Een Kroon van Zwarden

Enorme verbazing ging over in vreselijke woede toen Nynaeve besefte dat Berowin haar scherm in stand hield. De meeste Aes Sedai die ze ontmoet had, stonden boven Berowin; bijna allemaal. Ze staalde zich en probeerde uit alle macht de Bron te bereiken. Ze verwachtte dat het weefsel los zou rafelen en dan zou ze deze vrouwen minstens laten merken dat ze niet... De stromen... rekten uit. De Cairhiense glimlachte en Nynaeve keek steeds bozer. Het schild rekte verder uit, en nog verder. Het bolde verder en verder naar achteren. Het zou niet breken. Dat was onmogelijk. Natuurlijk, iedereen kon haar onverhoeds van de Bron afsnijden, en een zwakke geleidster kon een eenmaal geweven scherm in stand houden, maar niet iemand die zó zwak was. En een schild kon niet zo ver meegeven zonder te breken. Het was onmogelijk!

‘Als je zo doorgaat kan er een bloedvat barsten,’ zei Berowin bijna beminnelijk. ‘We proberen onze plaats niet te overstijgen, maar mettertijd worden bekwaamheden aangescherpt, en bij mij zou je dit bijna een Talent kunnen noemen. Ik vermoed dat ik een Verzaker zou kunnen vasthouden.’

Woedend gaf Nynaeve het op. Ze kon wachten. Ze had geen keus. Derys kwam met het dienblad en deelde kommen met donkere thee uit. Aan de drie vrouwen die zaten. Ze keek niet eens naar Nynaeve of Elayne, maar maakte een volmaakte knix en keerde naar haar tafeltje terug.

‘We hadden blauwbessenthee kunnen drinken, Nynaeve,’ zei Elayne met een blik waarvoor Nynaeve bijna een stapje naar achter deed. Het was wellicht beter om niet al te lang te wachten.

‘Stil, meisje.’ Meesteres Corlie mocht dan kalm klinken, maar ze depte boos haar gezicht met de zakdoek. ‘Onze gegevens vermelden dat jullie allebei weerspannig en twistziek zijn. Dat jullie achter mannen aanjagen en liegen. Waaraan ik kan toevoegen dat jullie een eenvoudig bevel niet kunnen opvolgen. Wat geheel moet veranderen als jullie onze hulp wensen. Volkomen. Dit is zeer ongebruikelijk. Wees blij dat we bereid zijn tegen jullie te spreken.’

‘We zoeken echt uw hulp,’ zei Nynaeve. Ze hoopte dat Elayne niet meer zo woest zou kijken. Dat was nog erger dan Corlies harde ogen. Nou ja, net zo erg. ‘We zijn wanhopig op zoek naar een ter’angreaal...’ Reanne Corlie onderbrak haar alsof ze had staan zwijgen. ‘Gewoonlijk kennen we de meisjes die bij ons gebracht worden van tevoren, maar we moeten er zeker van zijn dat jullie zijn wat jullie beweren. Hoeveel deuren naar de Torenlibrije mag een novice gebruiken, en welke?’ Ze nam een slokje thee en wachtte.

‘Twee.’ Het woord droop als vergif van Elaynes lippen. ‘De hoofddeur aan de oostkant, wanneer ze door een zuster wordt gestuurd, en de kleine deur in de zuidwestelijke hoek, die de Novicedeur genoemd wordt, als ze uit zichzelf gaat. Hoe lang gaat dit duren, Nynaeve?’

Garenia, die Elaynes scherm vasthield, geleidde een tweede, dunne stroom Lucht, en deed dat niet zachtaardig. Elayne huiverde, rilde nogmaals, en Nynaeve kromp ineen en vroeg zich af waarom ze niet met beide handen de achterkant van haar rok vastgreep. ‘Een beleefde tong is eveneens vereist,’ mompelde Garenia in haar theekom.

‘Dat is het goede antwoord,’ zei meesteres Corlie, alsof er niets was gebeurd. Al keek ze de Saldeaanse wel even over de rand van haar theekom aan. ‘Welnu, hoeveel bruggen zijn er in de Watertuin?’

‘Drie,’ snauwde Nynaeve, voornamelijk omdat ze dat wist. Ze had dat van de librije niet geweten omdat ze nooit novice was geweest. ‘We moeten weten...’ Berowin had zelfs voor een stroompje Lucht niets meer over, maar meesteres Corlie wel, en dat deed ze ook. Nynaeve kon amper kalm blijven kijken, en verborg haar handen in haar rok om ze stil te houden. Elayne was zo onbeschaamd om haar een heel klein, kil glimlachje te laten zien. Kil en zelfvoldaan.

Een tiental vragen werd op hen afgeschoten, over hoeveel verdiepingen de novices in de Toren beschikten – twaalf – tot onder welke omstandigheden een novice in de Zaal van de Toren werd toegelaten – om een boodschap af te geven, of omdat ze wegens een misdrijf uit de Toren werd verbannen; geen andere reden. Ze vlogen zo snel op hen af dat Nynaeve niet meer dan twee woorden kon opperen, en die twee werden met stilzwijgen beantwoord door dat verschrikkelijke Corlie-mens. Ze begon zich te voelen als een novice in de Zaal; daar mochten ze ook niet spreken. Dat was een van de antwoorden die ze wist, maar gelukkig antwoordde Elayne heel snel als zij het niet deed. Nynaeve zou het bij vragen over Aanvaarden beter hebben gedaan, een klein beetje beter tenminste, maar ze stelden voornamelijk belang in wat een novice zou weten. Ze was maar al te blij dat Elayne bereid was mee te werken, hoewel aan haar bleke wangen en geheven kin te zien was dat het niet veel langer kon duren.

‘Ik denk dat Nynaeve er inderdaad geweest is,’ zei Reanne eindelijk. Ze wisselde blikken uit met de andere twee. ‘Als Elayne haar geleerd had om hier doorheen te komen, denk ik dat ze er meer aandacht aan zou hebben besteed. Sommige mensen leven steeds in een mist.’ Garenia snoof en knikte toen langzaam. Berowins knikje kwam veel te haastig naar Nynaeves zin.