Een Kroon van Zwarden

‘Enid,’ zei Anan tegen de tonronde vrouw, ‘ik ga even weg. Ik moet deze twee kinderen naar iemand brengen die de tijd heeft om ze op de juiste manier te bemoederen.’

Enid veegde een stel grote, met bloem bestoven handen af aan een witte keukendoek en keek Nynaeve en Elayne afkeurend aan. Alles aan haar was rond, haar bezwete olijfkleurige gezicht, haar donkere ogen, alles. Ze leek op een stel aangeklede grote ronde bollen. Niet minder dan twaalf stenen flonkerden in de trouwdolk op haar sneeuwwitte schort. ‘Zijn dat die twee snauwers waar Caira het over had, bazin? Aardige brokjes naar de smaak van de jonge heer, zou ik zeggen. Hij houdt wel van iets wiebelkonterigs.’ Aan haar toon te horen, vond ze het wel vermakelijk.

De herbergierster schudde geërgerd haar hoofd, ‘Ik heb die meid nog zo gezegd haar mond te houden. Ik wil niet dat dat soort geruchten in De Zwerfster de ronde doet. Zeg dat maar namens mij tegen Caira, Enid, en gebruik gerust je pollepel om haar bij de les te houden.’ Haar blik op Nynaeve en Elayne was zo kleinerend dat het Nynaeve bijna naar adem deed happen. ‘Zelfs iemand die niet helemaal bij z’n verstand is, zou niet geloven dat die twee Aes Sedai waren! Gaven al hun geld uit aan kleding om de man voor zich in te nemen en nu komen ze om van de honger, tenzij ze voor hem glimlachen. Aes Sedai!’ Ze gaf Enid geen kans om te antwoorden, greep Nynaeves oor met haar rechterhand en Elaynes oor met de andere, en trok hen met drie snelle stappen de binnenplaats op.

Tot nog toe was Nynaeve te geschokt geweest. Ze rukte zich los, of probeerde dat, maar doordat de vrouw haar tegelijkertijd losliet, struikelde ze woest kijkend een handvol passen verder. Ze had niet al die moeite gedaan om rondgesleurd te worden. Elaynes kin ging omhoog en haar blauwe ogen stonden zo koud, dat het Nynaeve niet zou verbazen als er zich ijs op haar krullen zou vormen.

Vrouw Anan had haar handen op de heupen en leek niets te merken. Of misschien gaf ze er eenvoudig niet om. ‘Ik hoop maar dat hierna niemand Caira’s verhaal meer gelooft,’ zei ze kalm. ‘Als ik zeker had geweten dat jullie verstandig genoeg waren om je kiezen op elkaar te houden, zou ik voor de zekerheid nog meer gezegd hebben.’ Ze was kalm, maar helemaal niet aardig of zachtmoedig; deze twee hadden haar ochtend bedorven. ‘Nou, volg me en zorg dat je niet verdwaalt. En als jullie dat toch doen, vertonen jullie je gezichten niet meer in mijn herberg, anders stuur ik iemand naar het paleis om het Merilille én Teslyn te zeggen. Dat zijn twee échte zusters, die jullie dwars doormidden zouden scheuren en in brokjes verdelen.’

Elaynes ogen gleden van de herbergierster naar Nynaeve. Geen woeste of dreigende blik, maar toch veelzeggend. Nynaeve vroeg zich af of ze hiermee door kon gaan. De gedachte aan Mart overtuigde haar; elke kans was beter dan dat.

‘We zullen niet verdwalen, vrouw Anan,’ zei ze, en ze probeerde nederig te klinken. Ze vond dat ze het niet slecht deed, als ze bedacht hoe vreemd nederigheid haar was. ‘Dank u dat u ons wilt helpen.’ Ze schonk de herbergierster een glimlach en deed haar best om Elayne te negeren, die nog veelzeggender keek, wat bijna onmogelijk was. Ondanks die geladen blik moest ze ervoor zorgen dat de vrouw hen al haar moeite waard bleef vinden. ‘We zijn u echt heel dankbaar, vrouw Anan.’

Vrouw Anan keek haar achterdochtig aan, snoof en schudde het hoofd. Wanneer dit alles afgehandeld zou zijn, besloot Nynaeve, zou zij de herbergierster zo nodig naar het paleis slepen en de andere zusters dwingen haar in aanwezigheid van vrouw Anan Aes Sedai te noemen. Op dit uur was de binnenplaats nog leeg. op een jongen van tien of twaalf jaar na, die met een emmer en een zeef water over de grond sprenkelde om het stof op de harde platgetrapte grond te houden. Voor de wijd openstaande gewitte staldeuren stond een grote ton waarop een hooivork lag. Er dreven klanken naar buiten die leken te komen van een enorme kikker onder een zware laars. Volgens Nynaeve een man die aan het zingen was. Moesten ze te paard naar hun bestemming? Zelfs een kort uitstapje zou onprettig zijn. Ze hadden aangenomen dat ze slechts het plein hoefden over te steken en weer terug zouden zijn voor de zon erg hoog stond. Dus hadden ze geen hoeden, zonneschermen of stofmantels meegenomen.