Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

La generalmajoro malproksimiĝis de latrinoj, kie intertempe la leŭtenato Dub, por ke la generalmajoro tion aŭdu, donis laŭtajn ordonojn: “Unua taĉmento leviĝi! Formi kvarvicojn… Dua taĉmento…”

Švejk intertempe eliris eksteren, kaj kiam li laŭiris la leŭtenanton Dub, li donis al li honoron kiel decas, sed malgraŭ tio la leŭtenanto Dub diris: “Malbone, ree kaj pli bone”, kaj Švejk devis soldatsaluti denove, ĉe kio li denove aŭdis: “Ĉu vi min konas? Vi min ne konas! Vi konas min de tiu bona flanko, sed kiam vi min ekkonos de tiu malbona flanko, mi aldevigos vin ĝis ploro!”

Švejk fine iris al sia vagono kaj ĉe tio li pensis: Foje, kiam ni estis ankoraŭ en la kazerno en Karlín, estis tie leŭtenanto Churavý kaj tiu diris tion alie, kiam li ekscitiĝis: “Knaboj, kiam vi min vidos, memoru, ke mi estas bestio kaj ke tiu bestio mi restos, dum vi estos ĉe la kompanio.”

Kiam Švejk iris laŭlonge de la stabvagono, vokis al li la ĉefleŭtenanto Lukáš, ke li sciigu al Baloun, ke tiu rapidu kun tiu kafo kaj la laktokonservaĵon denove bone fermu, por ke ĝi ne aĉiĝu. Nome, Baloun kuiris kafon por la ĉefleŭtenanto Lukáš sur malgranda alkohola bolaparato en la vagono ĉe la ĉefserĝento-kontisto Vaněk. Kiam Švejk venis por tion sciigi, li vidis, ke intertempe dum lia foresto la tuta vagono trinkas kafon.

La kafo- kaj laktokonservaĵo de la ĉefleŭtenanto Lukáš estis jam duone malplenaj kaj Baloun, sorbante kafon el sia taso, rastis per kulereto en la laktokonservaĵo, por ke li ankoraŭ plibonigu al si la kafon.

La kuiristo-okultisto Jurajda kun la ĉefserĝento-kontisto Vaněk reciproke promesis, ke kiam venos kafo- kaj laktokonservaĵoj, ke al sinjoro ĉefleŭtenanto ili tion kompensos.

Oni prezentis kafon ankaŭ al Švejk, sed tiu rifuzis kaj diris al Baloun:

“Ĝuste venis ordono de la armea stabo, ke ĉiu servosoldato, kiu defraŭdis al sia oficiro lakto- kaj kafokonservaĵon, estu senprokraste dum dudek kvar horoj pendumita. Tion mi sciigas al vi de sinjoro ĉefleŭtenanto, kiu deziras tuj vidi vin kun kafo.”

La timigita Baloun elŝiris al la telegrafisto Chodounský[261] porcion, kiun li verŝis al li ĝuste antaŭ momento, starigis tion por ke tio ankoraŭ varmiĝu, aldonis konservitan lakton kaj impetis kun tio al la stabvagono.

Kun larĝe malfermitaj okuloj li enmanigis la kafon al la ĉefleŭtenanto Lukáš, ĉe kio lian kapon traflugis penso, ke la ĉefleŭtenanto Lukáš devas vidi en liaj okuloj, kiel li mastrumis per liaj konservaĵoj.

“Mi malfruiĝis,” li balbutis, “ĉar mi ne povis ilin malfermi.”

“La laktokonservaĵon vi ŝajne disverŝis, ĉu?” demandis la ĉefleŭtenanto Lukáš, trinkante la kafon, “aŭ vi voris ĝin po kuleroj kiel supon. Ĉu vi scias, kio vin atendas?”

Baloun ekĝemis kaj eklamentis: “Mi havas tri infanojn, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto.”

“Atentu, Baloun, mi avertas vin ankoraŭfoje antaŭ via glutemo. Ĉu Švejk diris al vi nenion?”

“Dum dudek kvar horoj mi povus esti pendumita,” respondis Baloun malgaje, balancante la tutan korpon.

“Ne balanciĝu ĉi tie, stultulo,” diris la ĉefleŭtenanto Lukáš kun rideto, “kaj bonmoriĝu. Ellasu jam el la kapo tiun voremon kaj diru al Švejk, ke li ie en la stacidomo aŭ en la ĉirkaŭjo elserĉu ion bonan al manĝo. Donu al li ĉi tiun dekflorenon. Vin mi ne sendos. Vi iros nur tiam, kiam vi estos ŝtopita, ke vi preskaŭ krevos. Ĉu vi ne forvoris al mi tiun skatoleton da sardinoj? Vi diras, ke vi ne forvoris. Alportu ĝin por montri ĝin al mi!”

Baloun sciigis al Švejk, ke sinjoro ĉefleŭtenanto sendas al li dekflorenon por ie en la stacio elserĉi al li ion bonan al manĝo, kun ĝemo eltiris skatoleton da sardinoj el kofreto de la ĉefleŭtenanto kaj kun sento de deprimo portis ĝin al kontrolo fare de la ĉefleŭtenanto Lukáš.

Mizerulo, li tiom ĝojis, ke la ĉefleŭtenanto Lukáš tiujn sardinojn eble jam forgesis, kaj nun estas fino al ĉio. La ĉefleŭtenanto ŝajne lasos ilin al si en la vagono kaj senigos lin je ili. Li sentis sin priŝtelita.

“Ĉi tie estas viaj sardinoj, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto,” li diris amare, transdonante ilin al la posedanto. “Ĉu mi ilin malfermu?”

“Bone, Baloun, malfermu nenion kaj forportu ilin reen sur la lokon. Mi volis nur konvinkiĝi, ĉu vi ne enrigardis internen. Kiam vi alportis kafon, ŝajnis al mi, ke vi havas la faŭkon iel grasmakula kvazaŭ de oleo. Ĉu Švejk jam iris?”

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, ke li jam foriris,” diris sereniĝinta Baloun. “Li diris, ke sinjoro ĉefleŭtenanto estos kontenta kaj ke ĉiuj al sinjoro ĉefleŭtenanto envios. Li foriris ien el la stacidomo kaj proklamis, ke li konas tion ĉi tie ĝis malantaŭ Rákospalota. Se la trajno forveturus eble sen li, ke li aliĝos al aŭtokolono kaj veturatingos nin en la plej proksima stacio aŭtomobile. Ke ni ne havu pri li zorgojn, li scias, kio estas lia devo, eĉ se li devus lui al si fiakron je siaj elspezoj kaj veturi per ĝi malantaŭ la trajno ĝis Galicio. Poste li lasos tion dekalkuli de sia soldo. Laŭdire vi nepre ne devas fari al vi pri li zorgojn, sinjoro ĉefleŭtenanto.”