Każde martwe marzenie

Usta Zie­mi po­sta­wi­ła lam­pę na po­sadz­ce, opa­dła na ko­la­na i opie­ra­jąc się dol­ny­mi dłoń­mi o dno ja­ski­ni, gór­ne wy­cią­gnę­ła tak, jak­by chcia­ła schwy­cić po­wie­trze. Ko­cyk stra­cił na­gle spo­kój, wy­sko­czył przed Key’lę, a jego nóż i pa­zu­ry bły­snę­ły w świe­tle lam­py.

Va­ihir­ska ko­bie­ta uśmiech­nę­ła się dzi­ko.

— No pro­szę, na­wet jak pró­bu­ję za­po­mnieć, że on po­cho­dzi z ho­dow­li Do­brych Pa­nów, nic z tego. Twój ka­na­loo za­pew­ne zo­stał na­uczo­ny roz­po­zna­wać tę po­sta­wę. To pohe, gniew, obłęd i amok w jed­nym. Taką po­zy­cję przyj­mu­je va­ihir w chwi­li, gdy się za­tra­ca. Gdy od­rzu­ca ro­zum i zmie­nia się w zwie­rzę. Je­śli kie­dy­kol­wiek zo­ba­czysz w ta­kim sta­nie ko­goś z nas, ucie­kaj. Rzuć wszyst­ko i ucie­kaj. Je­steś mała, scho­waj się do dziu­ry, gdzie nie bę­dzie mógł za tobą pójść, i cze­kaj, aż odej­dzie. Cier­pli­wość nie jest ce­chą pohe.

Wy­pro­sto­wa­ła się, pod­no­sząc lam­pę. Ko­ści i czasz­ki znów za­ja­śnia­ły w krę­gu świa­tła. Jed­no z ra­mion ol­brzym­ki wska­za­ło wej­ście do ja­ski­ni.

— W moim ple­mie­niu od wie­lu lat żad­na ko­bie­ta nie scho­dzi­ła taką dro­gą. W in­nych jesz­cze to ro­bią, ale co­raz rza­dziej. Nie da­je­my już rady. I mam wra­że­nie, że z tego po­wo­du czę­ściej przy­cho­dzi po nas pohe. Na­sza roz­pacz jest ci­cha, nie krzy­czy i nie pła­cze w głos. Tyl­ko tu — do­tknę­ła pier­si — sie­dzi be­stia, co­raz głod­niej­sza i bar­dziej znie­cier­pli­wio­na. Każ­dy ma swój spo­sób, by ją uśpić. Me­dy­ta­cje, mo­dli­twy, mu­zy­ka. Ja gram na holi. To moja ko­ły­san­ka dla be­stii.

Key’la kiw­nę­ła gło­wą, mru­gnę­ła szyb­ko i od­wró­ci­ła wzrok. To wstyd pła­kać przy ob­cych. Usta Zie­mi była jed­nak mą­dra. Opu­ści­ła lam­pę, zmniej­sza­jąc pro­mień świa­tła do kil­ku stóp.

— Wy­ru­szy­my na woj­nę prze­ciw stwo­rom z Do­li­ny Żalu. Na woj­nę wła­śnie, bo je­dy­ną na­szą na­dzie­ją jest to, że uda nam się uwol­nić, obu­dzić na­sze­go boga, i za­mknąć na za­wsze ten tu­nel, tę ja­ski­nię. Bo nie mamy wyj­ścia. Wy­mie­ra­my. Ro­zu­miesz?

Dziew­czyn­ka wes­tchnę­ła. Po­cią­gnę­ła no­sem.

— Tak.

— Do­brze. Chodź­my.

Wra­ca­li w mil­cze­niu, jak­by gro­za ja­ski­ni za­ci­snę­ła im się na gar­dłach i nie chcia­ła pu­ścić. Gdzieś w po­ło­wie dro­gi Usta Zie­mi za­trzy­ma­ła się, unio­sła lam­pę i nie pa­trząc w tył, po­wie­dzia­ła:

— Dzię­ku­ję.

— Za co?

— Że nie za­py­ta­łaś, ile razy tędy scho­dzi­łam.

Key’la mil­cza­ła. Na­wet je­den raz to za dużo. O wie­le za dużo.

Po kil­ku ude­rze­niach ser­ca bez sło­wa ru­szy­ły da­lej.