Een Kroon van Zwarden

Nynaeve haalde diep adem. Deze vrouwen moesten weten waar de Schaal was. Dat moest gewoon!

‘Nynaeve!’ zei Elayne kribbig. Ze zou dit Nynaeve onder de neus blijven wrijven, zelfs als dat invloed zou hebben op hun ontsnapping. Ze kon op elke misstap blijven hameren tot de grond onder je voeten wegzakte.

‘Ik ben een Aes Sedai van de Gele Ajah,’ zei Nynaeve vermoeid. ‘De ware Amyrlin Zetel, Egwene Alveren, heeft ons in Salidar tot de stola verheven. Ze is niet ouder dan Elayne; u moet dat vernomen hebben.’ Geen enkele verandering in de drie stenen gezichten. ‘Ze heeft ons hierheen gestuurd om de Schaal der Winden te vinden. Daarmee kunnen we het weer herstellen.’ Geen enkele verandering. Ze probeerde haar boosheid te beheersen; ze probeerde het waarachtig. Desondanks druppelde het in alles naar buiten. ‘Jullie moeten dit ook willen! Kijk om je heen! De Duistere is bezig de wereld te wurgen! Als jullie een aanwijzing hebben waar de Schaal kan zijn, zeg het ons dan!’

Meesteres Corlie gebaarde naar Derys, die naar voren stapte, de kommen weghaalde en ondertussen bevreesd naar Nynaeve en Elayne keek. Toen ze zich weghaastte, de kamer uit, stonden de drie vrouwen langzaam op, als drie magistraten voor een vonnis.

‘Ik betreur het dat jullie onze hulp niet willen aanvaarden,’ zei meesteres Corlie koud. ‘Ik betreur dit alles.’ Ze voelde in haar beurs en drukte drie zilvermarken in Nynaeves hand, en nog eens drie in die van Elayne. ‘Daarmee kunnen jullie even voort. Jullie kunnen ook wel iets voor die kleding krijgen, denk ik, al zal dat veel minder zijn dan wat je ervoor hebt uitgegeven. Het is amper geschikte reiskleding. Morgen bij zonsopgang zijn jullie uit Ebo Dar vertrokken.’

‘We gaan nergens naartoe,’ zei Nynaeve. ‘Alstublieft, als u weet...’ Ze had net zo goed haar mond kunnen houden. De stroom van afgemeten woorden hield niet op.

‘Op die tijd laten we jullie beschrijvingen rondgaan, en we zullen er beslist voor zorgen dat de zusters in het Tarasin-paleis die vernemen. Als jullie na zonsopgang gezien worden, zullen we erop toezien dat zowel de zusters als de Witmantels weten waar jullie zijn. Aan jullie de keus: vluchten, jezelf aan de zusters overgeven of sterven. Ga, keer niet terug; wellicht blijven jullie in leven als jullie dit weerzinwekkende en gevaarlijke spel laten varen. Wij zijn met jullie klaar. Berowin, laat hen uit, alsjeblieft.’ Ze schoof tussen hen door en ging de kamer uit zonder om te kijken.

Nors liet Nynaeve zich naar de voordeur leiden. Vechten zou niets opleveren, behalve misschien er hardhandig uitgegooid worden, maar ze had er een hekel aan iets op te geven. Licht, nee! Elayne beende met haar mee, ijzig vastberaden om te vertrekken en dit alles achter zich te laten. Elke trek in haar gezicht leek dat uit te schreeuwen.

In de kleine hal besloot Nynaeve het nog één keer te proberen. ‘Alsjeblieft, Garenia, Berowin. Als jullie enige aanwijzing hebben, zeg het ons dan. Iets. Jullie moeten begrijpen hoe belangrijk het is. Het moet!’

‘De meest verblinden zijn zij die hun ogen gesloten houden,’ haalde Elayne aan, niet geheel binnensmonds.

Berowin aarzelde, maar Garenia niet. Ze hield haar gezicht vlak voor dat van Nynaeve. ‘Denk je dat we dwazen zijn, meisje? Ik zal je dit zeggen. Als ik het voor het zeggen had, zouden we je afvoeren naar de boerderij, wat je ook zou beweren. Een paar maanden van Alises aandacht leert je wel hoe je je tong moet beheersen. Je zult dankbaar zijn voor de hulp waar je nu op spuwt.’ Nynaeve overwoog haar een stomp op haar neus te verkopen; voor een vuist had ze geen saidar nodig.

‘Garenia,’ zei Berowin scherp, ‘bied je verontschuldigingen aan! Wij houden niemand tegen haar wil vast, en dat weet je heel goed. Verontschuldig je onmiddellijk!’

Toen kwam het meest verwonderlijke. De vrouw die als Aes Sedai heel hoog in de rangorde zou hebben gestaan, keek schuins naar de vrouw die heel laag zou hebben gestaan, en bloosde tot ze vuurrood was. ‘Ik vraag vergeving,’ mompelde Garenia tegen Nynaeve. ‘Soms krijgt mijn drift de overhand en dan zeg ik iets waartoe ik geen recht heb. Ik vraag nederig om vergeving.’ Ze keek nog eens zijdelings naar Berowin, die knikte, waarop ze een zucht van verlichting slaakte.

Nynaeve stond nog steeds met open mond te kijken, toen de schilden zich oplosten. Zij en Elayne werden de straat opgeduwd, en de deur dreunde achter hen dicht.