Rozmowa w „Katedrze”

– No co jest, o co chodzi – powiedział mężczyzna z głuchą wściekłością. – Tańczcie dalej.

Ale płyta dojechała do końca i Malvina musiała założyć nową. Znowu się objęły, znowu tańczyły, i nagle drzwi odskoczyły aż pod ścianę, jak otwarte kopniakiem. Queta go zobaczyła: wielki Murzyn o ciemnoczekoladowej skórze i wściekle przy lizanych włosach. Znieruchomiał na progu, z ogromnym łapskiem na klamce, jego wielkie białe oczy patrzyły na nią olśnione. Nawet wtedy nie przestały patrzeć, kiedy mężczyzna zeskoczył z fotela i w dwóch susach znalazł się przy drzwiach.

– Co tu robisz, do cholery? – powiedział stając przed Murzynem z zaciśniętymi pięściami, jakby chciał go bić. – Nie wiesz, że trzeba pukać?

– Generał Espina czeka przed domem, don Cayo – Murzyn jakby się skurczył, oderwał dłoń od klamki, bojaźliwie patrzył na tamtego, język mu się plątał. – Jest w samochodzie. Powiedział, żeby pan wyszedł, że to bardzo pilne.

Malvina w pośpiechu nakładała spódnicę, bluzkę, pantofle, a Queta ubierając się spojrzała jeszcze raz w stronę drzwi. Nad głową odwróconego plecami gościa znowu te oczy czarnucha: przestraszone, oślepione blaskiem.

– Powiedz, że zaraz zejdę – mruknął mężczyzna. – A na przyszłość nigdy się nie ładuj bez pukania, bo oberwiesz.

– Przepraszam, don Cayo – Murzyn skinął głową i cofnął się. – Ja nie pomyślałem, powiedzieli mi jest tutaj. Niech pan się nie gniewa.

Zniknął w korytarzu, a mężczyzna zamknął drzwi. Odwrócił się do nich, teraz już doskonale widoczny w pełnym świetle lampy. Twarz miał pooraną zmarszczkami, z postarzałych oczu wyzierało rozczarowanie. Wyjął z portfela kilka banknotów i położył na fotelu. Podszedł do nich poprawiając sobie krawat.

– To na pociechę, bo już muszę iść – mruknął niechętnie, wskazując palcem pieniądze. I rozkazującym tonem do Quety: Jutro przyślę po ciebie. Koło dziewiątej.

– O dziewiątej nie mogę – powiedziała Queta szybko, zerkając na Malvine.

– Będziesz mogła – rzekł sucho. – No więc tak jak mówiłem, o dziewiątej.

– To mnie już odstawiasz, kochasiu? – zaśmiała się Malvina i stając na palcach patrzyła na banknoty leżące na fotelu. – Więc nazywasz się Cayo. Cayo… a dalej?

– Cayo Gównocidotego – powiedział nie odwracając się, już na progu. Wyszedł i trzasnął drzwiami.

– Dopiero co miałeś telefon z domu, Zavalita – powiedział Solórzano na jego widok. – Jakaś pilna sprawa. Tak, chyba coś z ojcem.

Pobiegł do pierwszego biurka, nakręcił numer, długie rozdzierające sygnały, nieznany uprzejmy głos: pana nie ma, nie ma nikogo. Znowu zmienili szefa służby i ten już nawet nie wie, kim jesteś, Zavalita.

– Tu Santiago, syn starszego pana – powtórzył głośniej. – Co się stało ojcu? Gdzie jest?

– Zachorował – powiedział służący. – Jest w klinice. Nie wiem w której, proszę pana.

Wziął od Solórzano dziesięć solów i złapał taksówkę. Wbiegł do Kliniki Amerykańskiej i zaraz zobaczył Teté, która dzwoniła z telefonu służbowego. Jakiś chłopak, nie Chispas, trzymał ją pod ramię i dopiero kiedy był już koło nich, Santiago poznał w nim Popeye’a. Zobaczyli go i Teté odłożyła słuchawkę.

– Już lepiej, lepiej – miała zapłakane oczy, łamiący się głos.

– Ale myśleliśmy, że umrze, Santiago.

– Od godziny wydzwaniamy do ciebie, chudy – powiedział Popeye. – Do twojego pensjonatu, do „Kroniki”. Już chciałem brać samochód i jechać po ciebie.

– Ale to nie było wtedy – mówi Santiago. – Umarł przy drugim ataku, Ambrosio. W półtora roku później.

To się stało podczas popołudniowej herbaty. Don Fermín wrócił przedtem do domu wcześniej niż zwykle; źle się czuł, bał się, że to grypa. Wypił gorącej herbaty, łyk koniaku i czytał prasę, zagłębiony w fotelu przy biurku, aż tu nagle Teté i Popeye, którzy puszczali płyty w salonie, usłyszeli jakiś łomot. Santiago zamyka oczy: to potężne ciało leżące na dywanie, twarz zastygła w ogromnym bólu czy przerażeniu, obok na podłodze pled i pismo, które czytał. Jak mama musiała krzyczeć, jakie zamieszanie w całym domu. Owinęli go w koce, wnieśli do samochodu Popeye’a, zawieźli do kliniki. Mimo żeście go państwo w tak barbarzyński sposób poruszali, całkiem nieźle zniósł atak, powiedział lekarz. Musi teraz leżeć bez ruchu, ale już nie ma się czego obawiać. W korytarzyku pod jego pokojem siedziała pani Zoila, a stryj Clodomiro i Chispas uspokajali ją. Matka podstawiła mu policzek do pocałunku, ale nie powiedziała słowa i popatrzyła na niego z wyrzutem.