De Grote Jacht

‘Vele vrienden,’ beaamde Barthanes. ‘U kunt Galdrian zeggen hoeveel en wie er waren. Enkele namen zullen hem mogelijk verbazen.’ ik heb de koning nog nooit ontmoet, heer Barthanes, en ik verwacht ook niet dat dat ooit zal gebeuren.’

‘Uiteraard. U was gewoon toevallig in dat dorp. U keek niet hoe het stond met de opgraving van dat beeld. Een grote onderneming is dat.’

‘Ja.’ Hij moest aan Verin denken en wenste dat ze hem wat raad had gegeven over hoe hij met iemand moest praten die aannam dat hij loog. Hij voegde er onnadenkend aan toe: ‘Het is gevaarlijk om je te mengen in zaken uit de Eeuw der Legenden als je niet weet wat je doet.’

Barthanes tuurde nadenkend in zijn wijn, alsof Rhand iets diepzinnigs had gezegd. ‘Bedoelt u te zeggen dat u Galdrian hierin niet steunt?’ vroeg hij ten slotte.

‘Ik heb u gezegd dat ik de koning nog nooit heb ontmoet.’

‘Uiteraard. Ja. Ik wist niet dat Andoranen het Grote Spel zo goed speelden. Wij zien hen niet vaak in Cairhien.’ Rhand haalde diep adem om te voorkomen dat hij boos over hun Spel zou uitvallen. ‘Er liggen veel graanboten uit Andor in de rivier.’

‘Kooplieden en handelaren. Wie slaat acht op zulke lieden? Men kan evengoed een kever op een boomblad bekijken.’ Barthanes liet het net klinken of kevers en kooplieden evenveel verachting verdienden, maar opnieuw zag Rhand hem diep nadenken, alsof hij een toespeling had gemaakt. ‘Er zijn maar weinig mensen die in het gezelschap van Aes Sedai reizen. U lijkt mij te jong voor een zwaardhand. Ik neem aan dat heer Ingtar de zwaardhand is van Verin Sedai?’

‘Wij zijn wie we zeggen,’ zei Rhand en grijnsde. Behalve ik. Barthanes liep Rhands gezicht haast openlijk te bestuderen. ‘Jong. Jong om een reigerzwaard te dragen.’

‘Ik ben minder dan een jaar oud,’ zei Rhand gedachteloos en wilde meteen dat hij dat niet had gezegd. In zijn oren klonk het dwaas, maar Verin had gezegd dat hij moest zijn zoals hij zich bij de Amyrlin had gedragen, en dat was het antwoord dat Lan hem had geleerd. Een Grenslander beschouwde de dag waarop hij zijn zwaard kreeg als zijn naamdag.

‘Wel, wel. Een Andoraan en toch opgeleid in de Grenslanden. Of opgeleid door een zwaardhand?’ Barthanes’ ogen vernauwden zich en gleden onderzoekend over Rhand. ‘Ik begrijp dat Morgase slechts één zoon heeft. Ik heb gehoord dat hij Gawein heet. U zult zowat even oud zijn.’

‘Ik heb hem ontmoet,’ zei Rhand behoedzaam. ‘Die ogen. Dat haar. Ik heb gehoord dat het koninklijk geslacht van Andor bijna dezelfde soort haar en kleur ogen heeft als de Aiel.’ Rhand verstapte zich, ondanks de gepolijste marmeren vloer, ik behoor niet tot de Aiel, heer Barthanes, en ik ben ook niet van koninklijk bloed.’

‘Wat u zegt. U hebt me veel stof tot nadenken gegeven. Ik geloof dat wij iets gemeenschappelijks kunnen vinden als we weer met elkaar spreken.’ Barthanes knikte, hief zijn glas bij wijze van groet en keerde zich toen af om iets tegen een grijze man te zeggen met heel veel kleurbanen op zijn mantel.

Rhand schudde het hoofd, liep door en wilde met niemand anders praten. Eén Cairhiense heer was al erg genoeg en hij wilde geen tweede gesprek riskeren. Barthanes scheen in de meest alledaagse opmerkingen een diepere betekenis te vinden. Rhand besefte dat hij zojuist genoeg van Daes Dae’mar had geleerd om te weten dat hij absoluut niet wist hoe het werd gespeeld. Mart, Hurin, vind iets, vind het snel, zodat we hier weg kunnen. De mensen hier zijn gek. En toen liep hij een andere zaal binnen en daar stond in de verste hoek een speelman die zijn harp aansloeg en een verhaal uit De Grote jacht op de Hoorn uitvoerde: Thom Merrilin. Rhand bleef stokstijf staan. Thom scheen hem niet op te merken, hoewel de blik van de speelman twee keer langs hem heen gleed. Thom leek te menen wat hij had gezegd. Een snel afscheid is het beste. Rhand draaide zich om, maar een vrouw kwam handig voor hem staan en legde een hand op zijn borst. Het kant viel terug en toonde een slanke pols. Haar hoofd reikte net niet tot zijn schouders, maar haar hoge krullenkapsel maakte aan lengte veel goed. Een slanke hals stak uit de kantplooien van haar hoge kraag en de kleurrijke stroken op haar donkerblauwe gewaad liepen door tot onder haar borsten, ik ben Alaine Chuliandred, en u bent de beroemde Rhand Altor. Ik neem aan dat in zijn eigen huis Barthanes als eerste het recht heeft met u te spreken, maar we zijn allen zeer geboeid door wat we van u horen. Ik heb zelfs gehoord dat u fluit speelt. Kan dat waar zijn?’

‘Ik speel fluit.’ Hoe heeft ze? Caldewin. Licht, iedereen hoort alles in Cairhien. ‘Als u mij wilt verontschuldigen...’ ik heb gehoord dat sommige buitenlandse heren muziek spelen, maar ik heb het nooit geloofd. Ik zou u heel graag horen spelen. Misschien wilt u hierover en over nog wat andere dingen met me praten. Barthanes leek uw gesprek buitengewoon boeiend te vinden. Mijn echtgenoot brengt zijn dagen proevend in zijn eigen wijngaard door en laat me helemaal alleen. Ik kan nooit met hem praten.’