Rozstaje zmierzchu

Hanlon założył ręce na piersi i oparł się o bok paleniska. Zachował kamienne oblicze, choć miał wielką ochotę się skrzywić. Był przekonany o istnieniu planu posadzenia Elayne na tronie, choć dalsza przyszłość zdawała mu się tajemnicą. Jako królowa Elayne była mu obiecana. Zresztą i tak zamierzał ją wziąć — z koroną czy bez korony, nieważne, korona stanowiła jedynie coś w rodzaju dodatku albo przyprawy. Wykorzystanie długonogiej Elayne sprawiłoby mu czystą przyjemność, nawet gdyby była córką farmera, szczególnie po tym, jak ośmieszyła go dziś na oczach tych wszystkich kobiet! Jednak transakcje z Sarandami i Dynastią Marne oznaczały prawdopodobieństwo, że Elayne może umrzeć bez korony i tronu. Czyżby, wbrew obietnicom, że Hanlon zabawi się z królową, wybrano go raczej do... zabicia jej w jakimś wybranym momencie, w którym jej śmierć przyniosłaby określony skutek dla Shiaine? Czy raczej dla Wybranego, który wydawał jej rozkazy. Wybrany nazywał się Moridin i Hanlon, zanim przyszedł do tego domu, nigdy tego imienia nie słyszał. Fakt ten nie niepokoił go. Jeśli ktoś miał dość odwagi, by nazywać siebie jednym z Wybranych, on nie zamierzał takiej decyzji kwestionować. Nie był wszak głupi. Drażniła go jednak myśl, że sam bierze udział w tej sprawie tylko jako płatny morderca. Że wybrano go ze względu na jego sztylet. A jeśli komuś chodziło tylko o jego sztylet, życie Hanlona bez wątpienia nie było dla tej osoby zbyt wiele warte. Płatnego zabójcy może się przecież w każdej chwili pozbyć inny płatny zabójca...

— Widziałaś, jak przekazywali sobie złoto? — spytał. — A może coś jeszcze słyszałaś?

— Powiedziałabym ci — odparła piskliwie. — A zgodnie z naszą umową, teraz moja kolej zadać pytanie.

Zdołał ukryć rozdrażnienie i popatrzył na nią wyczekująco. Ta durna kobieta stale wypytywała o mieszkające w pałacu Aes Sedai albo o przedstawicielki Rodziny czy Ludu Morza. W dodatku zadawała strasznie głupie pytania. Kto był komu przyjazny, a kto komu nie? Kto z kim rozmawiał na osobności, a kto kogo unikał? Czy Hanlon słyszał te rozmowy? Jak gdyby nie miał nic do roboty poza czajeniem się po korytarzach i szpiegowaniem interesujących ją kobiet! Nigdy jej nie okłamywał — istniało zbyt duże ryzyko, że Falion pozna prawdę, nawet tkwiąc tutaj, w tym domu, jako służąca (ostatecznie wszak Falion była Aes Sedai) — lecz coraz trudniej było mu opowiadać inne rzeczy niż te, które już jej wcześniej powiedział, a Falion pozostawała nieugięta w kwestii informacji; twierdziła, że jeśli Hanlon oczekuje od niej jakichś wiadomości, powinien się odwzajemniać w ten sam sposób. Dziś na szczęście miał kilka smacznych kąsków, które mógł jej zaoferować: opowie co nieco o odejściu przedstawicielek Ludu Morza i o ich nerwowości. Wspomni, że kręcą się niespokojnie przez większą część dnia po pałacu, jakby obsiadły je pszczoły... A Falion będzie się musiała tą historyjką zadowolić. Hanlon potrzebował bowiem ważnych informacji, nie zaś cholernych plotek.

Zanim wszakże Falion zdążyła zadać pytanie, otworzyły się drzwi prowadzące na dwór. Murellin był na tyle potężnym mężczyzną, że niemal wypełnił swoją sylwetką wejście, jednak lodowate zimno i tak wtargnęło do domu, a podmuch wiatru przyprawił mały ogień o taniec i wysłał w komin iskry. Powietrze wirowało, póki duży mężczyzna nie zamknął za sobą drzwi. Sam Murellin nie dał żadnego sygnału, że odczuwa chłód, tyle że jego brązowy płaszcz wyglądał na podwójnie gruby. Poza tym mężczyzna nie tylko miał gabaryty wołu, ale i takowy rozum. Głośno postawił wysoki drewniany dzban na stole, po czym wsunął kciuki za swój szeroki pas i z urazą przypatrzył się Hanlonowi.

— Popijasz sobie z moją babą? — zahuczał.

Hanlon wzdrygnął się. Nie z powodu strachu przed Murellinem czy z powodu kobiety siedzącej po drugiej stronie stołu. Zaskoczyła go raczej Aes Sedai, która natychmiast zerwała się z krzesła. Wzięła dzban z winem, wsypała doń imbir i goździki, dodała łyżkę miodu i zawirowała naczyniem z wyraźnym zamiarem zamieszania jego zawartości. Następnie przez fałdę spódnicy chwyciła pogrzebacz, wyjęła go z ognia i włożyła do trunku, nie sprawdziwszy uprzednio, czy jest już wystarczająco gorący. Ani razu nie zerknęła przy tym w kierunku Murellina.