Een Kroon van Zwarden

Haar hoofd duizelde nog te zeer om saidar makkelijk te omhelzen, maar als dat kletsende volk haar al niet driftig had gemaakt, dan zorgde wat ze op straat zag liggen daar wel voor. Een pijl met een stompe, stenen punt. De pijl die haar hoofd had geschampt of de pijl die Elayne had geraakt. Ze geleidde, en de magere beurzensnijder klapte dubbel, greep zichzelf vast en gilde als een varken in een doornstruik. Een tweede stroom, en de vrouw met de grote neus viel achterover met een gil die twee keer zo hoog klonk. De man in het zijden vest besloot kennelijk dat ze zijn hulp toch niet nodig hadden. Hij draaide zich in elk geval om en holde naar de koets, maar ze gaf hem niettemin een flinke zet. Hij loeide nog harder dan een woeste stier, terwijl de vrouw in de koets hem aan zijn vest naar binnen sleurde.

‘Dank u, maar we hebben geen hulp nodig,’ riep Nynaeve. Beleefd. Er waren maar weinigen die het hoorden. Toen doordrong dat de Ene Kracht werd gebruikt – en mensen die plotseling rondhuppelend zonder aanwijsbare reden begonnen te gillen, maakten het voor de meesten wel duidelijk – gingen ze ervandoor. De vrouw met de grote neus duwde zichzelf op en sprong warempel achter op de rode koets, waar ze zich krampachtig vasthield terwijl de koetsier de paarden ondanks de menigte opzweepte, zodat iedereen opzij sprong.

Nynaeve kon het niet schelen, al had de grond zich geopend en het hele zaakje opgeslokt. Haar borst deed pijn, terwijl ze fijne stromen Wind en Water, Aarde, Vuur en Geest verweefde, mengde en door Elayne stuurde. Het was een eenvoudig weefsel, dat haar ondanks haar duizeligheid gemakkelijk afging, en het resultaat stelde haar gerust. De wond was niet ernstig; het bot van Elaynes schedel was niet gebroken. Gewoonlijk zou ze diezelfde stromen in veel ingewikkelder weefsels hebben geleid voor een Heling die zij zelf had uitgevonden. Maar nu lukte slechts een simpele weving. Met alleen Geest, Wind en Water weefde ze de Heling die de Gele zusters sinds onheuglijke tijden toepasten.

Elaynes ogen schoten wijd open en ze bewoog wild als een snoek in een net, terwijl ze naar adem snakte en haar hielen op het plaveisel trommelden. Dat duurde natuurlijk maar even, maar de buil slonk meteen en verdween.

Nynaeve hielp haar op te staan, en er verscheen een vrouwenhand met een tinnen beker water. ‘Zelfs een Aes Sedai zal na zoiets dorstig zijn,’ zei de naaister.

Elayne reikte ernaar, maar Nynaeve hield met haar vingers Elaynes pols tegen. ‘Nee, dank u.’ De vrouw haalde de schouders op en wendde zich af, waarop Nynaeve er op heel andere toon aan toevoegde: ‘Dank u.’ Hoe vaker je het zei, hoe makkelijker het leek; ze wist niet zeker of ze dat wel zo prettig vond.

Opnieuw golfde de zee van kant, toen de naaister opnieuw de schouders ophaalde, ‘Ik maak kleren voor iedereen. Ik kan iets maken wat beter bij u kleurt dan dat.’ Ze verdween in haar winkel en Nynaeve keek haar nadenkend na.