Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Дык і пяцьсот злотых не пашкодзіць. Гэта я так сабе сказала. Не пашкодзіць.

Калі прафесар палез у партфель, яна дадала:

— Пяцьсот не пашкодзіць, а семсот дапаможа. Вы багаты. Вам па кішэні.

Бруніцкі хутка выняў банкноты, скруціў іх і падаў ёй:

— Вось. І забудзьцеся пра мяне нарэшце, Буфалова.

— Доктарчык, — расчулілася яна, — няхай вам Бог аддзячыць за добрае сэрца. Я б не рабіла гэтага, калі б не бяда. Але што сёння акушэрка можа зарабіць? Найвышэйшая служка дасць сто злотых за аборт, а з некаторых і гэтага не выцягнуць…

— Ну, няма часу, — ссунуў бровы Бруніцкі і хацеў адысці, але жанчына зноў прытрымала яго за рукаў:

— Доктарчык, вам сапраўды ўжо гэтыя дзяўчыны непатрэбныя? У мяне зараз ёсць якраз што трэба. На другім месяцы. І прыгожая. Краўчыха.

Жанчына настойліва глядзела яму ў вочы.

— Я казаў, што не. Калі ў Буфаловай будзе якая-небудзь інтэлігентная дзяўчына, то так, кіньце, як звычайна, запіску. Але паўтараю, павінна быць інтэлігентная і вельмі маладая.

— Дзе ж я такую вазьму, — заламала яна рукі, — раней такія трапляліся, а цяпер дактары ўвесь хлеб у акушэрак забралі. Але калі што, я паведамлю. Як звычайна, кур’ерам?

— Так.

Прафесар захінуў паліто і, не азіраючыся, сеў у машыну.

— Нейкая агідная баба, — заўважыў Пётр.

— Паехалі, — кінуў прафесар шафёру.

— Загадаеце ў клініку?

— Так. А паніча адвезці дадому. Я сёння паабедаю на месцы, бо ў мяне тэрміновая нарада, — патлумачыў прафесар сыну.

Пётр сядзеў у зале з доктарам Кунокі. Размова зайшла на акультныя тэмы. Спірытызм, медыумізм, гіпнатызм. Пётр, які вельмі мала ведаў пра гэта, слухаў з цікавасцю і выпытваў доктара пра дэталі.

У пэўны момант японец спытаўся:

— А вас ніколі не гіпнатызавалі?

— Не, ніколі.

— Ведаеце, гэта вельмі забаўнае адчуванне, — засмяяўся Кунокі, — зрэшты, я не ўпэўнены, ці вы ўвогуле паддаяцеся гіпнозу.

— Я сам бы хацеў ведаць.

— А вы не баіцеся?

— Што вы! Больш за тое, я лічу, што ў жыцці ўсё варта паспрабаваць. А вы, доктар, умееце гэта рабіць?

— У мяне ў гэтым ёсць сякая-такая практыка, — засмяяўся японец, — калі хочаце, правернем гэты жарцік.

— З вялікім задавальненнем.

— Ну тады, ляжце, калі ласка, на сафу.

Яны абодва смяяліся, і Пётр расцягнуўся на тахце:

— Я гатовы, але мне нешта не хочацца верыць, што ў вас атрымаецца.

— І я сумняюся, але паспрабуем. Увага! Я пачынаю.

Доктар Кунокі нахіліўся над Пятром, кончыкамі пальцаў дзвюх рук ён скруціў дзве пятлі над скронямі, склаў далоні над пераноссем і развёў іх па гарызанталі, падняў над галавой.

Расхістаныя хвалістымі рухамі пальцы, здавалася, зараз нешта згорнуць з твару ляжачага, рукі спіральнымі рухамі прасунуліся над ключыцай, хуткім рухам скрыжаваліся над ямкай і раптам узляцелі ўверх. Усе канечнасці Пятра здрыгануліся напружанымі мышцамі і абмяклі, дыханне запаволілася: сонечнае спляценне расслабілася.

Яшчэ два праходы ўздоўж цела, і японец выпрастаўся.