Dzieci Boga [Children of God - pl]

39. DOLINA N’JARR: grudzień 2078 czasu ziemskiego

Po miesiącach uwięzienia na pokładzie „Giordana Bruna” góry otaczające dolinę N’Jarr wydały się Danielowi Żelaznemu Koniowi tak kuszące, że zaczął się z nadzieją uważnie przyglądać wysokiej półce skalnej na wschód od osady. Nie miał ekwipunku, a jego buty w ogóle nie nadawały się do wspinaczki, przeszło mu też przez głowę, że upadek z takiej wysokości z pewnością skończy się bardzo malowniczą śmiercią. Ale chciał być sam, marzył, że tylko Bóg wie, gdzie on jest, więc wyruszył o świcie, nie mówiąc nikomu o swoich planach.

Od chwili, gdy Emilio Sandoz opuścił dolinę, by spotkać się z Mendes na drodze do Inbrokaru, Danny czuł się tak, jakby zrzucił kilkanaście kilogramów. Kiedy zaczął wspinać się po skalnym licu góry, pomyślał, że w ciągu całego ostatniego roku nie czuł się tak szczęśliwy jak teraz. Ogarnął go spokój, uwagę pochłonęło mozolne poszukiwanie punktów oparcia. Wczepiając palce w skalne szczeliny, miał przed oczami mocne kości nadgarstków dziadka Lundberga, grube jak kołki w płocie, czuł w pierI siach serce babci Beauvais, silne i pracujące miarowo nawet po dziewięćdziesiątce. To zabawne, pomyślał, jak ci dziadkowie I zawsze starali się rozebrać go na czynniki pierwsze. Chętnie by I podzielili moje DNA, zaśmiał się w duchu, przypominając sobie, I jak rodzina jego ojca ostrzegała go złowieszczo, że ma „wątrobę I Lakotów”. Teraz znalazł się w końcu w takim miejscu, gdzie to i wszystko nie miało żadnego znaczenia, gdzie był po prostu Zie? mianinem. Dopiero tutaj zrozumiał, że nie był żadnym spornym terytorium, o które toczą boje jego dziadkowie, ale ogrodem, w którym każdy z jego żyjących przodków chciał dostrzec coś z siebie, coś, co się w nim zakorzeniło i wyrosło. Przez pewien czas zatracił się w czystym radowaniu się siłą; i zręcznością, ale wysokość zrobiła w końcu swoje. Czując, że brak mu tchu, poddał się kilkaset metrów od półki, która była jego celem, a znalazł za to wypełniony piargiem żleb, do którego wiatry nawiały dość drobin ziemi i roślin, by powstała miękka warstwa humusu. Usiadł tam, żeby odpocząć, przyglądając się rozplanowaniu rozłożonej w dole, opustoszałej osady — wyczulony na wszelkie oznaki mówiące o strukturze społecznej — i pomodlił się o pomyślność uchodźców, którzy opuścili ją dwa tygodnie wcześniej. Zdał sobie sprawę, że już wiele czasu minęło, odkąd czuł się socjologiem czy kapłanem.

Nieco zmartwiony faktem, że aż tyle czasu musiało upłynąć, by odzyskał normalny rytm oddechu, musiał w końcu przyznać się przed samym sobą, że pokonała go nie tylko wysokość. Przypomniał sobie słowa Vincenza Giulianiego: „Jesteś młody, ojcze Żelazny Koniu”. Już nie taki młody, pomyślał Danny, napełniając płuca górskim powietrzem i wspominając tamten wieczór w neapolitańskim ogrodzie. „Jesteś młody i masz wady młodego człowieka. Krótkowzroczność. Pogardę dla pragmatyzmu…” Tutaj, tak wysoko nad doliną, jedynym dźwiękiem, jaki słyi szał, był ryk wodospadu spadającego gdzieś blisko, bo od czasu do czasu czuł na twarzy wodny pył. Wreszcie samotny, z własnymi myślami, Danny zmusił się, by wyobrazić sobie szachownicę, ocenić ustawienie figur, przewidzieć wiele następnych ruchów. Nieświadomie zadał sobie to samo pytanie, które uformowało większą część kariery Vincenza Giulianiego: Więc z kim mi tutaj przyszło pracować?

Trudno było o jasne wnioski. Biorąc pod uwagę wydarzenia pierwszej misji, katastrofa czaiła się za najmniejszym błędem; wszystko wskazywało na to, że w najlepszym razie mogą mieć nadzieję na zagmatwany impas. Jakbym słyszał Sandoza, pomyślał nagle Danny. Ale to jest polityka. Musimy po prostu znaleźć jakiś sposób na to, by wszyscy gracze dostali przynajmniej to, czego potrzebują.

Prawie nie zdając sobie z tego sprawy, wstał i znowu zaczął się wspinać ku półce, która była jego celem, a kiedy do niej dotarł, rozwiązanie przyszło jak objawienie nad potokiem Cardoner i wydało mu się tak oczywiste, że zadał sobie pytanie, czy Vincenzo Giuliani mógł przewidzieć taką sytuację. To niemożliwe, a jednak…