Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Nu, Italio, tio estas bela lando,” diris la kuiristo Jurajda, “foje mi estis en Venecio kaj scias, ke la italo ĉiun nomas porko. Se li ekscitiĝos, ĉiu estas laŭ li ‘malbenita porko’. Ankaŭ papo estas ĉe li porko, ‘Madono estas porko’, ‘papo estas porko’.”

Kontraŭe la ĉefserĝento-kontisto Vaněk esprimis sin pri Italio tre simpatie. En sia drogejo en Kralupy li produktas citronan sukon, kiun li preparas el putraj citronoj, kaj la plej malmultekostajn kaj la plej putrajn citronojn li aĉetis ĉiam el Italio. Nun finiĝos veturigado de citronoj el Italio al Kralupy. Ne ekzistas dubo, ke la milito kontraŭ Italio alportos diversajn surprizojn, ĉar Aŭstrio volos sin venĝi.

“Facile oni diras venĝi sin,” ekridetis Švejk. “Iu opinias, ke li sin venĝos, kaj fine por tio pagas tiu, kiun tia homo elektis al si kiel instrumenton de sia venĝo. Kiam antaŭ jaroj mi loĝis en Vinohrady, en teretaĝo vivis tie domzorgisto, ĉe tiu loĝis sensignifa oficisteto de banko kaj tiu iradis en bierkranejon en Kramerius-strato kaj tie li foje ekkverelis kun sinjoro, kiu havis instituton por analizo de urino en Vinohrady. Tiu sinjoro pensis pri nenio alia kaj parolis pri nenio alia, portis ĉe si boteletojn kun urino, al ĉiu puŝis tion sub la nazon, ke ankaŭ tiu urinu kaj lasu sian urinon kontroli, ĉar de tia kontrolo dependas la feliĉo de la homo, de lia familio, kaj estas tio ankaŭ malmultekosta, kostas tio ses kronojn. Ĉiuj, kiuj iradis en tiun bierkranejon kaj ankaŭ la gastejestro kaj la gastejestrino lasis al si sian urinon analizi, nur tiu oficisteto ankoraŭ obstinis, kvankam tiu sinjoro senĉese lin sekvis en pisejon kaj kiam tiu oficisteto eliris, li ĉiam diris al li zorgeme: ‘Mi ne scias, sinjoro Skorkovský, tiu via urino iel al mi ne plaĉas, urinu en boteleton pli frue, ol estos malfrue!’ Fine li lin persvadis. La oficisteton kostis tio ses kronojn kaj tiu sinjoro maldolĉigis al li la analizon kiel decas, kiel li faris tion jam al tiuj ĉiuj en la bierkranejo, ne esceptante eĉ la gastejestron, al kiu li detruis la negocon, ĉar tian analizon li ĉiam akompanis per paroloj, ke tio estas tre serioza kazo, ke oni trinku nenion krom akvo, ne fumu, ne edziĝu kaj manĝu nur legomon. Tiu oficisteto same kiel ĉiuj sentis kontraŭ li teruran koleron kaj elektis al si la domzorgiston kiel instrumenton de sia venĝo, ĉar li konis la domzorgiston kiel krudulon. Foje li do diras al tiu sinjoro, kiu faris analizon de urino, ke la domzorgisto jam certan tempon ne sentas sin esti sana kaj ke li petas, ke tiu sinjoro venu al li morgaŭ matene je la sepa horo por urino, ke li lasos ĝin al si analizi. Kaj li tien iris. La domzorgisto ankoraŭ dormis, kiam tiu sinjoro lin vekis kaj amike al li diris: ‘Mian komplimenton, sinjoro Málek, mi deziras bonan matenon. Ĉi tie, mi petas, boteleto, bonvolu urini kaj mi ricevos ses kronojn’. Sed poste tio estis vera dia plago, kiel tiu domzorgisto en kalsono elsaltis el la lito, kiel kaptis tiun sinjoron ĉe la kolo kaj kiel ĵetegis lin kontraŭ ŝranko, ĝis li lin tien enpremegis! Kiam li eltiris lin el la ŝranko, li kaptis skurĝon kaj en kalsono jam pelis lin suben tra Čelakovský-strato kaj tiu sinjoro jelpis, kvazaŭ oni surtretus la voston al hundo, en Havlíček-avenuo saltis en tramon kaj la domzorgiston kaptis policisto, batiĝis kun li, kaj ĉar la domzorgisto estis en kalsono kaj ĉio elŝoviĝis al li eksteren, oni ĵetis lin pro tia indignigo en korbĉaron kaj forveturigis al policejo, kaj li ankoraŭ el la korbĉaro kriegis kiel uro: ‘Kanajloj, mi montros al vi, analizi mian urinon.’ Li sidis ses monatojn pro publika perforto kaj ofendo al la gardistaro kaj poste post proklamo de la verdikto li kulpiĝis per ofendo al la imperiestra domo, li do sidas eble ĝis nun, kaj tial mi diras, ke se oni volas al iu venĝi, pagas por tio senkulpa homo.”