Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Sinjoro distriktestro havis la saman opinion. Precipe nun en la milito, ju pli la homo proksimiĝas al la malamiko, des pli necesas teni la soldatojn en certa teruro. Tial li do petas, ke Švejk estu punita laŭ la disciplina ordo.

La kapitano Ságner, kiu kiel aktiva oficiro malamis ĉiujn rezervajn oficirojn de diversaj civilaj okupoj, atentigis la leŭtenanton Dub, ke similajn anoncojn oni povas fari sole en formo de raporto, kaj ne per tia stranga legomvendista maniero, kiel se oni marĉandas pri la prezo de terpomoj. Kio koncernas Švejkon mem, la unua instanco, al kies povo estas Švejk submetita, estas sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš. Pri tia afero oni decidas sole pere de raporto. De kompanio iras tia afero al bataliono, kaj tion sinjoro leŭtenanto eble scias. Se Švejk per io kulpiĝis, li venos al kompania raporto, kaj se li apelacios, al bataliona raporto. Sed se sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš deziras kaj konsideras la rakontadon de sinjoro leŭtenanto Dub kiel oficialan anoncon por puni Švejkon, li, la kapitano Ságner, havas nenion kontraŭ tio, ke Švejk estu alkondukita kaj ekzamenita.

La ĉefleŭtenanto Lukáš havis kontraŭ tio nenion, li rimarkis nur, ke laŭ la rakontado de Švejk li mem scias tre bone, ke la frato de Švejk vere estis profesoro kaj rezerva oficiro.

La leŭtenanto Dub ekhezitis kaj diris, ke li petis puni Švejkon nur en larĝa senco de la vorto kaj povas esti, ke la priparolata Švejk ne kapablas ĝuste sin esprimi kaj tiel liaj respondoj vekas impreson de aroganteco, malico kaj malestimo al la superuloj. Krom tio, laŭ la tuta mieno de la priparolata Švejk vidiĝas, ke li estas mense malforta.

Per tio la ŝtormo propre transflugis la kapon de Švejk sen tio, ke la tondro ekbatus.

En vagono, kie estis bataliona kancelario kaj magazeno, ĉefserĝento-kontisto de la infanteria bataliono Bautanzel tre korfavore dividis al du batalionaj skribistoj po plenmano da buŝpasteloj el skatoletoj, kiuj estis disdonendaj al la soldatoj de la bataliono. Tio estis kutima afero, ke ĉio, kio estis destinita por la viraro, devis submetiĝi al manipulado en bataliona kancelario same kiel la malfeliĉaj pasteloj.

Tio estis en la milito ĉie tiel kutima, ke se inspektantoj ie trovis, ke oni ne ŝtelas, ĉiu el tiuj ĉefserĝentoj-kontistoj en ĉiuj eblaj kancelarioj estis tamen nur en suspekto, ke li transpaŝas la budĝeteton kaj faras iajn aliajn friponaĵojn, por ke ĉio estu en ŝajna akordo.

Tial ĉi tie, kiam ĉiuj ŝtopis sin per la pasteloj por uzi almenaŭ tiun ĉi aĉaĵon, se oni havis nenion alian, je kio eblus la viraron priŝteli, Bautanzel ekparolis pri malgajiga situacio sur tiu ĉi vojo: “Mi spertis jam du marŝojn kun batalionoj, sed tiel mizeran vojaĝon kiel nun ni ne faris. Ho, antaŭ ol ni tiam alveturis al Prešov, ni havis amasojn da ĉio, kio povas al la homo veni en la menson. Mi havis kaŝita dek mil cigaredojn Memphis, du bulpecojn da ementala fromaĝo, tricent konservaĵojn, kaj poste, kiam oni jam marŝis al Bardejov en tranĉeojn kaj la rusoj de Muszyna interrompis la kontakton al Prešov, tio estis negocado! Mi transdonis el ĉi tio afekte dekan parton por la bataliono, ŝajnigante ke mi tion ŝparkolektis, kaj ĉion tion ceteran mi disvendis ĉe la trajnotrupo. Ni havis ĉe ni majoron Sojka, kaj tiu estis vera bestio. Li ne estis heroo kaj pleje li preferis vagi ĉe ni ĉe la trajnotrupo, ĉar tie supre fajfis kugletoj kaj krevis ŝrapneloj. Kaj tiel li ĉiam venis al ni sub preteksto, ke li devas konvinkiĝi, ĉu oni kuiras por la viraro de la bataliono, kiel necesas. Kutime li venis al ni suben, kiam venis sciigo, ke rusoj denove ion preparas; li tremis per la tuta korpo, en la kuirejo li devis eltrinki rumon kaj nur poste li faris kontrolon en ĉiuj militkuirejoj, kiuj staris ĉirkaŭ la trajnotrupo, ĉar supren al pozicioj ne eblis iri kaj la manĝon oni portis supren nokte. Ni estis tiam en tiaj cirkonstancoj, ke pri oficira kuirejo ne eblis eĉ paroli. Unu vojon, kiu estis ankoraŭ libera al la ariero, okupis germanoj, kiuj retenis ĉion, kion pli kvalitan oni sendis al ni el la ariero kaj forvoris tion mem, tiel ke por ni restis nenio; ni ĉiuj ĉe la trajnotrupo restis sen oficira manĝo. Dum tiu tuta tempo mi ne sukcesis ŝpari por ni en la kancelario ion pli ol unu porketon, kiun ni igis fumaĵi, kaj por ke la majoro Sojka tion ne malkovru, ni havis ĝin kaŝita ĉe artilerio, unu horon de ni, kie mi havis konatan kanonieron. Do, tiu majoro, kiam li venis al ni, ĉiam komencis gustumi supon en la kuirejo. Estas vero, oni ne povis kuiri multe da viando, nur tiom, kiom da porkoj aŭ malgrasaj bovinoj oni havigis en la ĉirkaŭaĵo. Ĉe tio ankoraŭ Prusoj faris al ni grandan konkurencon kaj ĉe rekvizicio pagis por la brutaro duoble tiom kiom ni. Dum la tuta tempo, kiam ni staris ĉe Bardejov, mi ŝparis ĉe aĉeto de brutaro nur iom pli ol mil ducent kronojn, kaj ĉe tio ni ankoraŭ anstataŭ mono plejparte donis biletojn kun stampilo de la bataliono, precipe en la lasta tempo, kiam ni sciis, ke rusoj oriente de ni estas en Radvaň kaj okcidente en Podolínec. La plej malfacile oni kunlaboras kun tia nacio, kia estas tie, kiu ne scias legi kaj skribi kaj subskribas sin nur per tri krucetoj; pri tio nia intendantaro tre bone sciis, tiel ke kiam ni sendis al la intendantaro por mono, mi ne povis aldone almeti falsitajn kvitancojn, ke mi elpagis al ili monon, tion oni povas fari nur tie, kie la nacio estas pli klera kaj scias sin subskribi. Kaj krom tio, kiel mi jam diras, Prusoj nin superpagis kaj pagis kontante, kaj kiam ni ien venis, oni rigardis nin kiel rabistojn, kaj al tio la intendantaro ankoraŭ eldonis ordonon, ke kvitancojn subskribitajn per krucetoj oni transdonas al fronta kontista kontrolo. Kaj tiuj kontrolistaj uloj svarmis ĉie. Venis tia ulo, satvoris ĉe ni kaj sattrinkis, kaj la sekvantan tagon iris nin denunci. Tiu majoro Sojka senĉese ĉirkaŭiris kuirejojn, kaj foje, mi ĵuras je mia animo, kredu min, li eltiris el kaldrono viandon por la tuta kvara kompo. Li komencis per porka kapo, pri tiu li diris, ke ĝi ne estas finkuirita, li lasis ĝin do ankoraŭ momenton kuiri; estas vero, tiam oni ne kuiris multe da viando, por la tuta kompanio estis tio proksimume dek du porcioj de iama grandeco, sed li ĉion tion formanĝis, poste gustumis supon kaj komencis krii, ke tio estas kiel akvo, kia ordo tio estas, vianda supo sen viando, li igis doni en ĝin farunrostaĵon kaj ĵetis en ĝin miajn lastajn makaroniojn, kiujn mi ŝparkolektis dum tiu tuta tempo. Sed tio min ne ĉagrenis tiom kiom tio, ke por tiu farunrostaĵo forkonsumiĝis du kilogramoj da fajna butero, kiujn mi ŝparkolektis ankoraŭ en la tempo, kiam ekzistis oficira kuirejo. Mi havis ĝin sur breto super la lito, li min alkriegis, laŭdire al kiu tio apartenas. Tiam mi al li diris, ke en akordo kun la budĝeteto por nutrado de soldatoj laŭ la lasta ordono de la divizio apartenas al unuopa soldato kiel plibonigo dek kvin gramoj da butero aŭ dudek unu gramoj da graso, ĉar tio ne sufiĉas, restas la provizoj da butero kuŝi tiel longe, dum oni ne povos plibonigi al la viraro per butero en la destinita kvanto. La majoro Sojka ege ekscitiĝis, komencis krii, ke mi ŝajne atendas, kiam venos rusoj kaj forprenos al ni la lastajn du kilogramojn da butero, ke tio devas tuj veni en la supon, se tiu estas sen viando. Tiel mi malgajnis la tutan provizon kaj kredu min, ke tiu majoro, kiel li aperis, alportis al mi nur malbonŝancon. Li havis la flarsenton evoluiĝinta preskaŭ tiel, ke li tuj sciis pri ĉiuj miaj provizoj. Foje mi ŝparis je la viraro bovinan hepaton kaj ni volis ĝin al ni stufi, kiam li subite ĵetis sin sub la liton kaj eltiris ĝin. Al lia kriego mi al li diris, ke tiu hepato estas destinita por enterigo, ke antaŭtagmeze konstatis tion certa hufumisto de artilerio, kiu havas veterinaran kurson. La majoro prenis soldaton de la trajnotrupo kaj poste kun tiu viro ili kuiris al si tiun hepaton supre sub rokoj en kaldronetoj, kaj tio estis ankaŭ lia sorto, ke rusoj vidis tiun fajron, pafis la majoron, la kaldroneton per dekokcentimetra kanonkalibro. Poste ni iris tien rigardi kaj la homo ne distingis, ĉu sur tiuj rokoj kuŝaĉas bovina hepato aŭ hepato de sinjoro majoro.”