De Herrezen Draak

Perijn hield met moeite zijn tong in bedwang en besloot nooit meer zo openlijk naar iets te staren.

Niemand scheen Loial ongewoon te vinden. Een paar mensen keken hem twee keer aan en een paar kleine kinderen huppelden een tijdje mee, maar blijkbaar waren Ogier in Illian niet onbekend. Ook scheen niemand de klamme hitte op te merken.

Loial leek bij uitzondering niet blij dat de mensen hem zonder meer aanvaardden. Zijn lange wenkbrauwen zakten tot op zijn wangen en zijn oren kwijnden, maar Perijn wist niet zeker of dat van de lucht kwam. Zijn eigen hemd kleefde aan zijn huid, zowel door het zweet als de klamme lucht.

‘Ben je bang dat je hier andere Ogier zult vinden, Loial?’ vroeg hij. Hij voelde Zarine tegen zijn rug bewegen en vervloekte zijn tong. Hij wilde de vrouw zelfs nog minder laten weten dan Moiraine blijkbaar wilde. Misschien zou het haar dan zo gaan vervelen dat ze weg zou gaan. Als Moiraine haar nog wil laten gaan. Bloedvuur, ik wil helemaal geen valk op mijn schouder hebben, zelfs al ziet ze er aardig uit. Loial knikte. ‘Onze steenvoegers komen hier soms.’ Hij fluisterde, niet alleen zacht voor een Ogier maar voor iedereen. Zelfs Perijn kon hem nauwelijks horen. ‘Van stedding Shangtai, bedoel ik. Het waren de voegers van onze stedding die een deel van Illian bouwden – het Paleis van de Vergadering, de Grote Zaal van de Raad, een paar van de overige paleizen – en zij vragen altijd om ons als er iets hersteld moet worden. Perijn, als er hier Ogier zijn, zullen ze me dwingen terug te gaan naar de stedding. Ik had er eerder aan moeten denken. Ik voel me op deze plek niet op mijn gemak, Perijn.’ Zijn oren bewogen zich zenuwachtig.

Perijn reed Stapper dichterbij en strekte zich om Loials schouder een klopje te geven. Hij moest hoog reiken, tot boven zijn hoofd. Hij was zich nu bewust van Zarine achter zijn rug en koos zijn woorden zorgvuldig. ‘Loial, ik geloof niet dat Moiraine zal toestaan dat ze je meenemen. Je bent al zo lang bij ons, en ze wil kennelijk dat je blijft. Ze zal je niet laten meenemen, Loial.’ Waarom niet? vroeg hij zich plotseling af. Ze houdt mij bij zich omdat ze denkt dat ik belangrijk ben voor Rhand, en misschien omdat ze niet wil dat ik iemand vertel wat ik weet. Misschien wil ze daarom dat hij blijft.

‘Natuurlijk zou ze dat niet toelaten,’ zei Loial een beetje luider, en zijn oren kwamen overeind. ‘In wezen ben ik erg bruikbaar. Ze moet misschien nog eens over de saidinwegen reizen, en dat kan ze niet zonder mij.’ Zarine verschoof opnieuw tegen Perijns rug; hij schudde zijn hoofd en trachtte Loials blik te vangen. Maar Loial keek niet. Hij scheen juist te beseffen wat hij gezegd had en de pluimpjes op zijn oren waren weer wat ineengezakt, ik hoop niet dat het dat is, Perijn.’ De Ogier nam de hele stad om hen heen op en zijn oren zakten helemaal in elkaar. ‘Ik heb het niet op deze plaats begrepen, Perijn.’ Moiraine ging dichter bij Lan rijden en sprak zachtjes, maar Perijn slaagde erin haar woorden op te vangen. ‘Er is iets mis in deze stad.’ De zwaardhand knikte.

Perijn voelde iets tussen zijn schouders jeuken. De Aes Sedai had grimmig geklonken. Eerst Loial en nu zij. Wat zie ik niet! De zon scheen neer op de sprankelende dakpannen en blikkerde van de lichtgekleurde stenen muren. Die gebouwen zagen eruit alsof ze binnen koel zouden kunnen zijn. De gebouwen waren schoon en helder, en dat waren de mensen ook. De mensen.

Eerst zag hij niets ongewoons. Mannen en vrouwen die zich doelbewust naar hun zaken spoedden, zij het langzamer dan hij in het noorden gewend was. Hij dacht dat het door de hitte en de stralende zon kon komen. Toen viel hem een bakkersknecht op die een grote schaal verse broden op het hoofd droeg; de jongen had zo’n verongelijkte trek op zijn gezicht dat het bijna een snauw leek. Een vrouw voor een stoffenzaak keek of ze de man die de felgekleurde lappen voor haar ophield om te bekijken, wilde bijten. Een jongleur op een hoek knarste met zijn tanden en staarde naar de mensen die muntjes in zijn pet gooiden alsof hij hen haatte. Niet iedereen keek zo, maar hij vond dat tenminste in een van de vijf gezichten boosheid en haat te lezen waren. En hij dacht niet dat ze zich er ook maar enigszins van bewust waren.