Trzej muszkieterowie

— Tak, porozmawiajmy, mój bracie — powiedziała wesoło, postanawiając zdobyć w tej rozmowie wiadomości, potrzebne do ustalenia sposobu działania, nawet gdyby lord Winter starał się wszystko przed nią ukryć.

— Postanowiłaś tedy wrócić do Anglii — rzekł lord Winter — mimo że nie raz jeden mówiłaś mi w Paryżu, że nigdy twoja stopa nie stanie na ziemi brytyjskiej?

Milady odpowiedziała na to pytanie innym pytaniem.

— Przede wszystkim — powiedziała — zechciej mi powiedzieć, jakim sposobem śledziłeś mnie tak bacznie, że wiedziałeś nie tylko o moim przybyciu, ale o dniu mego przybycia i godzinie; wiedziałeś nawet, do którego portu wpłynę.

Lord Winter przyjął tę samą taktykę co Milady, myśląc, że na pewno jest dobra, jeśli bratowa się nią posługuje.

— Ale powiedz mi, proszę, moja droga siostro — ciągnął — co masz zamiar robić w Anglii?

— Przecie przyjechałam się z tobą zobaczyć — rzekła Milady, nie wiedząc, jak bardzo tą odpowiedzią utwierdza podejrzenia, jakie obudził w szwagrze list d’Artagnana, i chcąc jedynie pozyskać przychylność rozmówcy tym kłamstwem.

— Ach, mnie zobaczyć? — powiedział chytrze lord Winter.

— Oczywiście, cóż w tym dziwnego?

— I przybywając do Anglii nie miałaś innego celu?

— Nie.

— Zatem dla mnie jedynie zadałaś sobie trud przebycia La Manche?

— Dla ciebie.

— Tam do kata! Co za czułość, moja siostro!

— Czy nie jestem twoją najbliższą krewną? — zapytała Milady tonem pełnym wzruszającej naiwności.

— A nawet moją jedyną spadkobierczynią, prawda? — rzekł z kolei lord Winter wpatrując się w Milady.

Choć Milady bardzo panowała nad sobą, nie mogła powstrzymać drżenia, a że mówiąc te słowa lord Winter położył rękę na ramieniu siostry, to drżenie nie uszło jego uwagi.

Rzeczywiście uderzenie było celne i mocne. Naprzód Milady przyszło na myśl, że zdradziła ją Ketty, że Ketty opowiedziała baronowi o wyrachowanej niechęci, jaką nierozważnie wyjawiła pokojówce; przypomniała sobie również swój szalony i nieostrożny atak na d’Artagnana, kiedy ten uratował życie jej szwagra.

— Nie rozumiem, milordzie — rzekła, by zyskać na czasie i skłonić do mówienia przeciwnika. — Co chcesz powiedzieć? Czy jest jakiś ukryty sens w twych słowach?

— Ależ, mój Boże, nie — odparł lord Winter z udaną dobrodusznością — zapragnęłaś mnie zobaczyć i przyjechałaś do Anglii. Dowiaduję się o tym pragnieniu lub raczej przypuszczam, że ono cię tu sprowadza, i chcąc ci oszczędzić wszelkich kłopotów związanych z nocnym przyjazdem do portu, wszelkiego zmęczenia, wysłałem po ciebie mego oficera; oddaję mu do dyspozycji powóz, on przywozi cię do zamku, którego jestem panem, gdzie zjawiam się co dzień i gdzie, dla obopólnego zadowolenia, przygotowałem ci pokój. Czy to wszystko, co powiedziałem, jest bardziej dziwne niż to, co usłyszałem od ciebie?

— Nie, zdumiewa mnie tylko, że byłeś uprzedzony o moim przybyciu.

— A jednak to rzecz najzwyklejsza pod słońcem, moja droga siostro; czy nie widziałaś, że kapitan statku wpływając do portu wysłał naprzód łódkę, by dostać pozwolenie wjazdu, i przekazał jednocześnie księgę okrętową i rejestr podróżnych? Jestem dowódcą portu, przyniesiono mi tę księgę, odnalazłem twoje nazwisko. Serce powiedziało mi, a usta twoje potwierdziły, w jakim celu wystawiłaś się na niebezpieczeństwo tak burzliwego morza i podróży, bardzo męczącej o tej porze roku, posłałem więc po ciebie mój kuter. Resztę znasz sama.

Milady zrozumiała, że lord Winter kłamie, i to przeraziło ją jeszcze bardziej.

— Mój bracie — rzekła — czy to milorda Buckinghama widziałam dziś wieczór w porcie?

— Tak, jego samego. Ach, rozumiem, że jego widok zwrócił twoją uwagę — mówił lord Winter — przybywasz z kraju, gdzie żywo się nim interesują, a wiem, że jego zbrojenia przeciw Francji bardzo zaprzątają twego przyjaciela kardynała.

— Mego przyjaciela kardynała! — zawołała Milady widząc, że i w tym względzie lord Winter jest znakomicie poinformowany.

— Nie jest więc twym przyjacielem? — odparł niedbale baron — ach, przepraszam, tak mi się zdawało; ale później wrócimy do księcia, na razie postarajmy się nie urywać sentymentalnego wątku naszej rozmowy. Powiadasz więc, że przyjechałaś, by mnie zobaczyć?

— Tak.

— Znakomicie, odpowiedziałem ci, że życzenie twoje zostanie spełnione, będziemy się widywać co dzień.

— Mam więc tu mieszkać wiecznie? — zapytała Milady z niejakim przerażeniem.

— Czy uważasz, że mieszkanie jest niewygodne, moja siostro? Powiedz, czego ci brak, a pośpieszę zaspokoić twe potrzeby.

— Nie mam tu ani swoich pokojówek, ani lokajów...

— Otrzymasz wszystko; objaśnij mnie tylko, na jakiej stopie był postawiony dom twojego pierwszego męża, a choć jestem tylko twym szwagrem, uczynię wszystko, żebyś nie czuła się tu gorzej.