De Herrezen Draak

Hij greep een stoel en brak een poot af die tevens als rugleuning diende. Toen slingerde hij de rest naar het zestal en sprong er met zijn lange knuppel achteraan. Ze probeerden hem met hun lemmet te bereiken, alsof Lan en de anderen slechts hindernissen op hun pad waren. Het was een benauwd, verward gevecht, waarin hij er slechts in slaagde om de messen uit zijn buurt te houden. Zijn wilde zwaaien bedreigden Lan en Loial en Zarine evenveel als zijn zes belagers. Uit een ooghoek zag hij Moiraine aan de kant staan met de blik van iemand die haar zin niet krijgt. Ze stonden allemaal zo dicht bij elkaar dat ze niets kon doen zonder vrienden in gevaar te brengen. Geen enkele messentrekker keurde haar een blik waardig; zij stond niet tussen hen en Perijn.

Hij slaagde er hijgend in een aanvaller zo hard op het hoofd te slaan dat hij bot hoorde splinteren, en opeens besefte hij dat ze allemaal op de vloer lagen. Het leek alsof het wel een kwartier of langer had geduurd, maar toen zag hij Bili handenwringend naar de zes dode mannen staren. Bili had niet eens de tijd gekregen om zich in het gevecht te storten voor het allemaal voorbij was.

Lans gezicht stond nog grimmiger dan anders. Hij begon de lichamen grondig te doorzoeken met een snelheid die op afkeer wees. Loial had nog steeds zijn stoel opgeheven voor een zwaai; hij schrok op en liet de stoel met een schaapachtige grijns zakken. Moiraine staarde naar Perijn, evenals Zarine, die haar mes uit de borst van een dode plukte. ‘Grijzels,’ zei de Aes Sedai zacht, ‘en achter jou aan.’

‘Grijzels?’ lachte Nieda, luid en zenuwachtig. ‘Nee toch, vrouw Mari, straks gaat u me nog vertellen dat u gelooft in moerasmannen, boemannen en Grijpers, en in Osegrim, die met zijn zwartbijters uitrijdt voor de Wilde Jacht.’ Een paar mannen uit het publiek lachten ook, maar ze keken even verontrust naar Moiraine als naar de lijken. De zangeres staarde eveneens met wijd open ogen naar Moiraine. Perijn herinnerde zich de vuurbol, voordat alles te verwarrend werd. Een van de grijzels leek verbrand en scheidde een ziekelijk zoete geur af. Moiraine wendde zich van Perijn naar de forse vrouw. ‘Een man kan in de Schaduw lopen,’ zei de Aes Sedai kalm, ‘zonder Schaduwgebroed te zijn.’

‘O, ja, Duistervrienden.’ Nieda legde haar handen op haar omvangrijke heupen en staarde naar de lijken. Lan was klaar met zijn onderzoek; hij keek even naar Moiraine en schudde het hoofd alsof hij niet verwacht had dat hij iets zou vinden. ‘Volgens mij zijn het dieven, hoewel ik nog nooit gehoord heb van dieven die brutaal genoeg waren om openlijk een herberg binnen te stappen. Ik heb nog nooit eerder een dode in de Das gehad. Bili! Gooi ze in een kanaal en strooi vers zaagsel. Gebruik de achterdeur, denk erom. Ik wil niet dat de Wachters hun lange neuzen in de Das steken.’ Bili knikte heftig, als om te bewijzen dat hij wél nut had nadat hij er eerder niet in geslaagd was een handje te helpen. Hij greep in elke hand de riem van een dode en sjouwde ze naar achteren, de keuken in.

‘Aes Sedai?’ zei de donkerharige zangeres, ‘ik wilde u niet beledigen met mijn gewone liedjes.’ Ze bedekte met haar handen het blote deel van haar borsten, wat het grootste deel was. ‘Ik kan iets anders zingen, als u dat wilt.’

‘Zing wat je maar wilt, meisje,’ zei Moiraine. ‘De Witte Toren staat minder ver van de wereld dan je denkt, en ik heb grovere liedjes gehoord dan die van jou.’ Niettemin leek ze niet blij te zijn dat iedereen nu wist dat ze een Aes Sedai was. Ze keek even naar Lan, nam haar linnen mantel op en begaf zich naar de deur.

De zwaardhand bewoog snel om haar te onderscheppen; ze bleven zachtjes bij de deur staan praten, maar Perijn kon ze even goed verstaan als wanneer ze pal naast hem gestaan hadden. ‘Ben je van plan zonder mij te gaan?’ zei Lan. ‘Ik heb gezworen je ongedeerd te houden, Moiraine, toen ik jouw binding aannam.’

‘Je hebt altijd geweten dat er enkele gevaren bestaan die zelfs jij niet kunt afweren, mijn gaidin. Ik moet alleen gaan.’

‘Moiraine...’

Ze onderbrak hem. ‘Luister naar me, Lan. Als ik mocht falen, zul je het weten, en je zult je gedwongen voelen naar de Witte Toren terug te keren. Dat zal ik niet veranderen, zelfs al had ik er de tijd voor. Ik wil niet dat je omkomt in een vergeefse poging om mij te wreken. Neem Perijn mee. Het lijkt erop dat de Schaduw mij heeft getoond hoe belangrijk hij in het Patroon is, hoewel ik het niet helemaal begrijp. Ik ben een dwaas geweest. Rhand is zo sterk ta’veren dat ik de betekenis negeerde van het feit dat er nog twee anderen in zijn buurt zijn. Met Perijn en Mart kan de Amyrlin de loop van de gebeurtenissen wellicht nog beïnvloeden. Nu Rhand verdwenen is, zal ze wel moeten. Zeg haar wat er gebeurd is, mijn gaidin.’