Każde martwe marzenie

Za­wiódł, nie wy­ko­nał roz­ka­zów, a lu­dzie, któ­rych miał za­brać z prze­łę­czy, oraz naj­cen­niej­szy je­niec Im­pe­rium zna­leź­li się te­raz bo­go­wie wie­dzą gdzie. A wszyst­ko przez to, że chciał za­drwić z Gór­skiej Stra­ży i opóź­nił prze­ka­za­nie roz­ka­zów. Wszel­kie wy­mów­ki, któ­ry­mi mógł się uspra­wie­dli­wiać, nie mo­gły uchro­nić go od kary, na­wet je­śli ja­kimś cu­dem uda im się wró­cić bez­piecz­nie do domu.

Mimo wszyst­ko była w nim ja­kaś za­dzior­ność. Jego ka­rie­ra le­gła w gru­zach, ale i tak za­mie­rzał war­czeć i od­szcze­ki­wać się świa­tu.

Ken­neth ski­nął gło­wą i uśmiech­nął się z uzna­niem.

— Był­by z cie­bie do­bry straż­nik, Szczu­rze. Je­śli Nora nie bę­dzie chcia­ła ci już pła­cić żoł­du, zaj­rzyj do Be­len­den. Słu­żą u nas byli zbó­je, to i dla cie­bie znaj­dzie się miej­sce.

Prze­niósł wzrok na ko­bie­tę. Wi­dać było po niej zmę­cze­nie, ale na­dal, mimo pod­krą­żo­nych oczu i warg spierzch­nię­tych od zim­na i soli, była pięk­na. Na­dal przy­cią­ga­ła uwa­gę.

— Wie­cie, co my­ślę? My­ślę, że wszy­scy się tu­taj bo­imy. Może moi żoł­nie­rze dość szyb­ko przy­zwy­cza­ili się do tego miej­sca. Może dla­te­go, że jest ta­kie wiel­kie i pra­wie nie czuć, że pły­nie­my po mo­rzu. Ale i tak są spię­ci. Czu­ją nie­po­kój, na­wet je­śli tego nie oka­zu­ją. Bo­re­hed… — po­rucz­nik zer­k­nął na nie­przy­tom­ne­go sza­ma­na — Bo­re­hed srał pod sie­bie przez cały czas. Twoi lu­dzie i ty rów­nież je­ste­ście prze­ra­że­ni, nie… nie za­prze­czaj, hes-Brend. Za­pew­ne nie masz po­ję­cia, co to jest, skąd się wzię­ło i co wła­ści­wie zna­czy po­ja­wie­nie się tego stat­ku, ale masz dość ro­zu­mu, by wie­dzieć, że jest to coś, co prze­ra­sta cię tak, jak te góry prze­ra­sta­ją zwy­kłe­go czło­wie­ka. Mo­że­my tu wszy­scy zgi­nąć i nikt w Im­pe­rium ni­g­dy nie do­wie się, co się z nami sta­ło. A na­wet je­śli się stąd wy­do­sta­nie­my, do­wódz­two Nory za­mknie nas w ciem­nym miej­scu, z któ­re­go nie wyj­dzie­my do koń­ca świa­ta.

Prze­rwał, wpa­tru­jąc się w twarz ko­bie­ty. Na­wet nie mru­gnę­ła.

— Dłu­ga ta moja prze­mo­wa, ale cho­dzi o to, że je­dy­ną oso­bą za­cho­wu­ją­cą nie­zwy­kły spo­kój je­steś ty, moja dro­ga „hra­bian­ko”. — Drgnę­ła na to okre­śle­nie i, o dzi­wo, za­ru­mie­ni­ła się lek­ko. — Ka­za­łem cię dys­kret­nie ob­ser­wo­wać, One­lio Um­bro. Przez wszyst­kie ostat­nie dni. Ty też się bo­isz, ale… nie roz­glą­dasz się na boki, nie po­dzi­wiasz no­wych wi­do­ków, po pro­stu nie je­steś za­sko­czo­na. Twój strach ma imię, czy­li wiesz lub do­my­ślasz się, gdzie je­ste­śmy. — Na chwi­lę umilkł, nie spusz­cza­jąc wzro­ku z ko­bie­ty. — Bo­re­hed twier­dzi, że to sta­tek Nie­śmier­tel­nej Flo­ty. Po­dob­no kie­dyś, za cza­sów Wo­jen Bo­gów, ta Flo­ta pły­wa­ła po na­szych mo­rzach. Sły­sza­łaś kie­dyś tę na­zwę? Wiesz, co ona zna­czy?

— Tyl­ko w baj­kach. Le­gen­dach po­wta­rza­nych nocą. O stat­kach wiel­kich jak mia­sta, któ­re po­pły­ną, do­kąd się ze­chce. O wol­no­ści… — Ge­stem ob­ję­ła po­ha­ra­ta­ny po­kład, a jej twarz przy­bra­ła wy­raz bo­le­sne­go roz­cza­ro­wa­nia. — Je­śli jed­nak tak ma wy­glą­dać ta wol­ność… le­piej nie znać praw­dy.

Na te sło­wa do­wód­ca Szczu­rów aż się za­tch­nął. Ken­neth za­ło­żył­by się o cały swój żołd, że wcze­śniej Olag-hes-Brend wy­py­ty­wał blon­dyn­kę, czy wie co­kol­wiek o tym stat­ku, ale nie otrzy­mał od­po­wie­dzi. Aż do te­raz.

— Wiesz, co znaj­dzie­my na ru­fie?

Za­prze­czy­ła ru­chem gło­wy.

— Nie wiem. Ale w le­gen­dach po­wta­rza­nych nocą było miej­sce nie tyl­ko dla bo­gów, ale też dla in­nych po­tęg. — Wska­za­ła rufę stat­ku. — Je­śli się tam do­sta­nie­cie, to spo­tka­cie pew­nie jed­ną z nich.

Jej spoj­rze­nie było dzi­kie i Ken­neth zro­zu­miał, że ona ba­lan­su­je nad prze­pa­ścią. Już raz to wi­dział. Gdy szli przez Mrok, ucie­kła w głąb wła­snej gło­wy, tań­cząc na kra­wę­dzi sza­leń­stwa. Te­raz też zbli­ża­ła się do tego sta­nu.

Po­sta­no­wił nie na­ci­skać. Fał­szy­wa hra­bian­ka za­pew­ne i tak nie wie­dzia­ła wię­cej.

— Pil­nuj jej, Szczu­rze. Za kwa­drans wcho­dzi­my na górę.

Ve­ler­gorf stał kil­ka­na­ście kro­ków od kasz­te­lu w oto­cze­niu straż­ni­ków. Chy­ba tyl­ko ci, któ­rzy mu­sie­li peł­nić war­tę, trzy­ma­li się z da­le­ka.

Wy­ta­tu­owa­ny dzie­sięt­nik zdą­żył opróż­nić swo­ją sa­kwę i wła­śnie roz­kła­dał na de­skach po­kła­du jej za­war­tość.

— Cały pro­blem po­le­ga na tym — mó­wił, nie prze­ry­wa­jąc prze­glą­da­nia kup­ki szpar­ga­łów, wśród któ­rych było mię­dzy in­ny­mi krze­si­wo, dwa noże, kłę­bek węd­kar­skiej lin­ki i za­pa­so­we onu­ce — że ko­twicz­ka jest za lek­ka, by po­cią­gnąć wy­so­ko w górę tak dłu­gi ka­wał liny. Ob­ser­wo­wa­łem to z tyłu, tyl­ko dwa razy uda­ło wam się chłop­cy osią­gnąć szczyt. Za­zwy­czaj bra­ko­wa­ło kil­ku stóp.