De Grote Jacht

Ingtar wendde zich stijfjes tot Verin. ‘Verin Sedai, Cairhienin bezitten strenge gedragsregels. Als Rhand geen antwoord stuurt, is Barthanes misschien zo beledigd dat hij ons niet binnenlaat, zelfs niet met dat perkament. Maar als Rhand erin slaagt... Tja, Fajin kent hem zeker. Zo waarschuwen we ze misschien en kunnen ze een val zetten.’

‘We zullen hen verrassen.’ Haar korte glimlach was niet prettig. ‘Maar ik denk dat Barthanes Rhand hoe dan ook wil zien. Duistervriend of niet, ik betwijfel of hij zijn intriges tegen de troon heeft opgegeven. Rhand, hij zegt dat je belangstelling toonde voor een van de ondernemingen van de koning, maar hij zegt er niet bij welke. Wat bedoelt hij?’

‘Ik weet het niet,’ zei Rhand langzaam. ‘Na mijn aankomst heb ik helemaal niets gedaan. Wacht! Misschien bedoelt hij het standbeeld. We kwamen door een dorp waar ze een enorm standbeeld opgroeven. Ze zeiden dat het uit de Eeuw der Legenden stamde. De koning wil het naar Cairhien overbrengen, hoewel ik niet weet hoe hij zoiets groots kan verplaatsen. Maar ik heb alleen maar gevraagd wat het was.’

‘Wij kwamen er overdag langs en zijn niet voor vragen gestopt.’ Verin liet de uitnodiging in haar schoot vallen. ‘Het is misschien niet verstandig van Galdrian om dat beeld op te graven. Niet dat er werkelijk gevaar bestaat, maar voor hen die niet weten wat ze doen, is het nimmer verstandig om zich te bemoeien met zaken uit de Eeuw der Legenden.’

‘Wat is het?’ vroeg Rhand.

‘Een sa’angreaal.’ Ze liet het klinken of het allemaal niet echt belangrijk was, maar Perijn had plotseling het gevoel dat die twee een eigen gesprek begonnen waren en dingen zeiden die niemand kon horen. ‘Een van een paar. De grootste die ooit zijn gemaakt voor zover we weten. Het is ook een vreemd paar. De ene, die nog steeds is begraven op Tremalkin, kan uitsluitend door een vrouw gebruikt worden. Deze kan slechts door een man gebruikt worden. Ze moesten als wapen dienen tijdens de Oorlog van Kracht, maar als er in het einde van die Eeuw of in het Breken van de Wereld iets is waar we dankbaar voor mogen zijn, dan is het wel dat het einde kwam voor de beelden gebruikt konden worden. Samen zouden zij weleens krachtig genoeg kunnen zijn om de Wereld opnieuw te Breken, misschien zelfs erger dan het eerste Breken.’

Perijns handen balden zich samen. Hij vermeed het Rhand rechtstreeks aan te kijken, maar vanuit zijn ooghoeken zag hij hoe Rhands lippen bloedeloos werden. Hij dacht dat Rhand weleens bang zou kunnen zijn en dat nam hij hem helemaal niet kwalijk. Ingtar keek zo mogelijk even geschokt. ‘Dat ding zou weer begraven moeten worden, zo diep als ze het maar onder steen en zand kunnen bedelven. Wat zou er gebeurd zijn als Logain het had gevonden? Of een krankzinnige vent die kan geleiden, of erger nog, iemand die beweert de Herrezen Draak te zijn? Verin Sedai, u moet Galdrian waarschuwen.’

‘Wat? O, dat is niet nodig, geloof ik. Die twee beelden moeten samen gebruikt worden om genoeg van de Ene Kracht te geleiden om de Wereld te kunnen Breken. Zo deden ze het in de Eeuw der Legenden: een man en vrouw die samenwerkten, waren altijd tien keer zo sterk als alleen. En welke Aes Sedai zou een man helpen bij het geleiden? Eén is voldoende voor de Kracht, maar ik kan maar weinig vrouwen bedenken die sterk genoeg zijn om de stroming door het beeld op Tremalkin te overleven. De Amyrlin natuurlijk. Moiraine en Elaida. Misschien een of twee anderen. En drie die nog steeds in opleiding zijn. Wat Logain betreft, het zou simpelweg al zijn kracht

hebben gekost om te voorkomen dat hij tot as verkoold zou worden, waardoor hij niets anders meer zou kunnen doen. Nee, Ingtar, ik geloof niet dat je je zorgen hoeft te maken. Tenminste niet tot de ware Herrezen Draak zichzelf uitroept, en dan hebben we voldoende andere zorgen. Laten we ons nu maar zorgen maken over wat we doen als we in Barthanes’ landhuis zijn.’

Ze had het tegen Rhand. Perijn wist het, en uit de ongemakkelijke blik in Marts ogen begreep hij dat die het ook wist. Zelfs Loial schoof onrustig in zijn stoel. O Licht, Rhand, dacht Perijn. Licht, laat je niet door haar gebruiken.

Rhands handen drukten zo hard op de tafelrand dat zijn knokkels wit werden, maar zijn stem klonk kalm. Zijn ogen lieten de Aes Sedai niet los. ‘Eerst moeten we de Hoorn en de dolk terughalen. Dan is het voorbij, Verin. Dan is het voorbij.’

Perijn zag Verins glimlach, zuinig en geheimzinnig, en hij voelde zich door en door koud worden. Hij bedacht dat Rhand nog maar de helft wist van wat hij meende te weten. Amper de helft.