Een Kroon van Zwarden

‘Bedenk wie ze is, Garenia,’ zei Reanne scherp. ‘Als Setalle ons had verraden, zouden we nu al naar Tar Valon kruipen, en de hele weg om vergiffenis hebben gesmeekt.’ Toen ze zelf naar Ebo Dar was gekomen, had men haar het verhaal verteld van een vrouw die gedwongen was om naar de Witte Toren te kruipen, en wat zij sindsdien zelf van de Aes Sedai had gezien, had haar niet van mening doen veranderen. ‘De paar geheimen die ze kende, heeft ze uit dankbaarheid voor zich gehouden, en ik betwijfel of die is verminderd. Ze zou bij de geboorte van haar eerste kind gestorven zijn als de Kinne haar niet had geholpen. Wat zij weet, komt van vrouwen die hun mond voorbij praatten, in de waan dat zij niets kon horen, en die loslippige vrouwen zijn al meer dan twintig jaar geleden bestraft.’ Toch had ze graag een manier geweten om de moed op te brengen Setalle te vragen wat behoedzamer te zijn. Ze moest er in het bijzijn van die meisjes iets hebben uitgeflapt.

Opnieuw boog Garenia het hoofd, maar haar mond stond koppig. Reanne besloot dat Garenia ditmaal minstens een deel van deze beurt zou doorbrengen in de wijkplaats, en dat ze daarbij in het bijzonder gewezen zou worden op het probleem van haar koppigheid. Alise had zelden meer dan een week nodig om een vrouw ervan te overtuigen dat halsstarrig zijn niets hielp.

Maar voor ze Garenia kon inlichten, maakte Derys een knix in de deuropening en kondigde ze Sarainya Vostovan aan. Zoals gewoonlijk zeilde Sarainya al naar binnen voordat Reanne kon opdragen dat ze moest worden toegelaten. Vergeleken met deze buitengewoon knappe vrouw was Garenia de gehoorzaamheid zelve, ondanks het feit dat Sarainya zich nauwgezet aan de vorm van de regels hield. Reanne zou hebben gezworen dat ze veel liever vlechtjes met belletjes droeg en er geen steek om gaf of dat wel bij haar rode riem zou passen. Maar als ze de keus had gehad, zou ze geen enkele keer haar beurt met de riem hebben vervuld.

Uiteraard maakte Sarainya een knix bij de deur en knielde met gebogen hoofd voor haar neer, maar vijftig jaren hadden haar niet doen vergeten dat ze een vrouw met aanzienlijke macht zou zijn geweest als ze het had kunnen opbrengen om terug te keren naar haar geboorteland Arafel. Een knix en de andere regels waren allemaal tegemoetkomingen. Toen ze begon te spreken met die hese, krachtige stem vergat Reanne of Sarainya ooit met zichzelf in het reine kon komen, en vergat ze zelfs de moeilijkheden met Garenia.

‘Callie is dood, Oudste Zuster. Haar keel was doorgesneden en ze is kennelijk zelfs van haar kousen beroofd, maar Sumilo zegt dat ze met de Ene Kracht is vermoord.’

‘Dat is onmogelijk!’ barstte Berowin los. ‘Niemand van de Kinne zou zoiets doen!’

‘Een Aes Sedai?’ zei Garenia, zowaar aarzelend. ‘Maar hoe? De Drie Geloften. Sumilo moet het bij het verkeerde eind hebben.’

Reanne gebaarde om stilte. Sumilo vergiste zich nooit, niet op dit gebied. Ze zou bij de Gele Ajah hebben gehoord, als ze niet volledig was ingestort toen ze haar proeve voor de stola aflegde. Ondanks elk verbod en talloze straffen bleef ze bijleren als ze dacht dat niemand het merkte. Een Aes Sedai kon dit niet gedaan hebben, en ook geen enkele Kinsvrouw, maar... Die meisjes die zo halsstarrig waren en wisten wat ze niet konden weten. De Kring had al te lang bestaan en te veel vrouwen geholpen om nu vernietigd te worden.

‘We moeten het volgende doen,’ zei ze. Dat angstige gevoel borrelde weer op, maar deze keer merkte ze het nauwelijks.