwarden

Achterom kijkend huiverde ze geschokt. Waar de opening van de tunnel had moeten zijn, bevond zich nu een gladde stenen wand. Misschien had de Grote Heer het precies zo bedoeld en als ze trager was geweest, was ze wellicht ...

Ze lag op een rotsrichel, scherp afgetekend boven het borrelende rode meer van gesmolten rots, waarin manshoge vlammen dansten, afstierven en weer verdwenen. Boven haar steeg de dakloze grot op door een berg naar een hemel waar wolken wild voortraasden, gestrekt en uitgerekt in rood, geel en zwart, alsof ze voortwoedden op de winden van de tijd zelf. Het was niet de hemel met zwarte wolken van buiten Shayol Ghul. Die waren de moeite van het bekijken niet waard en niet alleen omdat ze die al zo vaak had gezien. De Bres naar de kerkers van de Grote Heer was hier niet dichterbij dan op een andere plek elders ter wereld, maar hier kon ze hem voelen. Hier kon ze zich baden in de stralende glorie van de Grote Heer. De Ware Kracht spoelde om haar heen, was hier zo sterk dat ze bij elke poging om te geleiden als een dun takje zou verkolen. Niet dat ze enig verlangen had die prijs elders wél te betalen.

Ze wilde zich omhoogduwen, knielen en iets raakte haar tussen de schouderbladen en klapte haar zo hard op de stenen richel neer dat de lucht uit haar longen werd geperst. Stomverbaasd hapte ze naar adem en wierp toen een felle blik omhoog. Boven haar rees de Myrddraal op die een sterke voet stevig op haar rug had geplaatst. Ze had bijna saidar omhelsd, hoewel geleiden hier zonder uitdrukkelijke toestemming een goede manier was om te sterven. Dat hij zojuist op de berghelling zo hovaardig had gedaan, was één ding, maar dit!