Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Ёсць адна праграма, — звярнуўся ён да Гары ціхім тонам, — якая распавядае навіны так, як яны ёсць на самай справе. Усе астатнія на боку Сам-Ведаеш-Каго і паўтараюць за Міністэрствам, але гэтая… паслухай, гэта выдатна. Толькі яны не могуць рабіць гэта кожную ноч, ім прыходзіцца змяняць месцазнаходжанне, у выпадку, калі іх сочаць, і для яго налады патрабуецца пароль… Праблема ў тым, што я прапусціў апошні раз…
Ён лёгенька пастукаў па верхавіне прыёмніка сваёй палачкай, наўздагад шэпчучы словы. Ён кінуў у бок Герміёны мноства хуткіх поглядаў, адкрыта баючыся выбліскаў гневу, але яна не звяртала на яго ўвагі, быццам яго наогул не было. За тыя дзесяць хвілін або каля таго, пакуль Рон пастукваў і мармытаў, Герміёна перагортвала старонкі сваёй кнігі, а Гары працягваў практыкавацца з цярновай палачкай. Нарэшце, Герміёна злезла з ложка. Рон адразу ж спыніў паляпванне.
— Калі гэта цябе ярыць, я спыню! — нервова сказаў ён Герміёне.
Герміёна не ўважыла да адказу, а наблізілася да Гары.
— Нам трэба пагаварыць, — сказала яна.
Ён паглядзеў на кнігу, якую яна ўсё яшчэ трымала ў руках. Гэта было “Жыццё і хлусня Альбуса Дамблдора”.
— Што? — трывожна спытаў ён. У яго голаве пранеслася думка пра тое, што ў кнізе павінен быць раздзел пра яго, але ён не быў упэўнены, што гатоў пачуць версію Рыты пра яго адносіны з Дамблдорам. Аднак адказ Герміёна быў абсалютна нечаканым.
— Я жадаю ўбачыць Ксенафіліюса Лаўгуда.
Ён утаропіўся на яе.
— Выбач?
— Ксенафіліюс Лаўгуд. Бацька Луны. Я жадаю пайсці і пагаварыць з ім!
— Э-э… навошта?
Яна зрабіла глыбокі ўдых, быццам сцішваючы сябе і працягнула:
— Уся справа ў той метцы, метцы ў Байках барда Бідла. Паглядзі на гэта!
Яна сунула “Жыццё і хлусня Альбуса Дамблдора” прама ў вочы не гатовага да гэтага Гары, і той убачыў фатаграфію арыгінала ліста Дамблдора да Грындэльвальда, напісанага знаёмым тонкім і касым почыркам. Ён не жадаў бачыць стоадсоткавы доказ таго, што Дамблдор сапраўды напісаў гэтыя словы, што гэта не было вынаходствам Рыты.
— Подпіс, — вымавіла Герміёна. — Паглядзі на подпіс, Гары!
Ён падпарадкаваўся. Перш Гары не змог зразумець, пра што яна кажа, але, прыгледзеўшыся як след, у святле сваёй палачкі, ён убачыў, што Дамблдор замяніў “А” у слове “Альбус” мініятурнай версіяй усё таго ж трохкутнага знака, які быў дамаляваны ў Байках барда Бідла
— Эм… вы аб чым? — збянтэжана спытаў Рон, але Герміёна здушыла яго рэпліку поглядам і звярнулася зваротна да Гары.
— Ён зноў з’яўляецца, ці не так? — перапытала яна. — Я ведаю, Віктар казаў, што гэта пазнака Грындэльвальда, але яна сапраўды была на тым старым доле ў Годрыкавай Лагчыне, і даты смерці на надмагідде папярэднічаюць з’яўленню Грындэльвальда! А цяпер яшчэ і гэта! Так, мы не можам спытаць Дамблдора або Грындэльвальда, што гэта значыць — я нават не ведаю, ці жывы яшчэ Грындэльвальд — але мы можам спытаць містэра Лаўгуда, ён насіў гэты знак на шыі падчас вяселля. Я ўпэўнена, што гэта важна, Гары!
Гары адказаў не адразу. Ён зірнуў у яе напружаны нецярплівы твар, затым, разважаючы, у навакольную цемру. Пасля доўгай паўзы ён вымавіў:
— Герміёна, нам не патрэбна яшчэ адна Годрыкава Лагчына. Мы пагадзіліся застацца тут, і…
— Але яна працягвае з’яўляцца, Гары! Дамблдор пакінуў Байкі барда Бідла, адкуль ты ведаеш, што мы не павінны пазнаць пра гэты знак?
— Ну вось, зноў! — Гары адчуваў сабе трохі раздражнёным. — Мы спрабуем пераканаць сябе, што Дамблдор пакінуў нам сакрэтныя знакі і падказкі…
— Дэлюмінатар аказаўся вельмі карысным, — сказаў Рон. — Я думаю, Герміёна права, і я згодзен, што мы павінны наведаць Лаўгудаў.
Гары змрочна паглядзеў на яго. Ён быў больш чым упэўнены, што яго падтрымка Герміёны, мела мала агульнага з жаданнем пазнаць значэнне траістай руны.
— Гэта не будзе так, як у Годрыкавай Лагчыне, — дадаў Рон. — Лаўгуды на тваім боку, Гары, “Квіблер” даўно быў за цябе, ён працягвае казаць іншым, што яны павінны дапамагчы табе!
— Я упэўнена, што гэта важна! — пераканаўча дадала Герміёна
— Але ты не думаеш, што калі б гэта было так, Дамблдор сказаў бы мне гэта да таго, як памёр?
— Можа быць… Можа быць, гэта нешта, пра што ты павінен пазнаць сам! — сказала Герміёна.
— Так, — лісліва падхапіў Рон, — у гэтым ёсць сэнс.
— Не, няма! — адгыркнулася Герміёна. — Але я думаю, што мы павінны пагаварыць з містэрам Лаўгудам. Знак, які звязвае Дамблдора, Грындэльвальда і Годрыкаву Лагчыну? Гары, я ўпэўнена, мы павінны пазнаць пра гэта!