Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Гары падышоў да акна на процілеглай сцяне пакоя. Ён убачыў тонкую, блішчалую стужку ракі, якая цякла далёка за ўзгоркам. Яны былі вельмі высока, птушка праляцела побач з акном, калі ён утаропіўся ў кірунку Нары, зараз нябачнай з-за іншых узгоркаў. Джыні была дзесьці там. Сёння яны зноў былі блізка, амаль як на вяселлі Біла і Флёр, але зараз яна ўяўляла тое, што ён глядзеў у яе бок, думаючы пра яе. Ён думаў, што павінен быць рады гэтаму, любы, з кім ён меў зносіны, быў у небяспецы. Стаўленне Ксенафіліюса пацвердзіла гэта.

Ён адвярнуўся ад акна, і яго погляд упаў на іншы дзіўны прадмет, які стаяў на выгнутым серванце, каменны бюст выдатнай, але строгай ведзьмы, якая была апранута ў вельмі-вельмі дзіўны галаўны убор. Два прадмета, падобныя на залатыя слыхавыя трубкі, тырчалі па яго баках. Пару малюсенькіх зіготкіх блакітных крылцаў былі прымацаваныя да скуранага рамяня над яе галавой, у той час як памяранцавыя радыскі былі прымацаваныя да другога рамяня вакол яе ілба.

— Паглядзі на гэта, — сказаў Гары.

— Чароўна, здзіўлены, што ён не надзеў гэта на вяселле.

Яны пачулі, як уваходныя дзверы зачыніліся, і праз хвіліну Ксенафіліюс падняўся да іх па спіральнай лесвіцы, яго тонкія ногі былі абутыя ў высокія гумавыя боты. Ён нёс паднос з разнастайнымі кубкамі і кіпячым імбрычыкам.

— А, вы знайшлі маё любімае вынаходства, — вымавіў ён, піхаючы паднос у рукі Герміёны. Пасля гэтага ён устаў каля статуі побач з Гары. — Даволі дакладна падагнаная, каб сядзець на галаве ў выдатнай Равены Рэйвенкло .

“Той багаты, у каго ёсць розум, а не злата.”

— Вось сіфоны Вракспутраў — каб прыбраць усе крыніцы, якія адцягваюць з галавы тое, што мяшае. Вось, — ён паказаў на малюсенькія крылцы. — Білівігі, каб стымуляваць паляпшэнне сістэмы мыслення. Нарэшце, — ён паказаў на аранжавыя радыскі. — Сліва-дырыжабль, каб узмацніць успрымальнасць да незвычайнага.

Ксенафіліюс зрабіў вялікі крок да падноса з гарбатай, які Герміёна прымудрылася паставіць на адзін з захламленых сталоў.

— Магу я прапанаваць вам настойку Гардыкаранёў? Мы самі яе робім! — пачаў Ксенафіліюс. Як толькі ён пачаў наліваць фіялетавую з адценнем бурачнага соку вадкасць, ён дадаў. — Луна ўнізе, па тым боку Ніжняга Маста, яна вельмі рада, што вы тут. Яна доўга не затрымаецца, яна сабрала патрэбную колькасць Плімпаў, каб зрабіць суп для ўсіх нас. Прысаджвайцеся і насыпце сабе цукру.

— Цяпер, — ён адкінуў стос папер з крэсла і прысеў, перакрыжаваўшы ногі, абутыя ў гумавыя боты. — Чым я магу вам дапамагчы, містэр Потэр?

— Ну, — адказаў Гары, пазіраючы на Герміёну, якая падбадзёрвальна кіўнула. — Уся справа ў тым знаку, які быў у вас на шыі на вяселлі Біла і Флёр, містэр Лаўгуд. Нам цікава, што ён значыць.

Ксенафіліюс падняў вочы.

— Вы маеце на ўвазе знак Рэліквій Смерці?