De Grote Jacht

‘Inderdaad, mijn heer, maar het zou niet veel verschil hebben gemaakt, vermoed ik. Welke u ook had aangenomen of afgewezen, deze Cairhienin zouden het op hun manier hebben uitgelegd.’ Rhand stak zijn hand uit en Hurin legde er de twee opgevouwen perkamenten in. De een was niet met de boom en kroon van het Huis Damodred verzegeld, maar met het aanvallende everzwijn van Barthanes. De ander toonde Galdrians hertenbok. Persoonlijke zegels.

Blijkbaar was hij erin geslaagd door helemaal niets te doen tot in de hoogste stand belangstelling op te wekken.

‘Die mensen zijn gek,’ zei hij en probeerde een oplossing te vinden. ‘Ja, mijn heer.’

‘Ik ga me in de gelagkamer vertonen met deze hier,’ zei hij langzaam. Wat ’s middags in de gelagkamer werd gezien, was voor de avondschemer bekend in tien Huizen en bij de dageraad in alle Huizen, ik verbreek de zegels niet. Op die manier zullen ze weten dat ik ze allebei nog niet heb beantwoord. Zolang ze wachten om te zien welke kant ik kies, kan ik misschien nog enkele dagen voor onszelf winnen. Ingtar moet snel komen. Dat moet.’

‘Goed, mijn heer, dat is denken als een Cairhienin,’ zei Hurin grijnzend.

Rhand keek hem zuur aan en propte toen de perkamenten in zijn zak, boven op Selenes briefjes. ‘Laten we gaan, Loial. Misschien is Ingtar aangekomen.’

Toen hij en Loial de gelagkamer in stapten, keek niemand van de aanwezigen naar Rhand. Cuaal was een zilveren dienblad aan het poetsen of zijn leven ervan afhing. De dienstmeisjes haastten zich tussen de tafels door alsof Rhand en de Ogier niet bestonden. Iedereen zat in zijn of haar beker te staren, alsof er machtige geheimen in de wijn en het bier zaten verborgen. Niemand zei iets. Een ogenblik later trok hij de twee uitnodigingen uit zijn zak, bekeek de zegels en stopte ze toen terug. Cuaal schrok een beetje toen Rhand in de richting van de deur liep. Nog voor die achter hem dichtviel, hoorde hij de gesprekken weer losbarsten. Rhand beende zo snel de straat door dat Loial niet eens kleinere passen hoefde te nemen om bij te blijven. ‘We moeten een manier vinden om de stad uit te komen, Loial. Dat handigheidje met de uitnodigingen werkt niet langer dan een dag of twee, drie. Als Ingtar er dan nog niet is, moeten we in ieder geval vertrekken.’

‘Vind ik ook,’ zei Loial. ‘Maar hoe dan?’

Loial begon alles op zijn dikke vingers op te sommen. ‘Fajin is daar ergens, anders waren er geen Trolloks in Voorpoort verschenen. Als we wegrijden, vallen ze ons aan zodra we uit het zicht van de stad zijn. Als we met een handelskaravaan meereizen, zullen ze die zeker aanvallen.’ Geen enkele koopman heeft meer dan vijf of zes bewakers en die gaan er meteen vandoor zodra ze een Trollok zien. ‘Wisten we maar hoeveel Trolloks en Duistervrienden Fajin heeft. Je hebt het aantal Trolloks verminderd.’ Hij had het niet over de Trollok die hijzelf had gedood, maar uit zijn frons waardoor zijn lange wenkbrauwen op de wangen hingen, bleek dat hij er wel aan liep te denken. ‘Het doet er niet toe hoeveel hij er heeft,’ zei Rhand. ‘Tien is even slecht als honderd. Als tien Trolloks ons aanvallen, denk ik niet dat we kunnen ontsnappen.’ Hij vermeed elke gedachte over hoe hij misschien, heel misschien tien Trolloks kon verslaan. Het had immers ook niet gewerkt toen hij probeerde Loial te helpen, ik denk ook niet dat we dat kunnen. Ik denk niet dat we het geld hebben voor een lange bootreis. Maar dan nog, als we proberen op een kade in Voorpoort te komen... Nou ja, Fajin zal wel Duistervrienden op de uitkijk hebben staan. Als hij veronderstelt dat we ons zouden inschepen, zou het hem niet kunnen schelen of iemand de Trolloks ziet. En als we nog een andere weg naar buiten vinden, zouden we zeker de stadswachten tekst en uitleg moeten geven en die zullen niet geloven dat we de kist niet kunnen openen, dus...’