De Grote Jacht
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #2
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Grote Jacht». Краткое содержание книги:
de wolven ontzag voor hebben. Een man die kan geleiden. ‘Het geeft niet,’ zei Rhand en hield zijn verhaal simpel. Perijn merkte dat zijn mond openviel. Portaalstenen. Andere werelden, waarin het land leek te bewegen. Hurin die een spoor volgde waar de Duistervrienden zouden zijn. En een mooie vrouw in moeilijkheden. Net een verhaal van een speelman.
Mart floot zacht en verbaasd. ‘En zij heeft je teruggebracht? Door middel van een van die... Stenen?’
Even aarzelde Rhand. ‘Dat moet wel,’ zei hij. ‘Zie je, daardoor kwamen we zo ver voor. Toen Fajin kwam, lukte het Loial en mij ’s nachts de Hoorn van Valere terug te pakken. Wij zijn toen doorgereden naar Cairhien, omdat ik dacht dat we niet langs hen konden rijden als ze eenmaal wakker waren geworden. Ik wist bovendien dat Ingtar hen naar het zuiden zou blijven volgen en uiteindelijk Cairhien zou bereiken.’
Schaduwdoder. Rhand keek naar hem en kneep zijn ogen samen. Perijn besefte dat hij de naam hardop had uitgesproken. Kennelijk niet luid genoeg om door iemand anders te worden gehoord, want niemand anders keek. Hij merkte dat hij Rhand over de wolven wilde vertellen. Ik weet het van jou. Het is niet meer dan eerlijk als jij mijn geheim ook kent. Maar Verin was er. Hij kon het niet zeggen waar zij bij was.
‘Interessant,’ zei de Aes Sedai met een nadenkende blik. ‘Dat meisje zou ik graag willen ontmoeten. Als ze een Portaalsteen kan gebruiken... Zelfs die naam is niet algemeen bekend.’ Ze bewoog even haar schouders. ‘Nou ja, dat is van later zorg. In de Cairhiense Huizen moet een lang meisje niet moeilijk te vinden zijn. Aha, daar is ons eten.’
Perijn rook het lamsvlees al voor vrouw Tiedra verscheen, aan het hoofd van een stoet meisjes die dienbladen vol eten droegen. Hij moest er van watertanden, meer dan van de erwtjes, pompoenen, wortels en kool die erbij hoorden, of van de warme, knapperige broodjes. Hij vond groente nog steeds lekker, maar de laatste tijd droomde hij van rood vlees. En meestal niet eens gebraden. Hij vond het verontrustend toen de gedachte in hem opkwam dat de mooie, roze plakken lamsvlees die de herbergierster afsneed, te doorbakken waren. Hij nam overal flink wat van. En tweemaal van het lamsvlees. Het was een rustige maaltijd, waarbij iedereen bezig was met zijn eigen gedachten. Perijn vond het pijnlijk om Mart te zien eten. Marts eetlust was even goed als altijd, ondanks de koortsige gloed op zijn gezicht. Maar door de manier waarop hij het voedsel in zijn mond schoof, leek het wel of dit zijn galgenmaal was. Perijn hield zijn ogen zoveel mogelijk op zijn bord gericht, en wou dat ze nooit uit Emondsveld waren vertrokken.
Nadat de dienstmeisjes de tafel hadden opgeruimd en weer waren vertrokken, stond Verin erop dat zij bij elkaar zouden blijven tot Hurin was teruggekeerd. ‘Hij kan nieuws brengen waardoor we meteen moeten vertrekken.’
Mart ging weer jongleren en Loial pakte zijn boek op. Rhand vroeg de herbergierster of er nog meer boeken waren en ze bracht hem De reizen van Jain Kimstapper. Perijn vond dat ook erg mooi. Er stonden verhalen in over avonturen van het Zeevolk en reizen naar de landen achter de Aielwoestenij, waar de zijde vandaan kwam. Hij had echter geen zin in lezen, dus speelde hij een partijtje Steen met Ingtar. De Shienaraan had een felle, roekeloze stijl van spelen. Perijn had altijd vasthoudend gespeeld, zijn terrein met tegenzin ruimend, maar nu merkte hij dat hij de stenen net zo roekeloos plaatste als Ingtar. De meeste partijen eindigden gelijk, maar hij slaagde erin om even vaak te winnen als Ingtar. Tegen het vallen van de avond keek de Shienaraan hem met nieuw respect aan en keerde de snuiver terug.
Hurins grijns was zowel triomfantelijk als stomverbaasd, ik heb ze gevonden, mijn heer Ingtar, mijn heer Rhand. Ik heb ze gevolgd tot aan hun schuilhok’
‘Schuilhol?’ zei Ingtar scherp. ‘Je bedoelt dat ze zich hier ergens dichtbij verbergen?’
‘Jawel, heer Ingtar. De dieven van de Hoorn. Ik ben ze regelrecht naar die plek gevolgd en overal hing een geur van Trolloks. Wel heel licht, alsof ze ook daar niet gezien durfden te worden. Geen wonder.’ De snuiver haalde diep adem. ‘Het is het grote landhuis dat heer Barthanes pas gebouwd heeft.’
‘Heer Barthanes!’ riep Ingtar uit. ‘Maar hij... hij is... hij is...’
‘Er zijn zowel onder hooggeplaatsten als laaggeplaatsten Duistervrienden,’ zei Verin gladjes. ‘De machtigen geven hun ziel even vaak aan de Schaduw als de zwakken.’ Ingtar keek woest, alsof hij er niet aan wilde denken.
‘Er zijn wachtposten,’ ging Hurin door. ‘Met twintig man komen we er niet in. Met honderd man zou het misschien lukken, maar met twee is beter. Dat denk ik tenminste, mijn heer.’
‘Hoe staat het met de koning?’ vroeg Mart. ‘Als die Barthanes een
Duistervriend is, zal de koning ons helpen.’
‘Ik weet zeker,’ zei Verin droogjes, ‘dat Galdrian Riatin Barthanes Damodred best zou willen aanpakken op grond van een gerucht dat Barthanes een Duistervriend is; het voorwendsel zal hem zelfs deugd doen. Ik ben er ook heel zeker van dat Galdrian de Hoorn van Valere nimmer uit handen zal geven als hij hem eenmaal heeft. Hij zou de Hoorn op feestdagen te voorschijn halen en iedereen vertellen hoe groot en machtig Cairhien is. Niemand zou de Hoorn ooit nog ergens anders zien.’
Perijn zat geschrokken met zijn ogen te knipperen. ‘Maar de Hoorn van Valere moet erbij zijn als de Laatste Slag wordt gestreden. Hij kan hem niet zomaar houden.’
‘Ik weet weinig van Cairhien,’ zei Ingtar, ‘maar over Galdrian heb ik genoeg gehoord. Hij zou ons op feesten onthalen en ons bedanken voor de roem die we Cairhien hebben gebracht. Hij zou onze zakken vullen met goud en ons met eer overladen. En als we probeerden met de Hoorn te vertrekken, zou hij onze geëerde hoofden afhakken zonder de adem in te houden.’
Perijn woelde met een hand door zijn haar. Hoe meer hij van koningen te weten kwam, hoe minder hij hen mocht. ‘En de dolk?’ vroeg Mart beschroomd. ‘Die wil hij toch niet hebben?’ Ingtar keek hem boos aan en hij schoof verlegen op zijn stoel, ik weet dat de Hoorn belangrijk is, maar ik ga niet in de Laatste Slag vechten. Die dolk...’
Verin legde haar handen op de armleuningen. ‘Galdrian krijgt de dolk evenmin. Wat wij nodig hebben, is een manier vinden om Barthanes’ landhuis binnen te komen. Als we de Hoorn kunnen vinden, kunnen we ook iets verzinnen om hem terug te nemen. Ja, Mart, én de dolk. Als eenmaal bekend is dat er een Aes Sedai in de stad is... Tja, gewoonlijk vermijden we zulk soort zaken, maar als ik Tiedra toefluister dat ik Barthanes’ nieuwe landhuis graag zou zien, denk ik dat ik in een dag of twee wel een uitnodiging krijg. Het moet niet te moeilijk zijn om minstens een paar van jullie mee te nemen. Wat is er, Hurin?’
De snuiver had steeds ongeduriger op zijn tenen staan wippen nadat ze de uitnodiging genoemd had. ‘Heer Rhand heeft er al een. Van heer Barthanes.’
Perijn staarde Rhand aan en hij was niet de enige.
Rhand trok de twee verzegelde perkamenten uit zijn mantelzak en
gaf ze zwijgend aan de Aes Sedai.
Ingtar kwam aanlopen en keek verbaasd over haar schouder naar de zegels. ‘Barthanes en... en Galdrian! Rhand, hoe ben je hieraan gekomen? Wat heb je gedaan?’
‘Niets,’ zei Rhand. ‘Ik heb niets gedaan. Ze werden mij gewoon toegestuurd.’ Ingtar liet zijn adem langzaam ontsnappen. Marts mond hing open. ‘Nou ja, ze stuurden ze gewoon,’ zei Rhand zacht. Rond hem hing een waardigheid die Perijn nooit eerder gezien had. Rhand keek naar de Aes Sedai en de Shienaraanse heer als zijn gelijken. Perijn schudde zijn hoofd. Die mantel past jou zeker. We veranderen allemaal.