Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Яна цалкам занятая думкамі пра…

Друцкі наўмысна зрабіў доўгую паўзу.

— Пра каго? — нецярпліва спытаўся Бруніцкі.

— Чаму не «пра што», а?

— Дык усё роўна, пра што.

— Пра цябе, Караль.

Бруніцкі кашлянуў у трубку:

— Так… ну… дык я чакаю цябе на абед, дарагі Багдане. Да пабачэння.

Друцкі адклаў трубку і засмяяўся.

— Ужо можна шумець? — спыталася Зоська, стоячы ля акна з трубой ад пыласоса ў руцэ.

— Шумі, малышка, колькі табе хочацца.

Дзяўчына павярнула рычажок, і пыласос забурчэў нізкім тонам.

Зоська нахілілася над дываном так, што яе кароткая паркалёвая сукенка ў блакітную палоску адкрыла ногі вышэй за пругкія мускулы, што звязваюць калені, зрэшты, сукенка ўся прылягала да скуры, вільготнай ад спякоты.

— Зоська! — усклікнуў Друцкі.

Яна адвярнула заружавелы твар.

— Ты ведаеш, што ты прыгожая, чартоўка!

Зоська выпрасталася і вышчарыла шырокія белыя зубы. Паркаль быў такі празрысты, што праз яго выразна былі відаць дзве бронзавыя плямы на дужых пругкіх грудзях.

— Ну дык, можа, і прыгожая, але не для кожнага.

— Як гэта, не для кожнага? — крыху абурыўся Друцкі.

— Дык не для вас, бо да вас перад ад’ездам куды прыгажэйшая пані прыходзіла, ды і гэта, у якой вы цяпер на вёсцы былі, гэта таксама прыгажэйшая.

— Хадзі сюды! — рэзка кінуў ён.

Не вагаючыся, Зоська паклала трубу пыласоса і наблізілася да крэсла ля тэлефона. Друцкі працягнуў руку і пасадзіў яе сабе на калені. Дзяўчына не супраціўлялася, але сядзела неяк напружана. Праз шоўк піжамы і тонкую сукенку ён адчуваў вільгаць яе скуры. Яго рука, перамяшчаючыся па яе голых лытках, таксама стала вільготнай. Пах яе цела нагадваў водар чыстай бялізны і чабору, а скура шыі і твару пахла малаком.

Друцкі ўпіўся ў яе вусны.

— Зараз, — лёгка адсунула яго Зоська, — я выключу пыласос. Шкада току.

Яна ўстала, і ён таксама ўстаў. Яна выключыла пыласос і, выпрастоўваючы рукі, сказала:

— Страшная спякота! Так бы — ды ў Віслу!

— Пакупайся ў ванне, — працадзіў Друцкі праз сціснутыя зубы, запальваючы папяросу.

— О, не… Я не адважваюся!

— Чаму? Калі ласка. Напусці сабе вады, толькі не надта халоднай, бо прастудзішся.

— Можна? Вы праўда дазваляеце?

— Колькі хочаш!

— Бо я часам, калі вас не было, думала пакупацца, але баялася. О, вы толькі не падумайце, што я брудная. Я і так мыюся, а гэта дзеля прахалоды.

— Не, не думаю. Дай мне паснедаць і купайся, колькі хочаш.

— Дзякуй, вялікі дзякуй! — усклікнула Зоська проста з дзіцячай радасцю і хутка падала яму каву, пасля чаго знікла.

Друцкі паспытаў каву, яна была гарачая. Наблізіўся да акна. Тэрмометр у цені паказваў трыццаць сем градусаў. Во спёка!

З ваннай да вушэй данёсся плёскат вады. Друцкі прыжмурыў вочы, хвіліну павагаўся і націснуў на ручку дзвярэй ваннай. Яны былі адчыненыя.

Дзяўчына стаяла голая ў душавой нішы сярод граду кропляў, якія атачалі яе. Яна апляла рукамі сваю шыю, падстаўляючы твар і грудзі пад моцны напор. Вочы зажмурыла, а шум вады заглушыў крокі Друцкага.