De Grote Jacht

Thom keek hem over de rand van zijn roemer aan en nam nog een grote slok.

‘Thom, ik weet het, een snel afscheid. Maar ik wilde uit de buurt van die vrouwen komen. Ze wilden alleen maar praten over hun afwezige echtgenoten, maar ze bedoelden er heel andere dingen mee.’ Thom verslikte zich in zijn wijn en Rhand sloeg hem op zijn rug. ‘Als je te snel drinkt, gaat er altijd iets fout. Thom, ze denken dat ik met Barthanes samenspan, of misschien wel met Galdrian, en ze geloven mijn “nee” niet, denk ik. Ik had gewoon een smoes nodig om weg te komen.’

Thom streek met zijn knokkels langs zijn snorpunten en gluurde naar de drie vrouwen in de zaal. Ze stonden nog steeds bij elkaar en hielden hem en Rhand in de gaten. ‘Ik ken die drie, jongen. Breane Taborwin alleen kan je al zaken bijbrengen die iedere man eens in zijn leven moet horen, als hij het tenminste kan volhouden. Praten in afwezigheid van hun echtgenoten. Dat vind ik een mooie, jongen.’ Ineens stonden zijn ogen scherper. ‘Je zei me dat je niet meer in het gezelschap van een Aes Sedai was. De helft van de gesprekken gaat vanavond over de Andoraanse héér die onaangekondigd verschijnt, met een Aes Sedai aan zijn zijde. Barthanes én Galdrian. Deze keer zit je echt in de kookpot van de Witte Toren.’

‘Ze is pas gisteren gekomen, Thom. En zodra de Hoorn veilig is, ben ik weer vrij. Ik heb me vast voorgenomen me daaraan te houden.’

‘Je zegt het alsof de Hoorn nu niet veilig is,’ zei Thom langzaam. ‘Zo heb je me dat eerder niet verteld.’

‘Duistervrienden hebben hem gestolen, Thom. Ze hebben de Hoorn hierheen gebracht. Barthanes is een van hen.’

Thom leek in zijn wijn te turen, maar zijn ogen schoten heen en weer om er zeker van te zijn dat niemand zo dichtbij stond dat ze afgeluisterd konden worden. De drie vrouwen waren niet de enigen die hen verstolen gadesloegen terwijl ze deden of ze met elkaar stonden te praten, maar alle groepjes bewaarden hun onderlinge afstand. Desondanks hield Thom zijn stem gedempt. ‘Heel gevaarlijk om zoiets te zeggen als het onwaar is, nog gevaarlijker als het waar is. Zo’n beschuldiging, tegen de machtigste man in het koninkrijk... Zeg je dat hij de Hoorn heeft? Ik veronderstel dat je mijn hulp weer eens zoekt, nu je opnieuw verstrikt bent in de zaken van de Witte Toren.’

‘Nee.’ Hij had besloten dat Thom gelijk had, ook al kende de speelman de reden niet. Hij kon niemand anders bij zijn moeilijkheden betrekken, ik wilde alleen weg van die vrouwen.’ De speelman blies verrast zijn snorpunten opzij. ‘Tja. Nou. Dat is goed. De laatste keer dat ik je hielp, werd ik kreupel, en je lijkt jezelf weer op te hangen aan de touwtjes van Tar Valon. Deze keer moet je er zelf maar uit zien te komen.’ Hij klonk als een man die zichzelf trachtte te overtuigen.

‘Dat zal ik, Thom. Dat zal ik.’ Zodra de Hoorn veilig is en Mart die rottige dolk terug heeft. Mart, Hurin, waar zijn jullie? Alsof die gedachte een oproep was geweest, verscheen Hurin in de zaal. Zijn ogen zochten tussen de edelen, die dwars door hem heen keken. Dienaren bestonden niet, tot men ze nodig had. Toen hij Rhand bij Thom zag staan, zocht hij zich een weg tussen de groepjes edelen en boog voor Rhand. ‘Mijn heer, ik moest u gaan zeggen dat uw dienaar gevallen is en zijn knie heeft verdraaid. Ik weet niet hoe erg het is, mijn heer.’

Even bleef Rhand hem aanstaren tot hij het door had. Hij voelde alle ogen die naar hem keken en sprak hard genoeg om gehoord te worden door de edelen die het dichtst bij hem stonden. ‘Onhandige dwaas. Wat heb ik aan hem als hij niet kan lopen? Nou ja, ik kan maar beter kijken hoe erg het is.’

Het leken de juiste woorden te zijn. Hurin klonk opgelucht toen hij opnieuw boog en zei: ‘Zoals mijn heer wenst. Wil mijn heer mij volgen?’

‘Je speelt de rol van een heer heel goed,’ zei Thom zachtjes. ‘Maar denk eraan: Cairhien mag Daes Dae’mar spelen, de Witte Toren heeft het Grote Spel uitgevonden. Kijk goed uit, jongen.’ Hij wierp een donkere blik op de verzamelde edelen, zette zijn lege roemer op het blad van een voorbijkomende dienaar en wandelde weg terwijl hij zijn harp aansloeg. Hij begon aan de voordracht van Vrouw Mili en de zijdekoopman.

‘Wijs me de weg, man,’ zei Rhand tegen Hurin; hij vond zichzelf een dwaas. Toen hij achter de snuiver de zaal verliet, voelde hij hoe vele ogen hem volgden.