Każde martwe marzenie

Bo­gac­two. Ale wi­docz­ne tyl­ko dla tych, któ­rzy umie­li je do­strzec. Pro­stak ze wsi za­uwa­ży tyl­ko ład­nie wy­po­le­ro­wa­ną nie­bie­ską pod­ło­gę, ró­żo­we ścia­ny oraz błysz­czą­cy w pro­mie­niach słoń­ca su­fit i bę­dzie roz­cza­ro­wa­ny bra­kiem wy­sa­dza­nych klej­no­ta­mi lich­ta­rzy, prze­ty­ka­nych zło­tą ni­cią go­be­li­nów, krysz­ta­ło­wych kan­de­la­brów oraz od­dzia­łu straż­ni­ków w po­le­ro­wa­nych na błysk zbro­jach. A prze­cież tego wła­śnie się spo­dzie­wał w sie­dzi­bie Kom­pa­ni Wy­do­byw­czej Po­łu­dnio­wych Ma­gar­hów.

Lecz ktoś taki jak Evi­kiat po­tra­fił wy­ce­nić za­rów­no mar­mur na ścia­nach, wy­do­by­wa­ny na Da­le­kim Po­łu­dniu, war­tość masy per­ło­wej, któ­rą miał nad gło­wą, oraz cenę szyb, któ­re wpra­wio­no w okna, sze­ro­kich na dwa­dzie­ścia, a wy­so­kich na sześć­dzie­siąt cali. Ta­kie szy­by spro­wa­dza­no z Im­pe­rium, bo tyl­ko tam­tej­si mi­strzo­wie po­tra­fi­li pro­du­ko­wać szkla­ne pły­ty tych roz­mia­rów. Z tego, co Evi­kiat wie­dział, jak na ra­zie żad­ne pró­by wy­kra­dze­nia im tego se­kre­tu nie przy­nio­sły skut­ku.

Już za to da­ło­by się wy­sta­wić, uzbro­ić i utrzy­mać przez co naj­mniej rok dzie­sięć ba­wo­lich Ko­tłów. A i tak wszyst­ko to było ża­ło­sny­mi mie­dzia­ka­mi wo­bec war­to­ści po­sadz­ki, po któ­rej stą­pał.

Bry­ły la­pis la­zu­li tej wiel­ko­ści wy­do­by­wa­no tyl­ko w jed­nym miej­scu na świe­cie. Da­le­ko na za­cho­dzie, za zie­mia­mi czar­nych ple­mion. Spro­wa­dze­nie ich tu, po­cię­cie na płyt­ki i po­ło­że­nie, ot tak, na po­sadz­ce mu­sia­ło kosz­to­wać tyle, że ta­niej by­ło­by użyć w tym celu zło­tych sa­mo­rod­ków.

Ban­kie­rzy, mi­strzo­wie ce­chów ku­piec­kich, han­dla­rze nie­wol­ni­ków – lu­dzie, któ­rzy zna­ją war­tość pie­nią­dza – przy­cho­dząc tu za­ła­twić in­te­re­sy, pa­trzy­li na te ścia­ny, wiel­kie okna oraz su­fit i byli pod wra­że­niem. A po­tem zer­ka­li pod sto­py i od­kry­wa­li, czym są praw­dzi­we bo­gac­two i wła­dza.

Ba­mor spo­waż­niał.

— Oczy­wi­ście, oczy­wi­ście. Wiem, wszyst­ko wiem. Pro­szę za mną, Ko­hi­rze, pro­szę. Przejdź­my tam, gdzie moż­na usiąść, na­pić się wina, po­roz­ma­wiać w spo­ko­ju. Tędy, tędy.

Po­pro­wa­dził go do kom­na­ty, a ra­czej po­ko­ju, bar­dziej już przy­sta­ją­ce­go do sie­dzi­by Kom­pa­nii Han­dlo­wej. Po­miesz­cze­nie było wiel­ko­ści chłop­skiej cha­ty, po­zba­wio­ne okien, z jed­nym tyl­ko wej­ściem i wy­stro­jem, su­ge­ru­ją­cym, że wszyst­ko tu zo­sta­ło pod­po­rząd­ko­wa­ne pra­cy. Tyl­ko oświe­tle­nie sta­no­wi­ło ko­lej­ny przy­kład zbyt­ku, dwa krysz­ta­ły pod su­fi­tem da­wa­ły ma­gicz­ne świa­tło, choć mógł być ku temu prak­tycz­ny po­wód, gdyż uży­wa­nie lamp ole­jo­wych lub świec w po­ko­ju wy­peł­nio­nym cen­ny­mi do­ku­men­ta­mi by­ło­by co naj­mniej nie­roz­waż­ne.

Sto­ją­ce po­środ­ku po­miesz­cze­nia biur­ko z ciem­ne­go drew­na mia­ło blat wiel­ko­ści drzwi sto­do­ły oraz, co Evi­kiat od­krył, ob­cho­dząc je na­oko­ło, set­kę szu­flad i szu­fla­dek. Za me­blem umiesz­czo­no re­ga­ły z księ­ga­mi, bro­szu­ra­mi i le­żą­cy­mi w schlud­nych kup­kach do­ku­men­ta­mi. Wszyst­ko zo­sta­ło ozna­czo­ne li­te­ra­mi i cy­fra­mi kodu, któ­ry był zro­zu­mia­ły tyl­ko dla wta­jem­ni­czo­nych. Wiel­ki Ko­hir prze­su­nął pal­ca­mi po grzbie­tach opra­wio­nych w skó­rę wo­lu­mi­nów i od­wró­cił się do go­spo­da­rza.

Mistrz Kom­pa­nii ob­ser­wo­wał jego spa­cer z uśmie­chem na wą­skich war­gach. Tym ra­zem był to uśmiech twar­dy i ostry jak klin­ga skry­to­bój­cy.

— To do­bre miej­sce, nie­praw­daż? Ci­che i spo­koj­ne. Oraz, za co rę­czę, cał­ko­wi­cie za­bez­pie­czo­ne przed pod­słu­chem. Tak­że ma­gicz­nym — z jego gło­su znikł gdzieś jo­wial­ny ton i na­wyk po­wta­rza­nia co dru­gie­go sło­wa.

— Wiem. Lu­dzie opo­wia­da­ją so­bie o tym po­ko­ju. I o ne­go­cja­cjach, do któ­rych tu do­cho­dzi. Po­noć le­piej jest od razu iść do rzeź­ni­ka i ka­zać ze­drzeć so­bie skó­rę.

— Prze­sa­dza­ją. Jak zwy­kle. Mogę za­dać py­ta­nie?

— Ow­szem.

— Jak po­stę­py na­szej ar­mii? Plot­ki mó­wią, że woj­ska wkrót­ce zej­dą na ląd w No­wym Nu­ro­cie i po­ma­sze­ru­ją na wro­ga. Dziel­nie i z pie­śnią na ustach.

— To praw­da. Nie wiem, czy z pie­śnią na ustach, ale idą na­przód. Wkrót­ce na­po­tka­ją ar­mię nie­wol­ni­ków.

Ba­mor po­ki­wał gło­wą, ale Evi­kiat nie mógł się oprzeć wra­że­niu, że do­sko­na­le zna te wszyst­kie wie­ści.

— To do­brze. Szy­ku­je się wiel­kie zwy­cię­stwo. Dzień chwa­ły dla Pło­mie­nia Aga­ra.