Trzej muszkieterowie

— Dobrze, dobrze — rzekł d’Artagnan — chętnie zgadzam się na Bazina, ale wy zgódźcie się na Plancheta: Milady kazała go pewnego razu przepędzić kijami; Planchet dobrze pamięta o tym i zaręczam, że jeśli będzie miał nadzieję zemsty, raczej da się zabić, niż się jej wyrzeknie. Jeśli sprawy w Tours są twoimi sprawami, Aramisie, sprawy w Londynie są moimi. Proszę więc, by wybrano Plancheta, który był zresztą ze mną w Londynie i potrafi powiedzieć bardzo poprawnie: London, sir, if you please i my master lord d’Artagnan. Bądźcie więc spokojni, Planchet da sobie radę, pojedzie i wróci.

— W takim razie — powiedział Atos — Planchet musi otrzymać siedemset liwrów na drogę do Londynu i siedemset liwrów na drogę powrotną; Bazin trzysta liwrów tam i trzysta z powrotem. To zmniejszy sumę do pięciu tysięcy liwrów; każdy z nas weźmie tysiąc liwrów, by użyć ich wedle woli, i pozostawimy sobie w rezerwie tysiąc liwrów pod opieką wielebnego księdza na wypadki nieprzewidziane lub wspólne potrzeby. Co wy na to?

— Mój drogi Atosie — rzekł Aramis — mówisz jak Nestor, który jak wiadomo, był najmędrszym z Greków.

— A zatem załatwione — rzekł Atos — jadą Bazin i Planchet; prawdę mówiąc jestem rad, że Grimaud zostanie: zna moje zwyczaje i zależy mi na nim; wczorajszy dzień wytrącił go z równowagi, a ta podróż całkiem by go dobiła.

Zawołano Plancheta i dano mu instrukcje; był już zresztą uprzedzony przez d’Artagnana, który wpierw oznajmił mu, że czeka go sława, potem wspomniał o pieniądzach, a na końcu o niebezpieczeństwie.

— List ukryję w wyłogach kaftana — rzekł Planchet — i połknę go, gdyby mi go chciano odebrać.

— Ale wówczas nie będziesz mógł wykonać zadania — rzekł d’Artagnan.

— Pan da mi dziś odpis i do jutra nauczę się go na pamięć.

D’Artagnan spojrzał na swych przyjaciół, jakby chciał powiedzieć: No, czy nie mówiłem?

— Posłuchaj — ciągnął zwracając się do Plancheta — masz osiem dni, by dojechać do lorda Wintera, osiem dni, żeby wrócić tutaj, razem szesnaście dni; jeśli szesnastego dnia po twym wyjeździe, o ósmej wieczór, nie będziesz z powrotem, nie dostaniesz ani grosza, nawet gdybyś spóźnił się o pięć minut.

— W takim razie, panie, zechciej mi kupić zegarek — rzekł Planchet.

— Weź mój — powiedział Atos, dając mu swój zegarek z prawdziwie wielkopańską szczodrością — i sprawuj się dzielnie. Pamiętaj, że jeśli będziesz gadał, bajał, obijał się, twemu panu, który tak bardzo wierzy w twoją wierność, że ręczy nam za ciebie, zetną głowę. Pamiętaj też, że jeśli z twojej winy zdarzy się nieszczęście, znajdę cię choćby na krańcu świata i rozpruję ci brzuch.

— Och, panie! — rzekł Planchet upokorzony tym przypuszczeniem, a nade wszystko przerażony spokojną miną muszkietera.

— A ja — dodał Portos, przewracając strasznie oczami — obedrę cię żywcem ze skóry.

— Ach, panie!

— A ja — rzekł Aramis swoim słodkim i melodyjnym głosem — będę cię przypiekał na żywym ogniu jak dzikusa.

— O, panie!

Tu Planchet rozpłakał się; nie śmiemy powiedzieć, czy ze strachu, słysząc tak okropne groźby, czy ze wzruszenia na widok tak wielkiej miłości czterech przyjaciół.

D’Artagnan wyciągnął do Plancheta rękę i ucałował go.

— Widzisz, Planchet — powiedział — panowie mówią to z troski o mnie, ale w gruncie rzeczy cię lubią.

— Proszę pana — rzekł Planchet — albo zrobię, co mam do zrobienia, albo dam się posiekać na ćwierci! Jeśli mnie poćwiartują, może pan być pewien, że ani jeden kawałek nie przemówi.

Postanowiono, że Planchet wyruszy nazajutrz o ósmej rano, aby mógł, jak powiedział, nauczyć się w nocy listu na pamięć. Zyskał na tym jeszcze dwanaście godzin; miał powrócić szesnastego dnia o ósmej wieczór.

Rano, kiedy miał wsiąść na konia, d’Artagnan, który w głębi serca czuł słabość do księcia, wziął Plancheta na stronę.

— Posłuchaj — rzekł — kiedy oddasz już list lordowi Winterowi i kiedy lord go przeczyta, powiedz mu jeszcze: “Niechaj pan czuwa nad Jego Wysokością lordem Buckingham, bo chcą go zamordować”. Ale widzisz, mój Planchet, sprawa jest tak poważna i tak wielkiego znaczenia, że nie chciałem wyznać mym przyjaciołom, iż zdradzę ci ten sekret: nawet na rozkaz dowódcy nie zgodziłbym się tego napisać.

— Niech pan będzie spokojny, proszę pana — odpowiedział Planchet — zobaczy pan, czy można na mnie liczyć.

Planchet wsiadł na wybornego konia, którego w odległości dwudziestu mil miał zostawić, by przesiąść się na pocztowego, i ruszył galopem, z sercem ściśniętym nieco, gdy przypomniał sobie obietnice muszkieterów, ale zresztą w najlepszym usposobieniu.