De Grote Jacht

Mart keek alsof hij allerlei vragen wilde stellen, maar liet zichzelf door de slecht verlichte gang meevoeren. Hij dacht zelfs aan het hinken toen ze de trap opgingen.

Toen Rhand en de anderen opnieuw de drukke zalen binnenkwamen, richtten vele ogen zich weer op hen. Rhand vroeg zich af of ze op de een of andere manier wisten wat er buiten in de tuin was gebeurd en of hij Hurin en Mart naar de voorzaal had moeten sturen om daar te wachten. Maar toen besefte hij dat de blikken net zo waren als eerst: nieuwsgierig en berekenend; zich afvragend wat de heer en de Ogier in hun schild voerden. Dienaren werden door deze mensen niet opgemerkt. Niemand kwam naar hen toe, aangezien ze bij elkaar waren. Klaarblijkelijk bestonden er in het Grote Spel regels voor samenzweringen. Iedereen wilde best proberen een persoonlijk gesprek af te luisteren, maar ze zouden zich nooit opdringen. Verin en Ingtar stonden bij elkaar en dus ook alleen. Ingtar zag er wat verbijsterd uit. Verin wierp een korte blik op Rhand en de drie anderen, keek nadenkend toen ze hun gezichten zag, verschikte toen haar stola en begaf zich naar de voorzaal.

Toen ze er aankwamen, dook Barthanes op, alsof iemand hem had verteld dat ze vertrokken. ‘U vertrekt al zo snel? Verin Sedai, kan ik u niet overhalen nog wat langer te blijven?’

Verin schudde haar hoofd. ‘We moeten gaan, heer Barthanes. Ik ben in geen jaren in Cairhien geweest. Ik was blij met uw uitnodiging aan de jonge Rhand. Het was heel... interessant.’

‘Moge de Genade van het Licht u veilig naar uw herberg leiden. De Grote Boom, nierwaar? Misschien wilt u mij een andere keer verblijden met uw aanwezigheid? U zou me eren. Verin Sedai, en u, heer Rhand, en u, heer Ingtar, om maar te zwijgen van u, Loial, zoon van Arent, zoon van Halan.’ Hij boog iets dieper voor de Aes Sedai dan voor de anderen, maar het was nog steeds met meer dan een neigen van zijn hoofd.

Verin knikte bevestigend. ‘Misschien. Het Licht verlichte u, heer Barthanes.’ Ze wendde zich naar de deur.

Toen Rhand in beweging kwam om de anderen te volgen, pakte Barthanes met twee vingers zijn mouw en hield hem staande. Mart keek alsof hij ook wilde blijven, tot Hurin hem meetrok en ze zich bij Verin en de anderen voegden.

‘U waadt zelfs nog dieper in het Spel dan ik dacht,’ zei Barthanes zacht. ‘Toen ik uw naam hoorde, kon ik het niet geloven, maar toch kwam u, en de beschrijving paste.... Mij werd een boodschap voor u gegeven. Ik geloof dat ik hem tóch maar aan u doorgeef.’ Rhand voelde een prikkeling langs zijn ruggengraat gaan bij Barthanes’ woorden, maar toen die zweeg, staarde hij hem aan. ‘Een boodschap? Van wie? Vrouwe Selene?’

‘Een man. Niet het soort man voor wie ik normaal een boodschap zou doorgeven, maar hij heeft... bepaalde... aanspraken die ik niet over het hoofd kan zien. Hij noemde geen naam, maar het was een Lugarder. Ah, u kent hem.’

‘Ik ken hem.’ Heeft Fajin een boodschap achtergelaten? Rhand keek de grote zaal rond. Mart, Verin en de anderen stonden bij de deur te wachten. Dienaren in livrei stonden stijfjes tegen de muren, klaar om op bevel naar voren te schieten en toch de indruk te geven dat ze niets hoorden en niets zagen. Het leek geen plek waar Duistervrienden hen zouden aanvallen.

‘Hij zegt dat hij op de Kop van Toman op u wacht. Hij heeft wat u zoekt, en als u het wilt hebben, moet u volgen. Als u weigert, zegt hij dat hij uw bloed en uw mensen zal belagen, ook degenen die u liefhebt, tot u tegenover hem staat. Het klinkt uiteraard waanzinnig, zo’n man die een heer bedreigt, maar toch was er iets aan hem. Ik denk dat hij gek is. Hij ontkende zelfs dat u een heer bent, wat ieder oog kan zien, maar er is iets vreemds met hem. Wat heeft hij bij zich dat zijn Trolloks bewaken? Wat is het dat u zoekt?’ Barthanes leek zelf geschokt door zijn rechtstreekse vragen. ‘Het Licht verlichte u, heer Barthanes.’ Rhand slaagde erin een buiging te maken, maar zijn knieën knikten toen hij zich bij Verin en de anderen aansloot. Hij wil dat ik hem achterna gaf En hij gaat Emondsveld kwaad doen, Tham, als ik het niet doe. Hij koesterde geen enkele twijfel dat Fajin het kon, dat hij het zou doen. Egwene is tenminste veilig in de Witte Toren. Hij zag ziekmakende beelden van horden Trolloks die Emondsveld belaagden, van oogloze Schimmen die achter Egwene aan slopen. Maar hoe kan ik hem volgen? Hoef

Toen was hij buiten, in de nacht en besteeg hij Rood. Verin, Ingtar en de anderen zaten al te paard en hun Shienaraanse erewacht stelde zich rond hen op.

‘Wat heb je ontdekt?’ wilde Verin weten. ‘Waar heeft hij hem?’ Hurin schraapte luidruchtig zijn keel en Loial verschoof in zijn hoge zadel. De Aes Sedai keek hen strak aan.

‘Fajin heeft de Hoorn door een saidinpoort meegenomen naar de Kop van Toman,’ zei Rhand dof. ‘Op dit ogenblik wacht hij mij daar waarschijnlijk op.’